Հայե­րը Վճա­րում են Այս Ամե­նի Համար

Հարցազրույց քաղա­քա­գետ Կայծ Մինասյա­նի հետ

Պարոն Մինասյան, ԱԳ նախա­րար Զոհրաբ Մնա­ցա­կանյա­նը հրա­ժա­րա­կան տվեց: Ինչպե՞ս եք գնա­հա­տում: Որքա­նո՞վ կա անհրա­ժեշտություն կադրա­յին փոփո­խություննե­րի:

Զոհրաբ Մնա­ցա­կանյա­նի հրա­ժա­րա­կա­նը կանխա­տե­սե­լի էր: Մյուսնե­րը կհետև­են: Միգուցե մի օր այս հրա­ժա­րա­կա­նի մանրա­մասնե­րը կունե­նանք: Դժվար է այդպի­սի ռազմա­կան պարտությունից հետո ինքնիշխան նախա­րա­րության ղեկա­վա­րի պաշտո­նում մնալ: Բացվում է նոր դիվա­նա­գի­տա­կան էջ:

Փաշինյանն ասաց, որ իր հրա­ժա­րա­կա­նը օրա­կարգում չկա: Ընդդի­մությունը պահանջում է վարչա­պե­տի հրա­ժա­րա­կան և ցույցեր անում: Կա՞ վարչա­պե­տի հրա­ժա­րա­կա­նի անհրա­ժեշտություն:

Փաշինյա­նի հրա­ժա­րա­կանն անխուսա­փե­լի է, բայց դեռ շուտ է: Եկեք մռայլությա­նը հույզ չավե­լացնենք: Փոփո­խության պայմաննե­րը դեռ չեն բավա­րարվել, մենք նախ պետք է ապա­հո­վենք պետության կայունությունն ու անվտանգությունը. Խուսա­փել արյունա­հե­ղության ցանկա­ցած ռիսկից, խուսա­փել քաղա­քա­ցիա­կան պատե­րազմից, դրա­նից վատ բան չկա. եկեք խուսա­փենք քաղա­քա­ցիա­կան պատե­րազմի ցանկա­ցած ռիսկից գոնե առաջնագծում զոհված մեր զինվորնե­րի համար:

Փաշինյա­նի պահպա­նումը նույնպես ինդեքսա­վորվում է խորհրդա­րա­նա­կան մեծա­մասնության միասնության մեջ:

Եթե խորհրդա­րա­նա­կան մեծա­մասնությունը տրոհվի, Փաշինյանն ստիպված կլի­նի հրա­ժա­րա­կան տալ՝ հոգի­նե­րը հանգստացնե­լու համար: Եթե այն չի դատարկվում, Փաշինյա­նը կարող է փոխել կառա­վա­րությունը, ստեղծել ազգա­յին միասնության կառա­վա­րություն‘ միա­ժա­մա­նակ մնա­լով գործա­դի­րի ղեկա­վար: Կարև­որ է պահպա­նել քաղա­քա­ցիա­կան խաղա­ղությունը և ամրապնդել պետության հիմքե­րը: Բոլոր քաղա­քա­կան էլի­տա­նե­րը, առանց բացա­ռության, պատասխա­նա­տու են ռազմա­կան կործանման համար: Պարտությունը չի սկսվում 2020 թվա­կա­նից:

Այն սկիզբ է առել անկա­խության ակունքնե­րից 1991 թ.-ին և զարգա­ցել է միայն այն պատճա­ռով, որ Հայաստա­նը ոչ թե պետություն է, այլ ռեժիմ, ոչ թե ժողովրդա­վա­րա­կան իշխա­նություն, այլ օլի­գարխիկ տերություն, ոչ թե քաղա­քա­կան համա­կարգ, այլ ստվե­րա­յին թատրոն: Հայե­րը վճա­րում են այս ամե­նի համար: Ես տասնամյակներ շարունակ նախազգուշացնում եմ քաղա­քա­կան էլի­տա­նե­րին պետության բացա­կա­յության մասին: Քաղա­քա­կան էլի­տա­ներն այժմ պետք է խոնարհություն ցուցա­բե­րեն կամ լռեն: Մտա­վո­րա­կաննե­րին մնում է որո­շել ճանա­պարհը, որով պետք է գնան, որպեսզի չկրկնեն սխալնե­րը:

Փաշինյա­նը երեկ ԱԺ-ում անդրա­դարձավ նաև ԵԱՀԿ Մինսկի խմբին. «Մենք այդ թեմա­յով հաղորդակցության մեջ ենք Ֆրանսիա­յի նախա­գա­հի հետ, նաև Ռուսաստա­նի նախա­գա­հի հետ ենք քննարկում այդ իրա­վի­ճա­կը և հնա­րա­վո­րությունը: Իմ կարծիքն այն է, որ ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի համա­նա­խա­գա­հության գործունեությունը պետք է շարունակվի, որպեսզի բոլոր հարցե­րը պատշաճ ձևով լուծումներ ստա­նան», — ասաց նա: Որքանո՞վ դեռ անե­լիք ունի ԵԱՀԿ Մինսկի խումբը:

Մինսկի խումբը մեկ ծունկն ունի գետնին: Թուրքիան և Ռուսաստա­նը նվաստացրել են Ֆրանսիա­յին և Միացյալ Նահանգնե­րին: Ինչպե՞ս են Փարիզն ու Վաշինգտո­նը դուրս գալու այս նվաստա­ցումից: Արդյոք նրանք կճանաչե՞ն Արցա­խի Հանրա­պե­տության անկա­խությունը: Արդյոք նրանք խնդրելո՞ւ են գտնել իրենց տեղը հրա­դա­դա­րի կետե­րում: Երև­անն ունի բոլոր շահե­րը, բայց Փարի­զը և Վաշինգտո­նը նախ պետք է ունե­նան կամք և միջոցներ:

Ստեղծված իրա­վի­ճա­կում ինչպի­սի՞ ելք եք տեսնում: Ինչպե՞ս պետք է դիրքա­վորվի Հայաստա­նը:

Առա­ջին հերթին պետք է խուսա­փել ցանկա­ցած արյունա­հե­ղությունից: Բոլոր քաղա­քա­կան ուժե­րը պետք է դրա­նով զբաղվեն հրա­պա­րա­կավ:

Երկրորդ, Ամե­նից առաջ մենք պետք է հաշվե­տու լինենք հայ ժողովրդի առջև: Ինչո՞ւ: Որովհետև իսկա­պես ժամա­նակն է հարգել հայե­րին: Քանի դեռ քաղա­քա­կան էլի­տա­նե­րը հաշվե­տու չեն հայե­րի առջև, ապա­գա­յում նույն սխալնե­րը տեղի կունե­նան:

Սա նշա­նա­կում է մի քանի բան.

Հայաստա­նի և Արցա­խի իշխա­նություննե­րը պետք է ճանա­չեն իրենց Պատասխա­նատվությունն այս պարտության մեջ:

– Հեռա­ցող երեք նախա­գահնե­րը (Լևո­նը, Ռոբերտը և Սերժը) նույնպես պետք է ընդունեն իրենց սխալնե­րը բանակցա­յին գործընթա­ցում

– Հայաստա­նի քաղա­քա­կան ուժե­րը պետք է ճանա­չեն իրենց սխալնե­րը, ինչպես սփյուռքում, այնպես էլ Հայաստա­նում, իրենց քաղա­քա­կա­նության սխալ կառա­վարման և հայկա­կան պետա­կա­նության կառուցման մեջ իրենց անընդմեջ ձախո­ղումնե­րի մեջ:

-Հայաստա­նում, ինչպես սփյուռքում, մենք պետք է դուրս գանք հիշո­ղության բռնա­կա­լությունից: Պահանջե­լով անհնա­րի­նը ‘իբրև անբա­ժա­նե­լի վերա­կանգնող հիշո­ղության, մենք կտրվում ենք իրա­կա­նությունից:

Մենք պետք է պետությունը կառուցենք առողջ հիմքե­րի վրա՝ իրա­կան հարկմամբ, քանի որ առանց հարկե­րի պետություն չկա: Անհրա­ժեշտ է ստեղծել ընդհա­նուր շահի զգա­ցո­ղության պայմաններ, այլ ոչ թե տոհմի կամ գաղա­փա­րա­խո­սության շահե­րի: Պետությունը պետք է լինի միակ առաջնա­հերթությունը. Իրա­տե­սա­կան, համեստ, պրագմա­տիկ, մաքուր և թափանցիկ պետություն: Ուժեղ պետություն, ուժեղ տնտե­սություն, ժամա­նա­կա­կից բանակ, հուսա­լի գործընկերներ: Եվ պատրանքնե­րի վերջը: Մեր ամե­նա­վատ թշնա­մին մեր ինքնաոչնչացնող երև­ա­կա­յությունն է և բռնա­կալ հիշո­ղության զոհը: Պետք է ապրել XXI-րդ դարում, այլ ոչ թե XIX-րդ դարում:

Նյութը‘ Lragir.am-ի