Պուտին-Լուկա­շենկո-Ալիև-Շահրա­մանյան

Մեդվե­դեւն ինչու՞ է Հայաստա­նին սպառնում «նեո­բենդե­րա­կաննե­րի ճակա­տագրով»: Եւ ինչու՞ հենց Բելա­ռուսի նախա­գա­հի հասցեին Նիկոլ Փաշինյա­նի արդա­րա­ցի քննա­դա­տությունից հետո է Արցա­խի «նախա­գահ» Սամվել Շահրա­մանյա­նը հայտա­րա­րել, որ «Պաշտպա­նության բանա­կը մինչեւ վերջին օրը ենթարկվել է Հայաստա­նի կառա­վա­րությա­նը», եւ ասում, որ ԱԺ-ում Փաշինյա­նի հայտա­րա­րություններն «իրա­կա­նության հետ կապ չունեն»:

Վահրամ Աթա­նեսյան

Պուտին-Լուկա­շոնկո- Ալիեւ – Սամվել Շահրամանյա՞նը

Ռուսաստա­նի Անվտանգության խորհրդի նախա­գա­հի տեղա­կալ Մեդվե­դեւը հոդված է հրա­պա­րա­կել, որտեղ անդրա­դարձել է Հայաստա­նի եվրաինտեգրման հեռանկա­րին: Նրա կարծի­քով՝ «ռուսաստանյան եւ հայ ժողո­վուրդնե­րի մի քանի դար հաշվվող բարե­կա­մությունը, որ ՀԱՊԿ‑ի եւ ԵՏՄ շրջա­նակնե­րում ամրագրված է դաշնակցա­յին հարա­բե­րություննե­րով, վաղուց Վաշինգտո­նի աչքի փուշն է: Անդրկովկասյան հանրա­պե­տությունը եվրա-ատլանտյան ճամբար քաշե­լու համար զգա­լի ուժեր են ներդրված»։

Մեդվե­դեւը «սակայն» համա­րում է, որ Հայաստա­նը «չպետք է գայթակղվի, նման խոստումնե­րը նորգա­ղութա­տի­րա­կան թակարդի խայծ են, ոչ ոք չի պատրաստվում բացել «ընտրյալնե­րի ակումբի» դռնե­րը։ Իսկ 2024թ. մարտին Հայաստա­նի եւ Եվրա­միության հարա­բե­րություննե­րի մասին Եվրա­խորհրդա­րա­նի ընդունած բանա­ձեւը պարզա­պես թուղթ է՝ առանց պարտա­վո­րության։ Ի վերջո, ՌԴ ԱԽ նախա­գա­հի տեղա­կա­լը խորհուրդ է տալիս «նայել նեո­բանդե­րա­կաննե­րի օրի­նա­կին» – ինչն էլ, ըստ ամե­նայնի, նրա հիմնա­կան ասե­լիքն է։ Ովքեր Ռուսաստա­նի թելադրած խաղի կանոննե­րը չեն ընդունում, նրանց սպա­սում է Ուկրաի­նա­յի ճակա­տա­գի­րը։

Մեդվե­դեւի հեղի­նա­կա­յին հոդվա­ծը հայտնի է, որ Բաքվի իշխա­նա­կան կայքը հասա­նե­լի է, որ Ադրբե­ջա­նի երկօրյա այցի ընթացքում Բելա­ռուսի նախա­գա­հը եւ Իլհամ Ալիեւը քննարկել են «պոստխորհրդա­յին տարածքի անվտանգա­յին նոր համա­կարգի ստեղծման հետ կապված հարցեր»: Բաքուն, իհարկե, բաց տեքստով չի խոստո­վա­նում, որ Ալիեւը Վլա­դի­միր Պուտի­նին «ազնից կոմե­րի­տա­կա­նի երդում է տվել»: Դա արվում է մեկ ամիս հետո Աստա­նա­յում գումարվե­լիք՝ Շանհա­յի համա­գործակցության կազմա­կերպության գագա­թա­ժո­ղում «ՀԱՊԿ‑ի գործունա­կության շուրջ քննարկումնե­րի մասին տեղե­կացվա­ծության» տեսքով, շեշտադրե­լով Ռուսաստա­նի նախա­գահ Պուտի­նի Մինսկ կատա­րած այցը։

Իսկ այդ մասին հայտնի է, որ Լուկա­շենկոն Պուտի­նին դիմա­վո­րել է Ադրբե­ջա­նից «նոր գաղա­փարնե­րով եւ առա­ջարկություննե­րով»: Մենք ավե­լի վաղ կանխա­տե­սել ենք, որ Ալիեւը ՀԱՊԿ-ին եւ ԵՏՄ-ին ուղղա­կի անդա­մակցությունը «պատվից ցածր է համա­րում», եւ մղվում է ավե­լի լայն աշխարհագրությամբ ինտեգրա­ցիա­յի, բայց այնպի­սի, որտեղ թուրքա­կան պետություննե­րը կունե­նան «վերահսկիչ փաթեթ»: Մոսկվա­յում եւ Բաքվում, երեւում է, հասկա­ցել են, որ Հայաստա­նի «դիստանցիան» պայմա­նա­վորված է ոչ թե ռուս-հայկա­կան «անհա­մա­տե­ղե­լիությամբ» կամ Նիկոլ Փաշինյա­նի քաղա­քա­կան հայացքնե­րով, այլ էպո­խալ ընտրությամբ:

Հայաստա­նը չի կարող մաս կազմել, պայմա­նա­կա­նո­րեն ասած՝ «Չինգիսխան-Մոսկո­վիա կայսրությա­նը», որտեղ նա առա­վե­լա­գույնը կարող է Կիլի­կիա­յի թագա­վո­րության կարգա­վի­ճակ ունե­նալ: Մոսկվա­յին կհա­ջողվի՞ «հպա­տա­կեցնել» Կենտրո­նա­կան Ասիան, ինչպես կհա­մա­տեղվեն Ռուսաստա­նի եւ Չինաստա­նի, Ռուսաստա­նի եւ Թուրքիա­յի, Չինաստա­նի եւ Թուրքիա­յի, Իրա­նի եւ «թուրա­նի» շահե­րը՝ մասնա­կիցնե­րի խնդիրն է: Բայց որ, պայմա­նա­կա­նո­րեն ասած՝ «նոր ՀԱՊԿ‑ի նախա­գի­ծը», կոնֆրոնտա­ցիոն ահռե­լի սպառնա­լիք է եւ հեռանկա­րում կարող է ասիա­կան աշխարհը վերա­ծել լայնա­ծա­վալ պատե­րազմի թատե­րա­բե­մի, միանգա­մայն հնա­րա­վոր է:

Մեդվե­դեւն ինչու՞ է Հայաստա­նին սպառնում «նեո­բենդե­րա­կաննե­րի ճակա­տագրով»: Եւ ինչու՞ հենց Բելա­ռուսի նախա­գա­հի հասցեին Նիկոլ Փաշինյա­նի արդա­րա­ցի քննա­դա­տությունից հետո է Արցա­խի «նախա­գահ» Սամվել Շահրա­մանյա­նը հայտա­րա­րել, որ «Պաշտպա­նության բանա­կը մինչեւ վերջին օրը ենթարկվել է Հայաստա­նի կառա­վա­րությա­նը», եւ ասում, որ ԱԺ-ում Փաշինյա­նի հայտա­րա­րություններն «իրա­կա­նության հետ կապ չունեն»: Փաշինյանն ասել է, որ ՀԱՊԿ անդամ Բելա­ռուսի նախա­գահ Լուկա­շենկոն «մասնակցել է Հայաստա­նի դեմ պատե­րազմի նախա­պատրաստմա­նը», եւ ինքը չի կարող նույն կառույցում նույն մարդու հետ անվտանգա­յին հարցեր քննարկել:

Սամվել Շահրա­մանյա­նը Բելա­ռուսի նախա­գա­հին, ՀԱՊԿ-ին ապահովագրու՞մ է, լեգիտիմացնու՞մ է Ալիեւին, որ Արցա­խի հայա­թափման պատճառն այնտեղ «Հայաստա­նի զինված ուժե­րի ներկայությու՞նն էր,»: Եւ ինչու՞ է ասում, թե «բացա­հայտումներ կանի, որ սպառնում են Հայաստա­նի եւ նրա պաշտոնյա­նե­րի անվտանգությա­նը,»: Մեդվե­դեւն արդեն սպառնա­ցել է, ալիեւյան քարոզչա­մի­ջոցն՝ ակնարկել, որ Մոսկվան, Մինսկը եւ Բաքուն քննարկում են պոստխորհրդա­յին տարածքի անվտանգության ապա­հովման նոր կառույցի, ձեւա­չա­փի եւ մեխա­նիզմնե­րի հարցեր, եւ Հայաստա­նը, կարծես, այնտեղ «չի դիտարկվում,»: Քաղա­քա­կան Ստե­փա­նա­կերտի «մնա­ցորդնե­րին» ի՞նչ դերա­կա­տա­րում է վերա­պահվում, որպեսզի Հայաստա­նը Պուտին-Լուկա­շենկո-Ալիեւ «քաղա­քակրթա­կան ճամբա­րի մաս դիտարկվի,»:

Հոդվա­ծը՝ 1in.am կայքից։