Դեպքեր, երբ ընտրություններում մեծ հաղթանակ տարած քաղաքական ուժերը կարճ ժամանակ անց կորցրել են հասարակական աջակցությունը։ Այդ համատեքստում նա օրինակ բերեց ՀՀԿ‑ի փորձը։
Վահրամ Աթանեսյան
1in TV‑ն զրուցել է Արցախի նախկին պատգամավոր Վահրամ աթանեսյանի հետ։ Զրույցի ընթացքում քննարկվում են Իրանի և ԱՄՆ‑ի միջև ձևավորվող նոր հարաբերությունները՝ շեշտադրելով իսլամական կղերապետության կառավարման համակարգի հնարավոր տրանսֆորմացիան, Մերձավոր Արևելքում երեք տարածաշրջանային բևեռների՝ Իրանի, Թուրքիայի և Իսրայելի շուրջ նոր աշխարհաքաղաքական հավասարակշռության հաստատումը: Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այս գործընթացների ազդեցությանը Հարավային Կովկասի վրա, ներառյալ Հայաստանի անվտանգային միջավայրը և հայ-ադրբեջանական կարգավորման հեռանկարները: Վահրամ Աթանեսյանը քննադատում է նաև Հայաստանի ներքաղաքական դաշտի դիլետանտիզմն ու պոպուլիզմը՝ կոչ անելով պետական մակարդակով իրականացնել խորքային ռազմավարական վերլուծություններ: Նշվում է, որ կարիք է լինելու ուրվագծել նոր ստատուս քվոն, որտեղ Իրանի տնտեսական ազատականացումն ու արևմտյան ներդրումները կարող են նվազեցնել տարածաշրջանային էսկալացիայի վտանգները:
Վահրամ Աթանեսյանը նշեց, որ Իրանում փաստացի սկսվել է կառավարման համակարգի տրանսֆորմացիա, ինչի կարևոր ցուցիչը համարեց այն հանգամանքը, որ երկրի նախագահը գերագույն հոգևոր առաջնորդի հետ միասին ստանձնել է պատասխանատվություն։ Նրա գնահատմամբ՝ դա լուրջ ազդակ է թե՛ ԱՄՆ-ին, թե՛ Իսրայելին, ինչպես նաև Իրանի ռազմավարական գործընկերներին՝ Ռուսաստանին և Չինաստանին։

Նա դիտարկեց, որ քաղաքական և քաղաքացիական իշխանությունը, հավանաբար, կարողացել է սահմանափակել Իսլամական հեղափոխության պահապանների կորպուսի ազդեցությունը։ Նա կարծում է, որ Միացյալ Նահանգների համար սա ազդանշան է, որ ձեռք բերված պայմանավորվածություններից նահանջելու հնարավորություն գրեթե չկա։
Աթանեսյանի խոսքով՝ ԱՄՆ‑ի կողմից լուրջ սխալ կլինի, եթե Վաշինգտոնը տուրք տա Իսրայելի հավակնություններին և վերսկսի ռազմական գործողությունները Իրանի դեմ։ Նրա կարծիքով՝ դա կվնասի Միացյալ Նահանգների հեղինակությանը ոչ միայն Մերձավոր Արևելքում և իսլամական աշխարհում, այլև ամբողջ միջազգային ասպարեզում։
Նա եզրակացրեց, որ նախագահ Դոնալդ Թրամփի վարչակազմը շահագրգռված կլինի, որպեսզի ներկայիս փոխըմբռնման հուշագիրը վերածվի ավելի լայն՝ տարածաշրջանային համաձայնության։ Վահրամ Աթանեսյանի գնահատմամբ՝ դա կարող է Մերձավոր Արևելքում ձևավորել երեք հիմնական բևեռ՝ Թուրքիա, Իսրայել և Իրան։
Նախկին պատգամավորը նշեց, որ արաբական աշխարհը, ամենայն հավանականությամբ, կբաժանվի այդ երեք բևեռների շուրջ համագործակցության տարբեր ուղղությունների։ Նրա դիտարկմամբ՝ Սաուդյան Արաբիան և Եգիպտոսը կարող են ավելի սերտ համագործակցել Թուրքիայի հետ, Հորդանանն ու Արաբական Միացյալ Էմիրությունները՝ Իսրայելի, իսկ Իրաքը և Լիբանանը՝ Իրանի հետ։
Աթանեսյանի կարծիքով՝ առանցքային հարցն այն է, թե հնարավոր կլինի՞ այդ երեք բևեռների միջև պահպանել փոխզսպման և փոխադարձ հանդուրժողականության մթնոլորտ։ Նա ընդգծեց, որ այստեղ վճռորոշ նշանակություն կունենա Իրանի ներսում կառավարման համակարգի հետագա վերափոխումը։

Վահրամ Աթանեսյանը կարևոր համարեց նաև այն հանգամանքը, որ Իսրայելը պետք է հաշվի նստի այն իրողության հետ, որ աշխարհում իր հիմնական և գրեթե միակ ռազմավարական աջակիցը շարունակում է մնալ Միացյալ Նահանգները, մինչդեռ մյուս ուժային կենտրոնները փորձում են սահմանափակել Իսրայելի տարածաշրջանային հավակնությունները։
Նա ուշադրություն հրավիրեց նաև Պաղեստինի ինքնավարության նախագահի որոշման վրա՝ 2027 թվականին նախագահական ընտրություններ անցկացնելու վերաբերյալ։ Աթանեսյանը նկատեց, որ այդ քայլը կարող է պայմանավորված լինել արտաքին ճնշումներով, իսկ Պաղեստինի ներքին քաղաքական դաշտում կարևոր հարց է մնում՝ արդյոք ՖԱԹՀ‑ն և ՀԱՄԱՍ‑ը կկարողանա՞ն ընդհանուր դիրքորոշում մշակել Իսրայելի հետ հարաբերությունների վերաբերյալ։
Վահրամ Աթանեսյանի խոսքով՝ Հայաստանի համար առաջնային նշանակություն ունի հասկանալ, թե ինչպես են Մերձավոր Արևելքում ընթացող գործընթացները ազդելու Հարավային Կովկասի վրա։ Նա նշեց, որ տարածաշրջանում ձևավորվում է նոր ստատուս-քվո, և անհրաժեշտ է խորքային ուսումնասիրել, թե ինչ ազդեցություն կունենան իրանա-ամերիկյան հարաբերությունները հայ-ադրբեջանական կարգավորման, հայ-ռուսական հարաբերությունների և Հայաստանի եվրոպական ուղղվածության վրա։
Նրա կարծիքով՝ այս հարցերը պահանջում են ոչ թե հրապարակային հայտարարություններ, այլ լուրջ վերլուծական աշխատանք, որը կարող է ծառայել որպես խորհրդատվական հիմք պետական որոշումների համար։ Աթանեսյանը շեշտեց, որ այսօր կատարված ուսումնասիրությունները վաղը կարող են դառնալ չափազանց պահանջված։
Արցախի ԱԺ նախկին պատգամավորը առանձնահատուկ նշանակություն տվեց երկու քաղաքական ազդակների։ Առաջինը՝ Իսրայելի արտաքին գործերի նախարարի շնորհավորանքը Հայաստանի վարչապետին խորհրդարանական ընտրություններից հետո, որը, ըստ նրա, նախկինում նախադեպ չի ունեցել։ Երկրորդը՝ Իրանի կողմից հնչեցված շնորհավորանքներն էին՝ սկզբում արտգործնախարարի, ապա նախագահի մակարդակով։

Նա դիտարկեց, որ այս երկու ազդակները ցույց են տալիս՝ Իրանն ու Իսրայելը Հայաստանի հետ հարաբերությունները չեն դիտարկում որպես փոխադարձ հակամարտության մաս։ Աթանեսյանի գնահատմամբ՝ դա վկայում է տարածաշրջանային իրավիճակի փոփոխության մասին։
Խոսելով ներքաղաքական դաշտի մասին՝ Վահրամ Աթանեսյանը նշեց, որ պետությունը ուժեղ է նաև ընդդիմությամբ։ Նա հիշեցրեց, որ դասական խորհրդարանական համակարգերում ընդդիմությունը ձևավորում է ստվերային կառավարություն և պատրաստվում է ապագայում ստանձնել իշխանությունը։
Սամվել Կարապետյանի քաղաքական նախաձեռնությունների վերաբերյալ Աթանեսյանը կարծիք հայտնեց, որ բազմաթիվ մարդիկ հիասթափվել են չափազանց հավակնոտ և իրատեսությունից կտրված հայտարարությունների պատճառով։ Նրա գնահատմամբ՝ հնարավոր չէ խոստանալ իշխանափոխություն այնպիսի ժամկետներում, որոնք հակասում են քաղաքական և իրավական իրականությանը։
Վահրամ Աթանեսյանը նաև նշեց, որ պատասխանատու ընդդիմության բացակայությունը լուրջ խնդիր է, և այդպիսի ընդդիմությանը պատասխանատվություն վերագրելը դեռևս վաղ է։
Վերադառնալով իրանա-ամերիկյան հարաբերություններին՝ նա ասաց, որ հիմնական շահառուն Միացյալ Նահանգներն է։ Աթանեսյանի կարծիքով՝ Իրանի թեոկրատական համակարգը սպառել է իրեն և ժամանակի ընթացքում ստիպված կլինի տեղ զիջել ավելի ազատ ու ժողովրդավարական կառավարման ձևերի։
Նրա դիտարկմամբ՝ Իրանի բացումը միջազգային ներդրումների համար առաջին հերթին տնտեսական օգուտ կբերի ԱՄՆ-ին, ինչպես նաև այլ խոշոր դերակատարների՝ Չինաստանին, արաբական երկրներին և, հնարավոր է, Եվրամիությանը։
Աթանեսյանը կարևոր համարեց նաև այն հանգամանքը, որ Իրանի նկատմամբ ավելի բաց քաղաքականությունը կարող է նվազեցնել տարածաշրջանային հակամարտությունների հավանականությունը, այդ թվում՝ Հարավային Կովկասում։
Նա կտրուկ քննադատեց այն տեսակետները, որոնց համաձայն Իրանը կարող է պատերազմ սկսել Ադրբեջանի դեմ։ Նրա համոզմամբ՝ նման պատերազմը տարածաշրջանի համար աղետալի կլինի և կարող է ներգրավել Թուրքիային, Ռուսաստանին և Չինաստանին՝ ստեղծելով շատ ավելի լայն հակամարտություն։
Վահրամ Աթանեսյանը չբացառեց նաև այնպիսի զարգացում, որի դեպքում միջազգային հանրությունը փաստացի ընդունի, որ Իրանը միջուկային պետություն է, նույնիսկ եթե հետագայում սահմանափակումներ դրվեն նրա միջուկային ծրագրի վրա։ Նա հիշեցրեց, որ բազմաթիվ երկրների միջուկային կարգավիճակի ձևավորման պատմությունն ամբողջությամբ թափանցիկ չի եղել։
Աթանեսյանը դժգոհություն հայտնեց նաև Հայաստանի հանրային դիսկուրսի որակից՝ նշելով, որ հաճախ գերակշռում են աղմկահարույց, բայց ոչ պատասխանատու հայտարարությունները։ Նրա կարծիքով՝ քաղաքական կյանքում չափազանց մեծ տեղ է տրվում կարճաժամկետ ազդեցություն ունեցող հայտարարություններին, որոնք հետագայում չեն իրականանում։

Նա անդրադարձավ նաև ընտրությունների արդյունքներին՝ նշելով, որ փոքր, բայց գաղափարական ընտրազանգվածը երբեմն ավելի մեծ քաղաքական ռեսուրս է, քան մեծ, բայց անկայուն ընտրազանգվածը։
Վահրամ Աթանեսյանը հիշեցրեց, որ պատմության ընթացքում եղել են դեպքեր, երբ ընտրություններում մեծ հաղթանակ տարած քաղաքական ուժերը կարճ ժամանակ անց կորցրել են հասարակական աջակցությունը։ Այդ համատեքստում նա օրինակ բերեց ՀՀԿ‑ի փորձը։
Անդրադառնալով արտաքին քաղաքականությանը՝ Աթանեսյանը քննադատեց այն մոտեցումը, ըստ որի Հայաստանը պետք է կապի իր ապագան բացառապես Ռուսաստանի ներկա իշխանությունների հետ։ Նրա կարծիքով՝ նման քաղաքականությունը կարող է Հայաստանը ներքաշել մեծ տերությունների հակամարտությունների մեջ։
Նա նշեց, որ Հայաստանը չպետք է լինի ոչ Ռուսաստանի, ոչ Եվրոպայի, ոչ էլ որևէ այլ պետության թշնամին։ Աթանեսյանի համոզմամբ՝ երկրի շահը պահանջում է հնարավորինս հեռու մնալ աշխարհաքաղաքական բախումներից։
Վահրամ Աթանեսյանը նաև հիշեցրեց, որ ԱՄՆ Կանզասի ազգային գվարդիայի համագործակցությունը Հայաստանի հետ շարունակվում է շուրջ երկու տասնամյակ և նոր երևույթ չէ։ Նրա խոսքով՝ այդ հանգամանքը չի նշանակում, թե Հայաստանը պատրաստվում է մասնակցել Ռուսաստանի դեմ որևէ պատերազմի։

Ամփոփելով՝ Աթանեսյանը ընդգծեց, որ Հայաստանի համար առաջնայինը պետք է լինի սեփական շահերի պաշտպանությունը, ոչ թե մեծ տերությունների հակամարտություններում կողմ ընտրելը։
Հարցազրույցն ամբողջությամբ‘
