Քրիստա­փո­րը դեմ է Ժամա­նա­կի բռնա­պե­տությա­նը, նա հաղթա­հա­րում է այն՝ ճարպկո­րեն զուգադրե­լով մոտա­կա ծրա­գի­րը և հեռա­կա ծրա­գի­րը։ Քրիստա­փո­րը դեմ չէ տեղա­կան անջա­տո­ղա­կա­նությա­նը, նա դուրս է գալիս դրա սահմաննե­րից։ Քրիստա­փո­րը չի ընտրում դիվա­նա­գի­տության և պարտի­զա­նա­կան պատե­րազմի միջև, նա անցնում է դրանց սահմաննե­րը։ Կարճ ասած, Քրիստա­փո­րը մարմնա­վո­րում է հաղթա­հարման այս ռազմա­վա­րությունը որպես երրորդ ուղի՝ ավանդույթ-արդիա­կա­նություն տարանջա­տումից դուրս: Կայծ … Շարունա­կել կարդալ Դաշնակցությունը Պետք Է Հայե­րին, Բայց Հայաստա­նի Հանրա­պե­տությունը Նրա Ծաղրանկա­րի Կարի­քը Չունի (Մաս I)