Ընդդիմադիր դաշտում հիմնական պայքարը գնում է նույն ընտրազանգվածի համար։ Պրոռուսական կամ հակաթավշյա ընդդիմադիր հատվածը կազմում է մոտ 22–25 տոկոս, և այդ շրջանակում հիմնական ուժերը մրցում են միմյանց հետ։ «Ուժեղ Հայաստանը» զգալիորեն վերցրել է այն ձայները, որոնք նախկինում կենտրոնացած էին «Հայաստան» դաշինքի շուրջ, ինչի հետևանքով վերջինս հայտնվել է դժվար վիճակում։
Ներսես Կոպալյան
Factor TV‑ն զրուցել է քաղաքագետ, Նևադայիհամալսարանի քաղաքագիտության ամբիոնի դասախոս Ներսես Կոպալյանի հետ։ Զրույցի ընթացքում քննարկվում է Հայաստանի ներկայիս քաղաքական վիճակագրությունն և առաջիկա ընտրությունների հավանական սցենարները։ Ըստ սոցիոլոգիական հարցումների տվյալների՝ գործող իշխանությունը պահպանում է վճռորոշ առավելություն, մինչդեռ ընդդիմադիր ուժերը դժվարանում են հաղթահարել անցողիկ շեմը։ Քննարկման առանցքում են նաև արտաքին ազդեցությունները, որտեղ Ռուսաստանի կողմից կիրառվող հիբրիդային սպառնալիքները հակադրվում են Արևմուտքի հետ խորացող դիվանագիտական համագործակցությանը։ Կոպալյանըշեշտում է, որ իշխանափոխության հավանականությունը ներկայումս շատ ցածր է, իսկ հնարավոր քաղաքական շրջադարձը դեպի Ռուսաստանի ազդեցության գոտի կարող է վտանգել Հայաստանի ինքնիշխանությունն ու տարածաշրջանային կայունությունը։
Ներսես Կոպալյանը նշեց, որ ներկայիս սոցիոլոգիական տվյալներով ընտրական ճանապարհով իշխանափոխության հավանականությունը շատ ցածր է։ Նրա խոսքով՝ հիմնական խնդիրը անորոշ ընտրողների բաշխվածությունն է, քանի որ ընտրական դաշտի մոտ 35–40 տոկոսը դեռևս վերջնական որոշում չունի։ Կոպալյանը դիտարկեց, որ այդ անորոշ ընտրողների մոտ 47 տոկոսը հակված է աջակցելու «Քաղաքացիական պայմանագրին», և եթե այդ միտումը պահպանվի, ապա գործող իշխանության 32.5 տոկոս աջակցությունը կարող է վերածվել շուրջ 50 տոկոսի։

Քաղաքագետը հիշեցրեց նաև 2021 թվականի ընտրությունների փորձը՝ նշելով, որ այն ժամանակ հարցումները նույնպես ցույց էին տալիս համեմատաբար ցածր աջակցություն իշխող ուժին, սակայն վերջնական արդյունքներում անորոշ ընտրողների զգալի մասը ձայն տվեց իշխանությանը։ Նրա կարծիքով՝ ներկայիս միտումները շատ նման են այդ իրավիճակին։
Ներսես Կոպալյանը կարծում է, որ ընդդիմադիր դաշտում հիմնական պայքարը գնում է նույն ընտրազանգվածի համար։ Նա նշեց, որ պրոռուսական կամ հակաթավշյա ընդդիմադիր հատվածը կազմում է մոտ 22–25 տոկոս, և այդ շրջանակում հիմնական ուժերը մրցում են միմյանց հետ։ Քաղաքագետի գնահատմամբ՝ «Ուժեղ Հայաստանը» զգալիորեն վերցրել է այն ձայները, որոնք նախկինում կենտրոնացած էին «Հայաստան» դաշինքի շուրջ, ինչի հետևանքով վերջինս հայտնվել է դժվար վիճակում։
Կոպալյանը դիտարկեց, որ եթե ներկայիս միտումները շարունակվեն, ապա առավել հավանական է, որ խորհրդարան կարողանա անցնել ԲՀԿ‑ն, մինչդեռ «Հայաստան» դաշինքը կարող է չհաղթահարել անհրաժեշտ շեմը։ Նա հիշեցրեց, որ Սահմանադրությունը պահանջում է առնվազն երեք քաղաքական ուժի ներկայություն Ազգային ժողովում, և այդ հանգամանքը կարող է որոշակի դեր խաղալ վերջնական դասավորության մեջ։
Անդրադառնալով Նիկոլ Փաշինյանի վարկանիշի աճին՝ Նիկոլ Փաշինյան վերաբերյալ Կոպալյանը նշեց, որ վերջին ամիսներին մի շարք գործոններ դրական ազդեցություն են ունեցել հանրային տրամադրությունների վրա։ Նրա խոսքով՝ կարևոր դեր են խաղացել միջազգային ակտիվությունը, հատկապես ամերիկյան ուղղությամբ զարգացումները, կենսաթոշակների բարձրացումը, ինչպես նաև Իրանի շուրջ լարվածության պայմաններում Հայաստանի կառավարության վարած քաղաքականությունը։
Քաղաքագետը կարծում է, որ հանրությունը դրական է գնահատել այն հանգամանքը, որ տարածաշրջանային լարվածությունները Հայաստանի վրա անմիջական բացասական հետևանքներ չեն թողել։ Նա հավելեց, որ տնտեսական աճը, խաղաղության գործընթացը և անվտանգության հարցերում կառավարության վարքագիծը միասին ձևավորել են ավելի դրական ֆոն։

Արտաքին քաղաքականության և միջազգային աջակցության թեմայով Կոպալյանը նշեց, որ ցանկացած իշխանություն, որը կարողանում է կառուցել արդյունավետ հարաբերություններ արտաքին դերակատարների հետ և Հայաստան բերել բարձր մակարդակի քաղաքական ուշադրություն, բնականաբար ստանում է նաև ներքին քաղաքական շահաբաժին։ Նրա խոսքով՝ դա պետք է դիտարկել ոչ թե որպես միջամտություն, այլ որպես աշխատանքի արդյունք։
Ներսես Կոպալյանը քննադատեց Լևոն Տեր-Պետրոսյանի այն տեսակետը, թե արևմտյան ուժերը փորձում են խոչընդոտել ընդդիմության հաղթանակը։ Քաղաքագետը նշեց, որ նման ձևակերպումները հիմնված են հին աշխարհաքաղաքական մտածողության վրա և չեն համապատասխանում ժամանակակից իրականությանը։ Նրա խոսքով՝ եթե արևմտյան առաջնորդները հրապարակային դրական վերաբերմունք են ցուցաբերում Հայաստանի իշխանությունների նկատմամբ, դա ինքնին ընտրակեղծիք կամ միջամտություն չէ։
Միևնույն ժամանակ Կոպալյանը պնդեց, որ Ռուսաստանի կողմից իրականացվում են հիբրիդային և տեղեկատվական ազդեցության փորձեր։ Նա նշեց, որ խոսքը վերաբերում է կիբերհարձակումներին, քարոզչական գործողություններին, ֆինանսական աջակցությանը և ներքին քաղաքական գործընթացների վրա ազդելու փորձերին։ Նրա կարծիքով՝ այստեղ տարբերությունն այն է, որ արևմտյան դերակատարները հիմնականում քաղաքական հայտարարություններ են անում, մինչդեռ Ռուսաստանը կիրառում է համակարգային ազդեցության մեխանիզմներ։
Քաղաքագետը կարծում է, որ Ռուսաստանի հիմնական շահը Հայաստանին իր ազդեցության գոտում պահելն է։ Նրա խոսքով՝ 2022 թվականից հետո Հայաստանը սկսել է վարել ավելի ինքնուրույն արտաքին քաղաքականություն, ինչը հակասում է Կրեմլի ռազմավարական պատկերացումներին։ Կոպալյանի դիտարկմամբ՝ Ռուսաստանը նախընտրում է այն քաղաքական ուժերին, որոնք պատրաստ են վերադառնալ նախկին կախվածության մոդելին։
Նա ընդգծեց, որ Մոսկվայի մոտեցումը հիմնված է ոչ թե Հայաստանի ինքնիշխանության ճանաչման, այլ ազդեցության պահպանման վրա։ Ըստ Կոպալյանի՝ Ռուսաստանը երկար տարիներ Հայաստանին դիտարկել է որպես իր անվտանգության և աշխարհաքաղաքական համակարգի մաս, և այժմ դժվարությամբ է ընդունում, որ Երևանը փորձում է ինքնուրույն որոշումներ կայացնել։
Անդրադառնալով Ռուսաստանի հայտարարություններին՝ քաղաքագետը նշեց, որ Կրեմլը փորձում է կիրառել վախի, ճնշման և շանտաժի մեխանիզմներ՝ Հայաստանի հասարակության վրա ազդելու համար։ Նրա խոսքով՝ տնտեսական սպառնալիքները, ինտեգրման դեմ հայտարարությունները և ճգնաժամային սցենարների ակնարկները հենց այդ տրամաբանության մեջ են տեղավորվում։
Ներսես Կոպալյանը նաև խոսեց հայ-ռուսական հարաբերություններում ենթակառուցվածքների խնդրի մասին՝ նշելով, որ Ռուսաստանը դրանք դիտարկում է ոչ թե տնտեսական, այլ աշխարհաքաղաքական ազդեցության գործիքների տեսանկյունից։ Նրա կարծիքով՝ այստեղ բախվում են երկու տարբեր աշխարհընկալումներ՝ Հայաստանի ինքնիշխան շահերի և Ռուսաստանի գերիշխող մոտեցման միջև։
Անդրադառնալով Վոլոդիմիր Զելենսկի‑ի մասնակցությանը Երևանում անցկացված միջազգային միջոցառումներին՝ Կոպալյանը նշեց, որ Հայաստանը պարզապես հարթակ է տրամադրել բազմակողմ ձևաչափի համար և ինքնուրույն չի որոշել, թե որ երկրի ղեկավարը պետք է մասնակցի։ Նա ընդգծեց, որ Ռուսաստանը շատ լավ հասկանում է այդ տարբերությունը, բայց քաղաքականացնում է թեման ներքին ազդեցության նպատակներով։
Քաղաքագետը նաև շեշտեց, որ Ադրբեջանը շատ ավելի խորը համագործակցություն է իրականացնում Ուկրաինայի հետ, սակայն այդ հարցում Ռուսաստանը նման կոշտ արձագանք չի ցուցաբերում։ Նրա գնահատմամբ՝ պատճառը այն է, որ Ռուսաստանը Հայաստանում ունի քաղաքական ուժեր և տեղեկատվական հարթակներ, որոնց միջոցով կարողանում է ակտիվացնել իր խոսույթը։

Ամփոփելով՝ Ներսես Կոպալյանը նշեց, որ առաջիկա ընտրությունների գլխավոր հարցը Հայաստանի ռազմավարական ուղղության ընտրությունն է։ Նրա խոսքով՝ եթե հաղթի ներկայիս իշխանությունը, ապա կշարունակվեն արևմտյան ուղղությամբ ինտեգրացիան, հարաբերությունների խորացումը ԱՄՆ‑ի և Եվրոպայի հետ, ինչպես նաև ներկայիս արտաքին քաղաքական ռազմավարությունը։Հակառակ սցենարի դեպքում Հայաստանը կարող է վերադառնալ Ռուսաստանի ազդեցության գոտի, ինչը, ըստ նրա, կբերի արտաքին կախվածության աճի, ներքին անկայունության և տարածաշրջանային նոր վտանգների։ Նա նաև պնդեց, որ նման զարգացումը կարող է մեծացնել պատերազմի հավանականությունը և խորացնել ներքաղաքական բևեռացումը։
Հարցազրույցն ամբողջությամբ՝
