Պատշաճ Ուղին՝ Ժողովրդի Վստա­հությունը Շահե­լու Համար

Մենք կարող ենք միա­սին անել դա, եթե մի կողմ դնենք մեր եսա­սի­րությունն և աշխա­տենք  ժողովրդի համար:

Լորիկ Թիթի­զեան

Վերջերս  Asbarez- ում մի հոդված կարդա­ցի, որ վերնագրված էր‘« Թույլ չտանք, որ ժողո­վուրդը հաղթի ազգին » վերնագրով,  Մագո Մկրտչյա­նի հեղի­նա­կությամբ, և հրա­պա­րակված հունվա­րի 14-ին  Asbarez- ի  հայկա­կան թվա­յին բաժնում:

Չնա­յած, որ մենք երկար տարի­նե­րի ընտա­նե­կան ընկերներ ենք և հարգում եմ նրան որպես նվիրված մայր և ՀՕՄ‑ի նվիրյալ անդամ և իր բարե­գործա­կան նպա­տակնե­րը,  համա­րում եմ, որ հոդվա­ծը չափա­զանց վիրա­վո­րա­կան է մեր ազգի և  ժողովրդի համար:

Հոդվա­ծի բովանդա­կությունը հետևյալն է.

1. Որ 2018‑ի թավշյա հեղա­փո­խությունը, որին աջակցում էին մեր հայրե­նի­քում ապրող հայե­րի ճնշող մեծա­մասնությունը, սուտ էր: Այն պլա­նա­վորված էր «մութ ուժե­րի» կողմից և դրսից էր պարտադրված մեր հայրե­նա­կիցնե­րին:

2. Շարժման առաջնորդ Նիկոլ Փաշինյա­նը, ով հետա­գա­յում դարձավ վարչա­պետ, ընտրվեց «դրսի ուժե­րի» կողմից ՝ նրանց օրա­կարգը իրա­կա­նացնե­լու և այն մեր հայրե­նա­կիցնե­րին պարտադրե­լու համար:

3. Որ մեր ժողո­վուրդը հարբեց հեղա­փո­խության կողմից իրենց առա­ջարկած «Նոր Հայաստան» նոր կարգա­խո­սով, և այդպի­սով միամտո­րեն հույս ուներ «ազատ ու երջա­նիկ» ապրել իր հայրե­նի­քում:

Այսպի­սով, եզրա­կացնում է հեղի­նա­կը, հեղա­փո­խությունը Սորո­սի դավադրության արդյունք էր, որը կուրացրեց մեր ժողովրդին և մեզ հասցրեց մեր ներկա­յիս ծանր վիճա­կին՝   տարածքներ և մարդկա­յին կյանքեր կորցրած, պարտված ժողո­վուրդ, ինչպես նաև ազգա­յին ու մշա­կութա­յին ինքնություն չունե­ցող կառա­վա­րություն:

Նախ ասեմ, որ մարդիկ քաղա­քա­կան ընտրություն  կատա­րում են‘հիմնվելով իրենց առօրյա կյանքի և ապա­գա­յում ավե­լի լավ կյանք ունե­նա­լու հույսե­րի վրա: Ծնո­ղը միշտ  իր երե­խա­նե­րի համար ավե­լի լավ կյանք է ցանկա­նում:

Ահա թե ինչու, ցավոք, այն երկրնե­րում, ուր տնտե­սա­կան հնա­րա­վո­րություն չկա, երի­տա­սարդ և կիրթ սերունդը մեկնում է Եվրո­պա և Ամե­րի­կա, որտեղ կարող են կայացնել իրենց ողջ ներուժը և դառնալ հասա­րա­կության ավե­լի արդյունա­վետ անդամներ: Նույնը վերա­բե­րում է և սփյուռքա­հայ յուրա­քանչյուր համայնքի, լինի դա Միջին Արև­ելքում կամ այլուր, ինչպես նաև Հայաստա­նում:  «Ուղե­ղի արտա­հոսքը», ինչպես դա հաճախ անվա­նում են լրատվա­մի­ջոցնե­րը, նորմալ, բայց վտանգա­վոր երեւույթ է, որին պետք է դիմա­կա­յել, և որի համար ամեն գնով լուծումներ են գտնում: Հետև­ա­բար, ավե­լի լավ  կամ ավե­լի երջա­նիկ կյանքի ձգտե­լը աննորմալ ցանկություն չէ:

Արտա­գաղթից խուսա­փե­լու համար մենք պետք է ստեղծենք մի  Հայաստան, որի ժողո­վուրդին  հնա­րա­վո­րություն կտրվի մնալ այնտեղ և ապրել երջա­նիկ:

Բացի այդ, ազա­տությունը  կամ ազատ ապրե­լը բառեր են, որը մենք երբեմն ընդունում ենք որպես ի վերուստ տրված շնորհ: Մեզ համար, ովքեր ծնվել և մեծա­ցել են ժողովրդա­վա­րա­կան երկրնե­րում, մամուլի կամ խոսքի նման ազա­տություննե­րը սովո­րա­կան են ընդունվել: Մինչդեռ նախկին ԽՍՀՄ հանրա­պե­տություննե­րում, որոնք անկա­խություն են հռչա­կել 1990-ականնե­րին, ազատ խոսքի, հավաքնե­րի և մամուլի իրա­վունքը, թանկ բաներ են են, որոնց համար ստիպված ես պայքա­րել:

Անկա­խությունը վերա­կանգնե­լուց հետո տասնամյակներ շարունակ, մեր ժողո­վուրդը ենթարկվել է տարա­տե­սակ քաղա­քա­կան ճնշումնե­րի: Կառա­վա­րության այս ճնշումնե­րը ստա­ցան ընտրա­կեղծիքնե­րի, կոռուպցիա­յի, կրթության ոլորտում հովա­նա­վորչա­կան, լրատվա­մի­ջոցնե­րի վերահսկման, անարդար արդա­րա­դա­տության և աշխա­տող անհատնե­րի համար տնտե­սա­կան հաջո­ղություննե­րի հասնե­լու սահմա­նա­փակ հնա­րա­վո­րության ձևեր: Այսպի­սով, միանգա­մայն բնա­կան է, որ երբ դու ունես ժողովրդա­կան շարժում, որը ղեկա­վա­րում է խոսքով և տեսքով քեզ նման գործի­չը և խոստա­նում է փոխել ստա­տուս քվոն, մարդիկ կմիա­նան այդ երթին և կհետև­են շարժմա­նը:

Ցավոք պարզվեց, որ շարժման առաջնորդնե­րը հիասթա­փեցրին  և չկա­րո­ղա­ցան կատա­րել իրենց  խոստումնե­րը: Նրանք պետք է պատասխա­նատվություն կրեն  պատե­րազմնե­րի ընթացքում և դրա­նից հետո կրած տարածքա­յին, տնտե­սա­կան ու մարդկա­յին կորուստնե­րի համար: Փոփո­խություն է անհրա­ժեշտ, և ժողովրդի վստա­հությունն էլ կորել է: Այնպես որ, կառա­վա­րության փոփո­խության կամ դրա հրա­ժա­րա­կա­նը պահանջե­լու անհրա­ժեշտության առումով վեճեր չկան:

Այնուա­մե­նայնիվ, հարցն այն է, թե արդյո՞ք  պետք է ժողո­վուրդը պատասխա­նատվություն կրի այս իրա­վի­ճա­կի համար: Արդա­րա­ցի՞ է պատե­րազմ հայտա­րա­րել ժողովրդին, ասես մեր Ազգն ու մեր ժողո­վուրդը երկու առանձին սուբյեկտներ են: Ազգն առանց իր ժողովրդի անի­մաստ է: Ավե­լին, հայերն  դարե­րով ձգվող հարուստ պատմություն ու մշա­կույթ ունեն: Ինչպես վերը նշե­ցի, մարդիկ քաղա­քա­կան ընտրություն են կատա­րում ‘ելնե­լով իրենց առօրյա­յից և ապա­գա հույսե­րից: Հետեւա­բար ճիշտ չէ հայ ժողովրդին ուղղված ցանկա­ցած մեղադրանք՝ սխալ ընտրություն կատա­րե­լու համար:

Միակ բանը, որում  համա­ձայն եմ հոդվա­ծի հետ՝ եզրա­կա­ցությունն է: Այն կոչ է անում գտնել ավե­լի ուժեղ ազգա­յին արժեքներ ունե­ցող նոր առաջնորդներ, որոնք կպահպա­նեն մեր ազգա­յին ինքնությունն ու տարածքա­յին ամբողջա­կա­նությունը: Այնուա­մե­նայնիվ, նույնիսկ այդ եզրա­կա­ցությամբ, նոր կառա­վա­րությունը կամ ղեկա­վա­րությունը պետք է վաստա­կի ժողո­վուրդի վստա­հությունը: Այն երբեք հաջո­ղությամբ չի պսակվի, եթե մի խումբ նրանց պարտադրի դա:

Եկեք դադա­րեցնենք վատնել մեր ժամա­նա­կը՝  մեղադրե­լով կողմնա­կի անձանց կամ «մութ ուժե­րին»՝ մեր սեփա­կան թերություննե­րի և սխալնե­րի համար: Ժամա­նակն է, որ ինչպես հայրե­նի­քում, այնպես էլ սփյուռքում գտնվող հայե­րը գործեն ավե­լի պատասխա­նա­տու և ռազմա­կան և տեխնո­լո­գիա­կան առումով ապա­հո­վեն մեր ազգի անվտանգությունը: Եկեք աշխա­տենք կառուցել մի հասա­րա­կություն, որը գնա­հա­տում է քրտնա­ջան աշխա­տանքը, հարգում է միմյանց և բոլոր մարդկանց արդար և հավա­սար վերա­բերվում: Եկեք վերջ տանք կոռուպցիա­յին և հովա­նա­վորչությա­նը: Եկեք ընտրենք այնպի­սի առաջնորդնե­րի, ովքեր հասկա­նում են ժողովրդա­վա­րա­կան արժեքնե­րը, սոցիա­լա­կան արդա­րությունը, և առա­ջին հերթին, հասկա­նում են, որ հաջո­ղակ ազգ ստեղծե­լու համար անհրա­ժեշտ են  պետա­կան ուժեղ ​​ինստի­տուտներ, որոնք կպաշտպա­նեն Հայաստա­նի գոյությունը և կապա­հո­վեն դրա շարունա­կա­կա­նությունը ‘անկախ նրա­նից, թե ով է ընտրվե­լու այդ պաշտո­նում մի քանի տարին մեկ:

Ամե­նից առաջ եկեք համոզվենք, որ ժողո­վուրդը զգում է, որ իրենք խնդրի լուծման մի մասն են, և որ իրենց կարիքնե­րը բավա­րարվում են, և նրանց ձայնե­րը լսե­լի են: Երբ մենք հասնենք այդ նպա­տա­կին, կունե­նանք ազատ անկախ, միա­վորված Հայաստան, որը, չնա­յած իր փոքր չափե­րին, կդի­մա­նա աշխարհա­քա­ղա­քա­կան ճնշումնե­րին:

Մենք կարող ենք միա­սին անել դա, եթե մի կողմ դնենք մեր եսա­սի­րությունն և աշխա­տենք  ժողովրդի համար: