Նոր Անվտանգության Ռեժիմ

ՄԱԿ‑ի ողջ կառույցը, Եվրա­խորհրդա­րա­նը, Արդա­րա­դա­տության միջազգա­յին դատա­րա­նը և Կարմիր Խաչը ավե­լի շատ գումար են ծախսում, քան աշխարհի ողջ բնակչությունը։ Իսկ այսօր խոշոր պետություննե­րը գործում են միայն իրենց շահե­րից ելնե­լով, որտեղ ցանկա­նում են պատե­րազմներ հրահրել կամ պատժա­մի­ջոցներ կիրա­ռել։ Սա ոչ մի կապ չունի արդա­րա­դա­տության օրենքնե­րի և մարդկա­յին նորմե­րի հետ։ Հստակ երև­ում է, որ խամա­ճիկ երկրնե­րի մեծ մասում նրանց օրենքներն ու Սահմա­նադրություններն անհրա­ժեշտ են օրենքի պատրվա­կով իրենց ժողովրդին պատժե­լու համար:

Արբակ Խաչատրյան

Սկսվել է շղթա­յա­կան ռեակցիա. անհրա­ժեշտ է ստեղծել նոր գլո­բալ անվտանգության մեխա­նիզմ

«Առա­ջին լրատվական»-ի զրուցա­կիցն է փորձա­գետ Արբակ Խաչատրյա­նը։

–Պարոն Խաչատրյան, Լեռնա­յին Ղարա­բա­ղումտեղի ունե­ցած ողբերգությունից շատ առաջ Ձեր«Փոքր երկրնե­րը չպետք է լինեն տիկնի­կա­վա­րիձեռքում խամա­ճիկներ, այդ թվում՝ Հայաստա­նը» հոդվա­ծում հայ ժողովրդին զգուշացրել էիքվտանգնե­րի մասին, այդ թվում՝ տարա­ծաշրջա­նըկարող է Ուկրաի­նա­յի պես զոհա­բե­րությանապրանք դառնալ… Եվ երկար տարի­ներ անխոնջխոսում էիք ՀՀ 3 նախկին նախա­գահնե­րիպատճա­ռած վնա­սի մասին ժողովրդին ու երկրին… Ինչպե՞ս կմեկնա­բա­նեք այսօր վերջին իրա­դարձություննե­րը Ղարա­բա­ղում և Հայաստա­նում։

-Ինձ ամե­նա­շա­տը ցնցեց այն, որ այսօրվա սերունդը‘ ավե­լի քան հարյուր հազար ղարա­բաղցի­ներ, ունե­նա­լով այդքան զենք, հեշտությամբ հրա­ժարվե­ցին ամեն ինչից, մինչդեռ նրանց նախնի­նե­րը հազա­րա­վոր տարի­ներ հերո­սա­բար կռվել են իրենց տան համար թաթարնե­րի, պարսիկնե­րի, թուրքե­րի դեմ և պաշտպա­նել սեփա­կան հայրե­նի­քը իրենց ժառանգնե­րի համար: Այսօր հայե­րը մեղադրում են բոլո­րին՝ ոմանք ռուսնե­րին, ոմանք թուրքե­րին կամ հրեա­նե­րին, ոմանք երկրի առա­ջին, երկրորդ, երրորդ կամ չորրորդ ղեկա­վա­րին կամ ԼՂՀ ղեկա­վա­րությա­նը… Վերլուծե­լով այսօրվա իրո­ղություննե­րը՝ ես ավե­լի եմ համոզվում իմ հայտա­րա­րություննե­րի ճշմարտա­ցիության մեջ այն մասին, որ մեղա­վո­րությունն այդ կեղծ արժեքներն են, որ իմ ժողովրդի մեջ սերմա­նել են Ադրբե­ջա­նից Հայաստան հյուրա­խա­ղե­րով ներթա­փանցած չարա­գործներ ապստամբնե­րը։

Բայց ոչ պակաս վնաս պատճա­ռե­ցին նրանց կատա­րողներն ու ստրուկնե­րը հենց Հայաստանից։Հիշեք, թե ինչպես էինք մենք ապրում խորհրդա­յին տարի­նե­րին, ինչպես ենք մեծա­ցել ու դաստիա­րակվել սիրով, ընկերներ ենք եղել, աջակցել ենք միմյանց և վայե­լել կյանքը։ Դպրո­ցում մենք ստա­ցել ենք ոչ միայն բարձրա­կարգ կրթություն, այլև, ինչպես մեր ընտա­նիքնե­րում, մեզ սովո­րեցրել են առա­ջին հերթին լինել և մնալ ՄԱՐԴ, սիրել և գնա­հա­տել մեր տունը, մեր հայրե­նի­քը։ Մեր ժողո­վուրդն աշխարհին տվել է հայտնի գիտնա­կաններ, ֆիզի­կոսներ, ճարտա­րա­պետներ, ճարտա­րա­գետներ, ովքեր իրենց ուղե­ղով բարձրացրել են երկրի հեղի­նա­կությունը։ Հետո իշխա­նության եկան առևտրա­կաններն իրենց «արժեքնե­րով»։ Իսկ այնտեղ, որտեղ առևտուր է, առա­ջին պատվա­վոր հորի­զո­նա­կան է բարձրա­նում ոչ թե տունը, ընտա­նի­քը, հայրե­նի­քը, այլ փողը։ Եվ եթե 30 տարուց ավե­լի ժողովրդի մեջ սերմանվի միայն այդ «արժե­քը», ապա նրանք կանասնացվեն, և նրանց հայրա­կան տան ու հայրե­նի­քի հետ կապող արմատնե­րը կչո­րա­նան։

Ցավոք սրտի, այս սերունդն այլ արժեքներ ուղղա­կի չի տեսել ու չգի­տի, այլա­պես մենք անձնուրաց պայքար կմղեինք պատվի ու արժա­նա­պատվության, մեր հայրա­կան տան, ընտա­նի­քի, մեր հազա­րամյա հայրե­նի­քի համար։ Հիմա խոսում ենք տոկո­սա­յին մեծա­մասնության մասին, բայց ես ուզում եմ արտա­հայտել հիացմունքս և գլուխ խոնարհել այն տղա­նե­րի ու տղա­մարդկանց հիշա­տա­կի առաջ, ովքեր զոհվել են անհա­վա­սար մարտում՝ պաշտպա­նե­լով իրենց ընտա­նիքն ու հայրե­նի­քը։ Ինչ վերա­բե­րում է նրանց, ովքեր առանց կռվի հանձնել են իրենց տունը, նշա­նա­կում է, որ այդ տանը իրա­կան արժեքնե­րի փոխա­րեն եղել են 30 տարի վաճա­ռա­կաննե­րի ներդրած արժե­քը՝ փողը, որը հաղթեց պատվին ու արժա­նա­պատվությա­նը, հայրե­նիք ու հայրա­կան տուն հասկա­ցո­ղությա­նը։ Ձեր տունը փողն է, իսկ այսօր տունն արժեզրկվել է, քանի որ փոխվել է տարածքի տերը։ Ինչո՞ւ պետք է մարդ մնա այս տարածքում, եթե ամեն ինչ արժեզրկվել է։

Սա է ղարա­բաղյան իրա­դարձություննե­րի հիմնա­կան պատճա­ռը։ Ի վերջո, եթե զինված ավա­զա­կը ներխուժի ձեր տուն, սկսի նվաստացնել և սպառնալ ձեր երե­խա­նե­րին և կնո­ջը (բռնա­բա­րել, սպա­նել), ձեզ հրա­մա­յի դուրս գալ այնտե­ղից, ապա այն տղա­մարդը, ով գնա­հա­տում է իր ընտա­նի­քը և գիտի, թե ինչ է պատիվն ու արժա­նա­պատվությունը, մինչև արյան վերջին կաթի­լը կպաշտպա­նի ու կպայքա­րի, այլ ոչ թե խաղա­ղություն կմուրա… Եվ կապ չունի, թե այս ավա­զա­կը ինչ ազգության է, մեր իսկ հայը, ադրբե­ջանցի, ռուս, թե այլմո­լո­րա­կա­յին… Իմ երի­տա­սարդության տարի­նե­րին, եթե Աստված մի արասցե, ինչ-որ տականք համարձակվեր անարգել աղջկան, ապա նրա հայրը կամ եղբայրնե­րը, չմտա­ծե­լով իրենց հետա­գա ճակա­տագրի մասին, կսպա­նեին այս տականքին ու դրան ստեղծած հորը:

Պատկերացնո՞ւմ եք, թե ինչպի­սի հոգե­բա­նո­րեն վիճա­կում են հիմա ղարա­բաղցի երե­խա­նե­րը, ովքեր անցնե­լով Լաչի­նի անցա­կե­տով տեսան, թե ինչպես են հայրե­նի պետությունն ու ազգը իրենց ծնողնե­րին լաթի վերա­ծում, արժեզրկում… Վաղը կուզե­նան փորձել ստո­րա­ղո­ցի դերը… Ոչ ոքի չփրկե­ցին ոչ «էլի­տար» դպրոցնե­րը, ոչ խոշոր բանկա­յին հաշիվնե­րը, ոչ առանձնատներն ու ծառա­նե­րը։  Իսկ այսօր այս մարդիկ խոսում են հայրե­նա­սի­րության ու հայրե­նի­քի մասին… Եթե դու անարգել հանձնել ես տունդ, ապա դու արդեն վաճա­ռա­կան ես: Ի դեպ, հաճախ այդ «էլի­տար» դպրոցներն ու բուհե­րը արտադրում են կենսանյութ, որը կորցրել է իր կողմնո­րո­շումը, խիղճը, արժա­նա­պատվությունը, աշխա­տում է միայն անձնա­կան շահի համար և չունի հայրե­նիք։ Որքան դուք ցածր արժեքնե­րի և շարժա­ռիթնե­րի կրողն եք, այնքան ավե­լի էժան է ձեզ գնե­լը:

-Այսօր ընդդի­մությունը մեղադրում է գերա­գույն գլխա­վոր հրա­մա­նա­տար Նիկոլ Փաշինյա­նին՝ ասե­լով, որ նա հանձնել է Ղարա­բա­ղը… 

-Հիմա կապ չունի, թե ով է հանձնել՝ Պողո­սը թե Պետրո­սը… Ո՞ւր են մեր մեծարված գենե­րալներն ու հրա­մա­նա­տարնե­րը, ո՞ւր է անհե­տա­ցել սպա­յի պատիվն ու արժա­նա­պատվությունը։ Եթե ​​գլխա­վոր հրա­մա­նա­տա­րը, գենե­րա­լը կամ հրա­մա­նա­տա­րը նահանջի հրա­ման է տալիս (եթե դա մարտա­վա­րա­կան քայլ չէ), վայր դնել զենքե­րը, հանձնել հայրե­նի­քը, խաղալ մի ամբողջ ժողովրդի ճակա­տագրի հետ, ապա այդպի­սի հրա­մա­նա­տա­րը պետք է տեղում գնդա­կա­հարվի՝ առանց քննության և դատաքննության: Իսկապե՞ս մենք այլևս չունենք իսկա­կան հայրե­նա­սեր սպա­ներ, որոնց համար սպա­յի պատի­վը կարև­որ է։ Այսօր մենք ունենք ԼՂՀ 3 նախա­գահներ, պաշտպա­նության նախա­րար, գենե­րալներ, կառա­վա­րության անդամներ, ովքեր վերցրել ու հանձնվել են ադրբե­ջանցի­նե­րին… 28 տարուց ավե­լի նրանք զբաղված են եղել միայն գողությամբ, նրանց արժեքնե­րը՝ թանկարժեք իրե­րը, իրենց սեփա­կա­նությունն ու գողացված միլիոններն են։

Նրանք չէին ուզում կորցնել այդ ամե­նը։ Եվ կապ չունի, որ մորթել ու սպա­նել են կանանց ու երե­խա­նե­րին, նրանց գլխա­վոր հավատն ու հույսը՝ ապրելն ու պահպա­նելն է իրենց հարստությունը՝ նույնիսկ գերու դերում։ Սա նրանց «պատիվն ու արժա­նա­պատվությունն է»։ Սա այդ արժեքնե­րի փոփո­խության վառ օրի­նակ է այն վիրուսի մասին, որի մասին ես խոսում եմ։ Իրո՞ք չգտնվեց իրա­կան տղա­մարդ, ով տեղում գնդա­կա­հա­րեր նրանց դավա­ճան պահվածքի ու հրա­մաննե­րի համար։ Անկեղծ ասած, ինձ տհաճ է այդ մասին խոսել:

-Ցավոք սրտի, այն ամե­նը, ինչ ասա­ցիք, ճիշտ է, ինչի մասին գրել էիք դեռ 2003-ին ՌԴ նախա­գա­հին ուղղված բաց նամակնե­րով, ինչպես նաև երկու տարի առաջ դիմե­ցիք Հռո­մի պապին և Նոբելյան մրցա­նա­կա­կիրնե­րին արժեքնե­րի վերա­կանգնման և այն մասին, որ մեր Երկիրն այլևս չի կարող դիմա­կա­յել մարդու կուտակված մեղսա­գործությա­նը… Այսօր ամբողջ աշխարհը Սոդոմ-Գոմո­րի է հիշեցնում… Բայց ինչպես կարող էր Ղարա­բա­ղի   փոքր ժողո­վուրդը, առանց Հայաստա­նի, դիմա­կա­յել թուրք-ադրբե­ջա­նա­կան տանդե­մին… 

-Ղարա­բաղցի­նե­րը համաշխարհա­յին ռեկորդ սահմա­նե­ցին՝ հաշված ժամե­րի ընթացքում 3 միլիոն միա­վոր զենքով, խոնարհա­բար հանձնե­ցին հայրե­նի­քը, լքե­ցին իրենց տնե­րը, լքե­ցին իրենց պատմա­կան տարածքը։ Կամ ժողո­վուրդը շոկի մեջ էր տևա­կան շրջա­փա­կումից, Հայաստա­նի ու Ղարա­բա­ղի կոռումպացված իշխա­նություննե­րից, ռուս խաղա­ղա­պահնե­րի անգործությունից կամ նրանց արժեքներն ու հոգի­նե­րը կոռո­զիա­յի են ենթարկվել կարիե­սից ու փտումից։ Վերջինս ամե­նավտանգա­վորն է ու բուժելն անհնար է: Սա հզոր կենսա­բա­նա­կան զենք է Հայաստա­նի դեմ:

Եվ մի վիրա­վորվեք: Սա այն աղե­տի սկիզբն է, որը գալիս է հայ ժողովրդի գլխին։ 2020 թվա­կա­նին ես առա­ջարկել եմ դատի տալ Ադրբե­ջա­նի երեք քաղա­քա­ցի­նե­րի, ովքեր ջանա­սի­րա­բար իրա­կա­նացրել են Հայաստա­նի առա­ջին նախա­գա­հի կողմից հորինված հայկա­կան պետա­կա­նությունը ոչնչացնե­լու ղարա­բաղյան ծրա­գի­րը։ Ես հասկա­ցա, որ Հայաստա­նի դեմ հարյուրա­վոր միլիարդնե­րի հաշիվներ են բարձրացվե­լու այն ամե­նի համար, ինչ արվել է Ադրբե­ջա­նի տարածքում 28 տարվա ընթացքում՝ բարո­յա­կան վնա­սի փոխհա­տուցմամբ։ Բայց այն ժամա­նակ ոչ ոք չտե­սավ այս սցե­նա­րը։ Սակայն այսօր Ղարա­բա­ղի երեք նախա­գահներ հայտնվել են Բաքվի բանտում։ Եվ պատկե­րացրեք, թե ինչպի­սի ցուցմունքներ ու փաստաթղթեր են ընկնե­լու ադրբե­ջանցի­նե­րի ձեռքը, այդ թվում՝  այնպի­սի տեղե­կություններ, թե այդ հրեշնե­րի կողմից քանի միլիարդնե­րի խարդա­խություններ են արվել Հայաստա­նի իշխա­նություննե­րի հետ համա­տեղ։ Էլ չեմ խոսում նրանց ունե­ցած գաղտնի տեղե­կատվության մասին։ Եթե ​​դա ժամա­նա­կին չկանգնեցվի (որը ես անձամբ կասկա­ծում եմ), ապա Հայաստա­նը կկորցնի իր պետա­կա­նությունը։

Ստացվում է, որ ղարա­բաղյան ծրագրով, որը այս հրեշնե­րը մատուցել են են հայ ժողովրդին, սկզբում ոչնչացվե­լու է Ցեղասպա­նություն հասկա­ցությունը, իսկ հետո՝ պետա­կա­նությունը։ Ի դեպ, Հայաստա­նում շատերն ընկնում են տարբեր շարժումնե­րի մեջ՝ եվրո­պա­կան, սորոսյան կամ այլն, միայն այն պատճա­ռով, որ դեմ են գողությա­նը, բայց ավե­լի լավը չեն, որովհետև դաստիա­րակվել են այդ նեխած արժեքնե­րով, որոնք տեսել են 30 տարի։ անընդմեջ. Միա­ժա­մա­նակ նշում եմ, որ ո՛չ Ռուսաստա­նում, ո՛չ Հայաստա­նում և ո՛չ էլ որևէ այլ տեղ գողացված միլիարդնե­րը չեն օգնել ռազմա­կան գերա­կա­յության հասնե­լուն, ընդհա­կա­ռա­կը, այդ ամե­նը շրջվել է նրանց դեմ։

-Պարոն Խաչատրյան, մեզ հայտնի է, որ ձեր անվտանգության ծրագրե­րը քննարկվում են Չինաստա­նում, Մյունխե­նում, բայց Հայաստա­նը անվտանգա­յին խնդիր ունի։ Ինչպե՞ս դա կբա­ցատրեք:

-Այսօր միջազգա­յին պայմա­նագրե­րը, նորմերն ու կառույցներն այլևս չեն գործում ամբողջ աշխարհում։ Ամե­նա­մեծ պետություննե­րը՝ Ամե­րի­կան, Ռուսաստա­նը, Չինաստա­նը, չեն կատա­րում ո՛չ իրենց պայմա­նա­վորվա­ծություննե­րը, ո՛չ իրենց պարտա­վո­րություննե­րը։ Երկրորդ համաշխարհա­յին պատե­րազմից հետո ՄԱԿ‑ի գործառնա­կան մեխա­նիզմը խախտեց առա­ջին դերա­կա­տա­րը՝ ԱՄՆ նախա­գահ Ռեյգա­նը, իսկ երկրորդ կատա­կա­սե­րը դարձավ գործիք ու հստակ ցույց տվեց այս կառույցի անկա­րո­ղությունը։ Այսօր շատ պետություններ կարծում են, որ ՄԱԿ‑ը բարե­փոխման կարիք ունի։

Իսկապե՞ս անհրա­ժեշտ է մեծացնել անպի­տան կառույցնե­րը։ ՄԱԿ‑ի ողջ կառույցը, Եվրա­խորհրդա­րա­նը, Արդա­րա­դա­տության միջազգա­յին դատա­րա­նը և Կարմիր Խաչը ավե­լի շատ գումար են ծախսում, քան աշխարհի ողջ բնակչությունը։ Իսկ այսօր խոշոր պետություննե­րը գործում են միայն իրենց շահե­րից ելնե­լով, որտեղ ցանկա­նում են պատե­րազմներ հրահրել կամ պատժա­մի­ջոցներ կիրա­ռել։ Սա ոչ մի կապ չունի արդա­րա­դա­տության օրենքնե­րի և մարդկա­յին նորմե­րի հետ։ Հստակ երև­ում է, որ խամա­ճիկ երկրնե­րի մեծ մասում նրանց օրենքներն ու Սահմա­նադրություններն անհրա­ժեշտ են օրենքի պատրվա­կով իրենց ժողովրդին պատժե­լու համար:

Օրի­նակ՝ Հայաստա­նում այնպի­սի ստրուկ հոգի­ներ կան, որ եթե աշխարհի վախճա­նին հինգ օր մնա, նրանք դեռ կմտա­ծեն, թե ինչպես փակեն բանկի վարկը։ Ղարա­բա­ղում բռնա­բա­րում ու սպա­նում էին երե­խա­նե­րի ու կանանց, իսկ բանկե­րը մտա­ծում էին, թե նրանց փոխա­րեն ո՞վ է փակե­լու վարկե­րը։ Ոչ ոք չի մտա­ծում, որ այդ մորեխնե­րը կամաց-կամաց, ինչպես քաղցկե­ղի մետաստազնե­րը, ոչնչացնում են մարդկությունը։ Անգամ ինկվի­զի­ցիա­յի ժամա­նակ վաշխա­ռունե­րին ամորձա­տում էին, Եվրո­պա­յում թագա­վո­րա­կան ընտա­նիքնե­րը նրանց համար Արյունոտ ուրբաթ էին կազմա­կերպում, բայց այնուա­մե­նայնիվ այս մորեխնե­րը ողջ մնա­ցին։

-Արդեն պարզ է, որ համա­կարգը դադա­րել է աշխա­տել, իսկ դրա դիմաց Դուք ի՞նչ եք առա­ջարկում։ 

– Այս մասին արդեն այնքան շատ եմ գրել ու խոսել, բայց ձեզ համար, կփորձեմ հնա­րա­վո­րինս հակիրճ բացատրել։ Այսօր ՄԱԿ‑ը ներա­ռում է գրե­թե 200 պետություն՝ բոլորն էլ իրենց հավակնություննե­րով։ Այս հրե­շը ոչ մի բան անե­լու ընդունակ չէ, առա­վել ևս՝ դադա­րեցնե­լու պատե­րազմնե­րը։ Նախկի­նում, երբ փոխվում էին համաշխարհա­յին տերություննե­րի մոտե­ցումնե­րը կամ պատկե­րա­ցումնե­րը, փոխվում են նաև համաշխարհա­յին կենտրոննե­րը։ Այսօր, ինչպես ասա­ցի, դա այլևս հնա­րա­վոր չէ, քանի որ միջուկա­յին կամ կենսա­բա­նա­կան զենքը կոչնչացնի ամբողջ մոլո­րա­կը։ Ուստի, միայն համաշխարհա­յին աղե­տից հետո (Աստված տա, որ ամբողջ մարդկությունը չկործանվի) գերտե­րություննե­րը կկա­րո­ղա­նան նստել բանակցություննե­րի սեղա­նի շուրջ։ Հասկա­ցեք, որ արմատնե­րը շատ ավե­լի խորն են, քան տեսնում եք: Զենքի մաֆիան այլևս չի կարող կանգ առնել:

Հին համա­կարգը փլուզվում է ձեր աչքի առաջ: Նախկի­նում վիրտուալ փող կար նավթի, գազի, ֆոնդա­յին բորսա­նե­րի, NASDAQ‑ի, Միջազգա­յին բանկի և այլնի համար, որոնք տեղա­փո­խե­ցին տրի­լիոններ, բայց այս համա­կարգը քայքայվում է։ Եվ երբ ինչ-որ բան կոտրվում է, սկսվում է բախում, դժգո­հություն և մեղա­վո­րի որո­նում: Ինչ-որ մեկը գոռում է, որ մեղա­վո­րը Ռուսաստանն է, մեկը՝ Ամե­րի­կան ​​է մեղա­վոր, բայց հիմա մենք դրա մասին չենք խոսում… Փոխա­նա­կումնե­րի, միջազգա­յին կառույցնե­րի տեղե­րը զբա­ղեցնում են զինամթերքի այս կորպո­րա­ցիա­նե­րը։ Արդյունքում ունենք ու կունե­նանք թեժ կետեր, պատե­րազմներ, հակա­մարտություններ… Եվ սա չի կարե­լի կանգնեցնել, դա արդեն թմրանյութի նման է։ Սկսվել է շղթա­յա­կան ռեակցիա: Ուստի անհրա­ժեշտ է ստեղծել նոր գլո­բալ անվտանգության մեխա­նիզմ, որը կունե­նա ոչ միայն ազդե­ցություն, այլ նաև խախտող երկրնե­րին պատժե­լու արագ արձա­գանքման համա­կարգ։ Այս մարմի­նը պետք է ունե­նա իր կենտրո­նա­կա­յա­նը աշխարհի տարբեր տարա­ծաշրջաննե­րում։

Գլխա­վորն այն է, որ գերտե­րություննե­րի ներկա­յա­ցուցիչնե­րը տարա­ծաշրջա­նա­յին երկրնե­րի հետ միա­սին, որպես իրա­վա­հա­վա­սար, քննարկեն և կայացնեն որո­շումներ, որոնք բխում են այդ տարա­ծաշրջա­նի շահե­րից։ Եզրա­փա­կե­լով՝ ես պարզա­պես ուզում եմ ավե­լացնել, որ այսօր անհրա­ժեշտ է, առա­ջին հերթին, ամբողջ սրտով պայքա­րել իրա­կան մարդկա­յին արժեքնե­րի համար և դրանց հիման վրա ստեղծել անվտանգության այն համա­կարգը, որի մասին ես խոսում եմ։ Հակա­ռակ դեպքում մենք կրկին կստա­նանք կոռումպացված, անզոր միջազգա­յին օրենքներ ու կառույցներ, ինչպես այսօրվա ՄԱԿ‑ը, որոնք, ինչպես հիմա, աշխարհը տանե­լու են կործանման։ Եվ վերջում, ուզում եմ դիմել լրագրողնե­րին: Դուք տեսնում եք, թե ինչ եղավ Հայաստա­նի հետ, երբ երկրի կառա­վարման ղեկն ընկավ պատվիրված լրագրո­ղի ձեռքը… Ընդհանրա­պես, աշխարհում ամբողջ ինֆորմա­ցիան տրվում է լրագրողնե­րի միջո­ցով և պարզվում է, որ ձեզա­նից շատե­րը ինչ-որ մեկի պատվե­րը կատա­րե­լով, մարդկությա­նը հասցրե­ցին կործանման։

Սա միակ ոլորտն է, որը նախա­տեսված է ժողովրդին տեղե­կատվություն հասցնե­լու համար։ Այն նույնիսկ կոչվում է չորրորդ իշխա­նություն։ Այսօր բոլո­րը դարձել են լրագրողներ և բլո­գերներ, ովքեր երբեմն ցինի­կա­բար նկա­րա­հա­նում են իրենց հեռա­խոսնե­րով, իսկ հետո համա­ցանցում տեղադրում են տարբեր հանցա­գործություններ՝ սպա­նությունից մինչև մանկապղծություն, նույնիսկ չփորձե­լով կանխել դա։ Ես նույնիսկ չեմ ուզում մեկնա­բա­նել սա: Երևի ի պաշտպա­նություն ձեզ, ձեզնից շատե­րը կասեն, որ լրագրությունը պարտա­վոր է միայն հաղորդել և տարբեր կարծիքներ հայտնել, բայց դա ընդա­մե­նը քողարկում է։ Միգուցե ձեզնից շատե­րը, գոնե հիմա, գիտակցում են, թե ինչ վնաս են հասցրել աշխարհին։ Համա­կարգը, որը մենք ցանկա­նում ենք ստեղծել, հիմնված է լինե­լու արդա­րության և մարդկա­յին արժեքնե­րի վրա։ Պարզվում է, որ այս գաղա­փարն առանց ձեզ անի­մաստ է։ Հետև­ա­բար, տեղե­կատվա­կան բլոկն է, որը պետք է դառնա համա­մարդկա­յին արժեքնե­րի կրո­ղը և համաշխարհա­յին անվտանգության հիմնա­կան հենասյունե­րից մեկը, այլ ոչ թե չորրորդ կամ հինգե­րորդ իշխա­նությունը։

Բայց այսօր ինձ ամե­նա­շա­տը մտա­տանջում է հետևյա­լը՝ դուք, իհարկե, կարող եք փոխել բոլոր օրենքնե­րը, նորմե­րը, մոտե­ցումնե­րը, վերա­բերմունքը հարև­աննե­րի նկատմամբ, բայց դա չի վերա­կանգնի պաշտպա­նի ոգին։ Այսօր, երբ խոսում եմ հայ կնոջ, մոր հետ, տեսնում եմ թե ինչպես նա կարող է իր իսկ պաշտպա­նության համար թաքնվել օրենքնե­րի հետև­ում, եթե հաջո­ղակ է՝ հարստության և դիրքի հետև­ում, բայց «ղարա­բաղյան սինդրո­մից» հետո տեսա, որ նա տղա­մարդու պաշտպա­նություն չի զգում, տղա­մարդու՝ որպես ընտա­նի­քի ու հայրե­նի­քի պաշտպան։ Սա հենց այն է, ինչ մենք պետք է վերա­կանգնենք՝ այն, ինչ ժամա­նա­կին մեր հպարտությունն էր:

Հոդվա­ծը՝ 1in.am կայքից։