Եթե Արա Պուլուզյանին թվում է, թե «Ապառաժին» իր հարցազրույցը Բաքվում չեն կարդում, քաղվածքներ չեն անում եւ չեն ներկայացնում այն երկրներին, որ կողմերին հորդորում են հնարավորինս արագ վերջնականացնել պայմանագրի կնքումը, ապա նա, թույլ տանք ասել, խոր մոլորության մեջ է։
Վահրամ Աթանեսյան
«Այսպես կոչված խաղաղության պայմանագիրը այլ բան չէ, քան Արցախի հանձնումը իրավական առումով փաստաթղթավորելը»,-մամուլի փոխանցմամբ հայտարարել է ՀՅԴ Արցախի ԿԿ ներկայացուցիչ Արա Պուլուզյանը՝ իր ղեկավարած կառույցի «Ապառաժ» պաշտոնաթերթին տված հարցազրույցում:
Ըստ Պուլուզյանի, Հայաստանի եւ Ադրբեջանի միջեւ «տեղի ունեցած ավելի քան երեսուն տարվա պատճառն Արցախն է եւ նրա հանդեպ Ադրբեջանի նկրտումները»: Նա ասել է, որ Արցախի հայաթափումից հետո, երբ «Ադրբեջանի կողմից թելադրված խաղաղության պայմանագրի ստորագրման հարց է քննարկվում, Հայաստանում գործող ռեժիմը հլու հնազանդ կեցվածքով մեկ անգամ եւս ապացուցում է, որ պատրաստ է Արցախի հարցը փակել եւ դրան իրավական տեսք տալ»:
Հայաստանի եւ Ադրբեջանի միջեւ հակամարտության պատճառ Իլհամ Ալիեւը նույնպես Լեռնային Ղարաբաղն է համարում: Պուլուզյանի եւ Ադրբեջանի նախագահի գնահատականի միակ տարբերությունն այն է, որ Ալիեւը Հայաստանին է տարածքային նկրտումներ վերագրում, ՀՅԴ Արցախի ԿԿ ներկայացուցիչը՝ Բաքվին:
Իրավիճակի սկզբունքային ընկալման համար այդ «դիսոնանսը», սակայն, էական նշանակություն չունի: Մանավանդ որ միջազգային իրավունքի տեսակետից Լեռնային Ղարաբաղը հանդիսանում է Ադրբեջանի մաս: Այստեղ կարեւոր է, որ ՀՅԴ ներկայացուցիչն ընդունում է, որ ավելի քան երեսուն տարի Հայաստանը եւ Ադրբեջանը հակամարտության մեջ են եղել Արցախի/Լեռնային Ղարաբաղի նկատմամբ իրավազորություն ունենալու/ հաստատելու հարցում:
Ի՞նչ է ասում Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիեւը. «Հայաստանը ղարաբաղյան առաջին պատերազմով գրավել է Լեռնային Ղարաբաղը, հարակից յոթ շրջանները, շուրջ երեսուն տարի պահել օկուպացիայի տակ, մերժել է խաղաղ կարգավորման բոլոր առաջարկությունները, մեկ թիզ հող իսկ վերադարձնելու մտադրություն չի ունեցել, ԵԱՀԿ Մինսկի խումբն անզոր է գտնվել, ուստի մենք, առաջնորդվելով ՄԱԿ-ի Կանոնադրությամբ, իրականացրել ենք ինքնապաշտպանության իրավունքը, վերականգնել ենք մեր տարածքային ամբողջականությունը եւ դրա նկատմամբ ինքնիշխանությունը: Ղարաբաղի հարցը լուծված է»:
ՀՅԴ Արցախի ԿԿ ներկայացուցիչը կրկնում է Ադրբեջանի նախագահին, բայց՝ հակառակ տրամաբանությամբ: Կարեւոր չէ՝ նա գիտակցաբա՞ր է դա անում, թե՞ առաջնորդվում է ազգային գաղափարախոսության մեկուկեսդարյա քարոզչակաղապարներով: Գլխավորն այն է, որ նրա ներկայացմամբ՝ Հայաստանի եւ Ադրբեջանի միջեւ խաղաղության պայմանագիր չի կարող ստորագրվել, չպետք է ստորագրվի, եթե փաստաթուղթը չի ամրագրում, որ «Արցախը Հայաստան է եւ վերջ»: Մարտի 17-ին, խոսելով պայմանագրի արդեն լիովին համաձայնեցված տեքստն ստորագրելու հնարավորության մասին, Ադրբեջանի արտաքին գործերի նախարար Բայրամովը, ի թիվս այլ «խոչընդոտների», նշել է, որ Հայաստանում «ռեւանշիստական տրամադրությունների աճ է արձանագրվում»:
Եթե Արա Պուլուզյանին թվում է, թե «Ապառաժին» իր հարցազրույցը Բաքվում չեն կարդում, քաղվածքներ չեն անում եւ չեն ներկայացնում այն երկրներին, որ կողմերին հորդորում են հնարավորինս արագ վերջնականացնել պայմանագրի կնքումը, ապա նա, թույլ տանք ասել, խոր մոլորության մեջ է: Իսկ եթե նրա մատեցումները բխում են հարցի վերաբերյալ ՀՅԴ վերջերս կայացած Ընդհանուր ժողովի կայացված որոշումից, ապա արդեն գործ ունենք չափազանց վտանգավոր ընթացքի հետ:
Ադրբեջանը Հայաստանի հետ խաղաղության պայմանագիր ստորագրելու ոչ միայն քաղաքական նպատակ, այլեւ որեւէ շահ չունի: «Առանց դրա էլ կապրենք»,- հայտարարել է Իլհամ Ալիեւը: Եւ դա մեծախոսություն չէ, փաստի արձանագրում է: Խնդիր է, թե ինչպե՞ս կապրի Հայաստանը, եթե պայմանագրի ստորագրումը եւ վավերացումը ձախողվի: Ընդ որում, ելակետային պիտի ընդունել հավանականությունը, որ Բաքուն դա կանի հայկական կողմի «ձեռքով»: Եւ, վերջապես, խաղաղության պայմանագրի ստորագրումը չի փակում Արցախի հարցը: Ավելին հրապարակային ասելու հարկ չկա: