Հայրե­նի­քում Տուն Է Պետք Ունե­նալ Ոչ Թե Գերեզման

Ճգնա­ժա­մին կարե­լի է դիմադրել, եթե բովանդա­կա­յին մասը լիքն է, իսկ ձևա­կա­նի ժամա­նակ ամեն ինչ քանդվում է, ինչպես օրի­նակ փլվեց սովե­տը: Շատ բան ձևա­կան էր, օրի­նակ միասնությունը ու հենց մի քիչ շարժ եղավ, պարզվեց, որ ոչ մի միասնություն էլ  չկա:

Ռուբեն Բաբա­յան

1inTV- եթե­րում հյուընկալվել էր ռեժի­սոր Ռուբեն Բաբա­յա­նը:

Հաղորդման սկզբում, նշե­լով մի քանի օր առաջ ՀՀ վարչա­պետ Նիկոլ Փաշինյա­նի ասուլի­սի մասին, և ապա այն, որ կարիք կա վերա­կանգնել խաթարված ներհա­սա­րա­կա­կան միասնությունը, հաղորդա­վա­րի կողմից հարց հնչեցվեց, թե արդյո՞ք միասնությունը որպես երև­ույթ միշտ կա, երև­ում է, թե՞ այն սովո­րա­բար արտա­հայտվում և դրսև­որվում է որո­շա­կիո­րեն սուր իրա­վի­ճակնե­րի, պատուհասնե­րի դեպքում:

Ռեժի­սորն ասաց, որ իհարկե միասնությունը մշտա­պես ակտիվ ու քարա­ցած վիճա­կում չի լինում, դա միա­միտ ցանկություն է: Մեր մոտ տարածված է ցանկությունը փոխա­րի­նել իրա­կա­նությամբ, բայց դա այդպես չի լինում: Ու թեև միասնություն ասվա­ծը չի կարող մշտա­պես գոյություն ունե­նալ, որովհեև ամեն դեպքում հասա­րա­կություն կա, որը ունի տարբեր կարծիք տարբեր թեմա­նե­րի շուրջ, բայց կան կետեր որի շուրջ միասնա­կա­նություն լինում է և պիտի լինի: Օրի­նակ այդ միասնա­կա­նությունն արտա­հայտվում է պատե­րազմի կամ այլ ճգնա­ժա­մի դեպքում: Ափսոս, որ միասնա­կա­նությունը չի արտա­հայտվում այն կետում, թե ինչ երկիր ենք ուզում ունե­նալ կամ կառուցել: Այստեղ արդեն, ավե­լի շատ խոսքը ձևա­կան է դառնում, քան թե բովանդա­կա­յին: Մենք դեռ չենք որո­շել, թե ինչ ենք ուզում ունե­նալ: Չենք հասկա­նում, թե սկզբունքա­յին առումով մենք ինչի ենք ձգտում: Մենք արտա­քի­նին ենք ավե­լի շատ նայում, քան թե փորձում հասկա­նալ խորքա­յի­նը: Իրա­կա­նում քիչ ենք զբաղվում բովանդա­կությամբ և ողջ ուշադրություններս ուղղում ձևա­կան մասին:

Ռուբեն Բաբա­յա­նը բերեց Թայվա­նի և Բելա­ռուսի օրի­նակնե­րը: Դրանցից առա­ջինն օրի­նակ ճանաչված պետություն չէ, բայց բովանդա­կա­յին առումով շատ ավե­լի կայա­ցած է, քան Բելա­ռուսը, որը կարծես, թե ունի պետության համար անհրա­ժեշտ ամեն ինչ, բայց խորքա­յին առումով պետություն չի դառնում:

Շարունա­կե­լով խոսքը՝ ռեժի­սո­րը հարց ուղղեց, թե մենք ընդհանրա­պես հասկա­նում ենք պետություն ասվածն իր ողջ իմաստով, թե՞ մեր ուշադրությունը զբա­ղեցնում են ատրի­բուտնե­րը՝ դրոշ, զինանշան և այլն, և բովանդա­կություն չունե­ցող այդ երև­ույթնե­րը ճգնա­ժա­մա­յին պահե­րին աղա­ղա­կում են իրենց դատարկությամբ: Ճգնա­ժա­մին կարե­լի է դիմադրել, եթե բովանդա­կա­յին մասը լիքն է, իսկ ձևա­կա­նի ժամա­նակ ամեն ինչ քանդվում է, ինչպես օրի­նակ փլվեց սովե­տը: Շատ բան ձևա­կան էր, օրի­նակ միասնությունը ու հենց մի քիչ շարժ եղավ, պարզվեց, որ ոչ մի միասնություն էլ  չկա:

Խոսե­լով երկա­րա­ժամկետ տեսլա­կա­նի մասին, ռեժի­սո­րը նկա­տեց, որ մենք միշտ կարող ենք մեզ անկախ հայտա­րա­րել, ասել ինչ ունես, բայց նաև հասկա­նանք, թե ինչի համար ենք դա  ուզում: Անկա­խությունը, ինքնիշխա­նությունը,  քո երկի­րը այն է,որտեղ ուզում ես ապրել, եթե չես ուզում ապրել, ուրեմն քոնը չի, ուրիշն ես ընտրում որպես հայրե­նիք: Իշխա­նությունը պիտի այնպես անի, որ մարդիկ ուզեն այստեղ ապրել, ոչ թե մեռնել, տուն ունե­նան, ոչ թե գերեզման: Հայրե­նի­քը պահանջում է, որ դու այստեղ ապրես, սա մեծ խնդիր է ու միշտ կա: Մենք չենք կարո­ղա­ցել դա անել:

Խոսե­լով անվտանգության մասին, Ռուբեն Բաբա­յանն ասաց, որ Իսրա­յե­լը անվտանգ երկիր չէ, բայց մարդիկ ավե­լա­նում են այնտեղ: Նպա­տակն է կարև­որ, թե ինչպի­սի հայրե­նիք է կառուցվում, ու եթե նպա­տա­կը միա­վո­րում է, ապա կարո­ղա­նում ես պաշտպա­նել այդ հայրե­նի­քը:

Ռուբեն Բաբա­յա­նը նաև մի հետաքրքիր օրի­նակ բերեց, որ, երբ գնա­ցել էր Նյու Յորք՝ Բրոդվեյ, այնտեղ զարմանքով նկա­տել էր, որ եթե որևէ թատրո­նում վատ բեմադրություն է կատարվում, այնտեղ չեն ուրա­խա­նում, որովհետև ողջ Բրոդվե­յի վարկն է ընկնում: Մարդիկ ընդհա­նուր ոլորտից են հիասթափվում: Այս օրի­նա­կը Ռուբեն Բաբա­յա­նը բերեց ցույց տալու համար, որ օրի­նակ Հայաստա­նում մեկ լրատվա­կա­նի սուտը գցում է հավա­տը ողջ լրատվության հանդեպ, ընդհա­նուր ոլորտն է տուժում

Անդրա­դառնա­լով Սերգեյ Սմբատյա­նի և նրա հոր ձերբա­կա­լությա­նը, Ռուբեն Բաբա­յա­նը կարճ և հստակ նկա­տեց, որ օրենքի առաջ բոլո­րը հավա­սար են ու մարդուն կարող է մեղա­վոր ճանա­չել միայն դատա­րա­նը:

Տեսանյութն ամբողջությամբ՝