Յուրաքանչյուր նախագիծ նախ քննարկվում է իշխող խմբակցության ներսում, ապա համապատասխան նախարարություններում և կառավարությունում, հետո անցնում է խորհրդարանական հանձնաժողովների քննարկումները, որտեղ ներգրավված են նաև ընդդիմադիր պատգամավորներ, և միայն դրանից հետո ներկայացվում լիագումար նիստին ու դրվում բաց քվեարկության։
Ալեն Սիմոնյան
Մեր Խոսքը՝
Ներկայացնում ենք «Ռեֆորում 2026»-ի ծրագրի երրորդ աշխատանոցի երկրորդ քննարկումը, որի հյուրն է ՀՀ Ազգային ժողովի նախագահ Ալեն Սիմոնյանը։ Այդ քննարկման ժամանակ ՀՀ Ազգային ժողովի նախագահ Ալեն Սիմոնյանը երկխոսություն ունեցավ երիտասարդների հետ։ Քննարկման առանցքային թեմաներն են 2026 թվականի խորհրդարանական ընտրությունները, իշխող «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցության նախընտրական օրակարգը և ժողովրդավարական ինստիտուտների նկատմամբ հանրային վստահությունը։ Հարցուպատասխանի միջոցով արծարծվում են նաև կոռուպցիայի նվազեցմանն ուղղված քայլերը, հայ-ռուսական լարված հարաբերությունները և խոսքի ազատության ու իրավական պատասխանատվության սահմանները։
Մեր Ուղին
Մաս 1‑ին
Անդրադառնալով 2026 թվականի ընտրություններին՝ Սիմոնյանը նկատեց, որ այդ թեմայի վերաբերյալ հասարակությունն արդեն շատ բան է լսել և դեռ շատ է լսելու, ուստի չի ցանկանում կենտրոնանալ բացառապես ընտրությունների վրա։ Նրա խոսքով՝ ավելի ճիշտ կլինի, եթե մասնակիցներն իրենք որոշեն, թե ինչ հարցեր են ուզում բարձրացնել։ ԱԺ նախագահը նշեց, որ պատրաստ է պատասխանել ցանկացած հարցի՝ ընդգծելով, որ սուր և խորքային հարցերը նույնիսկ հետաքրքիր են իր համար։ Նա մասնակիցներին կոչ արեց չկաշկանդվել և ազատ արտահայտել իրենց մտքերն ու հետաքրքրությունները։ Սիմոնյանը նաև կատակեց, որ կարող է ժամերով խոսել, եթե իրեն չկանգնեցնեն, ինչից հետո քննարկման մասնակիցները հստակեցրին, որ միջոցառման համար նախատեսված է երկու ժամ։

Քննարկումը սկսվեց հարցուպատասխանով։ Առաջին հարցը տրվեց Հայաստանի ամերիկյան համալսարանի ուսանող Մյասնիկ Խաչատրյանի կողմից։ Նա նշեց, որ միջազգային տարբեր հետազոտական տվյալների համաձայն՝ Հայաստանի Ազգային ժողովի նկատմամբ հանրային վստահությունը շարունակում է ցածր մնալ։ Միաժամանակ, ըստ նրա ներկայացրած տվյալների, 2021 թվականի խորհրդարանական ընտրություններից հետո վատթարացել են նաև օրենսդիր մարմնի կոռուպցիոն ընկալման ցուցանիշները։ Մյասնիկ Խաչատրյանը հարցրեց, թե ինչպես է Ալեն Սիմոնյանը մեկնաբանում այդ վիճակագրությունը, որոնք են հիմնական պատճառները, և ինչ քայլեր պետք է ձեռնարկվեն Ազգային ժողովի նկատմամբ վստահությունը բարձրացնելու և կոռուպցիոն ռիսկերը նվազեցնելու համար։
Պատասխանելով հարցին՝ Ալեն Սիմոնյանը նախ նշեց, որ ամբողջությամբ չի հասկացել ներկայացված վիճակագրության մեթոդաբանությունը և հետաքրքրվեց՝ արդյոք խոսքը այն մասին է, որ 2021 թվականից հետո Ազգային ժողովում կոռուպցիայի մակարդակը, ըստ այդ տվյալների, աճել է։
Հարցի հեղինակը պարզաբանեց, որ ըստ ներկայացված ցուցանիշների՝ հետհեղափոխական շրջանում արձանագրված բարելավումից հետո գնահատականները սկսել են նվազել, ինչը տվյալների հեղինակների մեկնաբանությամբ նշանակում է կոռուպցիոն ռիսկերի աճ։
Ալեն Սիմոնյանը պատասխանեց, որ իր համար անհասկանալի է, թե ինչ կերպ կարելի է չափել Ազգային ժողովի կոռուպցիոն մակարդակը՝ հաշվի առնելով օրենսդիր մարմնի գործունեության առանձնահատկությունները։ Նրա խոսքով՝ Ազգային ժողովը հիմնականում զբաղվում է օրենքների քննարկմամբ և ընդունմամբ, իսկ օրենսդրական նախաձեռնությունների մեծ մասը ներկայացվում է կառավարության կողմից։
Նա մանրամասն ներկայացրեց օրենսդրական գործընթացը՝ նշելով, որ յուրաքանչյուր նախագիծ նախ քննարկվում է իշխող խմբակցության ներսում, ապա համապատասխան նախարարություններում և կառավարությունում, հետո անցնում է խորհրդարանական հանձնաժողովների քննարկումները, որտեղ ներգրավված են նաև ընդդիմադիր պատգամավորներ, և միայն դրանից հետո ներկայացվում լիագումար նիստին ու դրվում բաց քվեարկության։

Սիմոնյանի խոսքով՝ Ազգային ժողովը չունի անմիջական առնչություն պետական բյուջեի բաշխման կամ քաղաքացիներին ծառայություններ մատուցելու գործընթացների հետ, որտեղ հնարավոր կլիներ խոսել դասական կոռուպցիոն ռիսկերի մասին։ Նա հավելեց, որ առավելագույնը կարելի է խոսել լոբբիստական գործունեության մասին, ինչը, իր խոսքով, բազմաթիվ երկրներում օրինական և ընդունված պրակտիկա է։
ԱԺ նախագահը նաև ընդգծեց, որ խորհրդարանի բյուջեն հիմնականում վերաբերում է ընթացիկ ծախսերին, իսկ որոշ դեպքերում նույնիսկ տնտեսված գումարներ են վերադարձվում կառավարությանը։ Նրա կարծիքով՝ ներկայացված գնահատականները, հավանաբար, ավելի շատ պայմանավորված են քաղաքական ընկալումներով և ընդդիմության գործունեությամբ, քան իրական կոռուպցիոն երևույթներով։
Անդրադառնալով Ազգային ժողովի նկատմամբ հանրային վստահության ցածր մակարդակին՝ Ալեն Սիմոնյանը նշեց, որ խորհրդարանը հասարակության համար հիմնական հարթակն է, որտեղ իշխանությունն ու ընդդիմությունը բաց հակասությունների մեջ են մտնում միմյանց հետ՝ հաճախ կոշտ և էմոցիոնալ ձևով։
Նրա խոսքով՝ ուղիղ եթերում հնչող փոխադարձ վիրավորանքներն ու լարված մթնոլորտը բնականաբար ազդում են հանրային ընկալման վրա։ Միևնույն ժամանակ Սիմոնյանը ընդգծեց, որ նման իրավիճակներ հանդիպում են աշխարհի տարբեր երկրների խորհրդարաններում՝ սկսած հին պառլամենտական ավանդույթներ ունեցող պետություններից մինչև նոր ժողովրդավարություններ։ Ազգային ժողովը, ըստ էության, հասարակության արտացոլումն է, քանի որ այնտեղ ներկայացված են այն քաղաքական ուժերը, որոնց ընտրել են քաղաքացիները։

Սիմոնյանը նաև շեշտեց, որ 2018 թվականից հետո Հայաստանում ընտրությունները, իր խոսքով, չեն կեղծվել, և այդ հանգամանքը արձանագրվել է միջազգային դիտորդական կառույցների կողմից։ Նրա կարծիքով՝ խորհրդարանի կազմը հենց հասարակության քաղաքական ընտրության արդյունքն է, և այդ պատճառով Ազգային ժողովը պետք է դիտարկել որպես հանրության «հայելին»։
Տեսանյութն ամբողջությամբ՝
(շարունակելի)
