Հովա­զը Եւ Մուկը

Մաս վերջին

Մյուս կողմից, Լավրո­վը՝ միշտ բոլո­րից, հատկա­պես Վաշինգտո­նից մի քանի քայլ առաջ, հայտա­րա­րել է, որ ՆԱՏՕ‑ի անդամնե­րը չեն կարող ուժեր տեղա­կա­յել հրա­դա­դա­րի հաստա­տումից հետո Ուկրաի­նա­յում։

Washington Spectators

Ամե­րի­կա­ցի­ներն էլ պարզա­պես Ռուսաստա­նին «անվճար բլիթ» տվե­ցին՝ հրա­ժարվե­լով ներա­ռել «ագրե­սիա» բառը Ուկրաի­նա­յի վերա­բերյալ G7‑ի հայտա­րա­րության մեջ, այն դեպքում, երբ այդ բառը G7‑ն օգտա­գործել է Ռուսաստա­նի վարքա­գի­ծը բնո­րո­շե­լու համար ներխուժումից ի վեր։ Հե՜յ, եկեք պարզա­պես բարի լինենք (մինչև մենք աշխա­տում ենք մեր դաշնա­կիցնե­րի դիրքը թուլացնե­լու ուղղությամբ)։ Դա ծիծա­ղե­լի կլի­ներ, եթե այդքան ողբերգա­կան չլի­ներ։

Այստեղ կա նաև «անվտանգության երաշխիքնե­րի» հարցը։ Զելենսկին, հասկա­նա­լիո­րեն, հայտա­րա­րել է, որ Ուկրաի­նան նման երաշխիքներ պետք է ստա­նա նախքան որևէ համա­ձայնա­գիր կնքե­լը, այսինքն՝ որ հուսա­լի այլ ռազմա­կան ուժեր պետք է օգնության հասնեն Ուկրաի­նա­յին, եթե Ռուսաստա­նի ագրե­սիան վերսկսվի։ Ակնհայտ է, որ Զելենսկին հասկա­նում է, որ ցանկա­ցած գործարքում ստիպված է լինե­լու զիջել Ուկրաի­նա­յի արև­ելյան հատվա­ծի մեծ մասը և Ղրի­մը (նկա­տի ունե­ցեք, որ նա այս մասին հատկա­պես չի շեշտում)։ Բայց լիո­վին ճիշտ է, որ նա պահանջում է անվտանգության երաշխիքներ։ Միակ խնդիրն այն է, որ ԱՄՆ‑ի կողմից ցանկա­ցած երաշխիք այժմ բացարձա­կա­պես անարժեք է․ դուք ձեր անվտանգությունը կվստահեի՞ք Թրամփին։

Մյուս կողմից, Լավրո­վը՝ միշտ բոլո­րից, հատկա­պես Վաշինգտո­նից մի քանի քայլ առաջ, հայտա­րա­րել է, որ ՆԱՏՕ‑ի անդամնե­րը չեն կարող ուժեր տեղա­կա­յել հրա­դա­դա­րի հաստա­տումից հետո Ուկրաի­նա­յում։ Սա նշա­նա­կում է, որ Ռուսաստա­նը կսպա­սի և կբա­ցա­ռի ցանկա­ցած բրի­տա­նա­կան կամ ֆրանսիա­կան զորքի ներկա­յություն, որոնք կուղարկվեին «մոնի­տո­րինգի» կամ հրա­դա­դա­րի պահպանման նպա­տա­կով։

Մեծ Բրի­տա­նիան և Ֆրանսիան, ըստ երև­ույթին, քննարկում են նման համա­տեղ գործո­ղություն, բայց նրանք որևէ կերպ չեն կարող համե­մատվել ԱՄՆ‑ի ռազմա­կան երաշխի­քի հետ, քանի որ նրանց ուժե­րը շատ ավե­լի թույլ են, գրե­թե անընդունակ նույնիսկ իրենց աջակցե­լու, էլ ուր մնաց՝ պաշտպա­նե­լու հարյուրա­վոր մղոննե­րով ձգվող ճակա­տա­յին գիծը։ Լավրո­վը ճիշտ է հասկա­նում, որ ցանկա­ցած ՆԱՏՕ-ական ներկա­յություն ինքնա­բե­րա­բար կարող է ավե­լի լայն ՆԱՏՕ‑ի պատասխան առա­ջացնել Ուկրաի­նա­յի դեմ Ռուսաստա­նի հետա­գա հարձա­կումնե­րի դեպքում, ինչը Ռուսաստա­նը մինչ այժմ հաջո­ղությամբ խուսա­փել է։ Մեծ Բրի­տա­նիան անկասկած հաշվարկում է, որ նույնիսկ Թրամփը ստիպված կլի­նի միջամտել, եթե բրի­տա­նա­կան զինվո­րա­կաննե­րը սպանվեն Ուկրաի­նա­յում։ Լավրո­վը ցանկա­նում է ապա­հո­վել, որ դա տեղի չունե­նա։ Միայն ժամա­նա­կի հարց է, մինչև Թրամփը ևս զիջի՝ հաշվի չառնե­լով նրանց, որոնց զորքե­րը տեղա­կայված կլի­նեն այնտեղ, և, իհարկե, Ուկրաի­նա­յի դիրքե­րը։

Ներկա­յումս, երբ ամե­րի­կա­ցի­նե­րը արդեն ամեն ինչ տվել են, Զելենսկու միակ իրա­կան խաղա­քարտը մնում է համա­ձայնություն չտալն ու շարունա­կել պայքա­րել։ Սա այնքան էլ գրա­վիչ տարբե­րակ չէ, հատկա­պես եթե ԱՄՆ‑ն դադա­րեցնի զենք մատա­կա­րա­րել, և, իհարկե, եթե դա նրան դարձնի Թրամփ-Պուտին գործարքի խոչընդոտ (թեև Թրամփը կարծես թե դեռ մինչ այդ էլ պատրաստ է անպատվել նրան)։ Լավրո­վը, անկասկած, արդեն հաշվարկում է այս վերջնա­խա­ղը և մտա­ծում, թե ինչ կարող է շահել կամ, հնա­րա­վոր է, ինչ կարող է զիջել—միգուցե Պուտի­նի կողմից ստո­րագրված մի փոքրիկ թղթիկ՝ խոստումով, որ այլևս ոչ ոքի վրա չի հարձակվի։

Կարնե Ռոսսը նախկին բարձրաստի­ճան բրի­տա­նա­ցի դիվա­նա­գետ է, ով հրա­ժա­րա­կան է տվել Իրա­քի պատե­րազմի պատճա­ռով՝ գաղտնի ցուցմունք տալուց հետո պատե­րազմի վերա­բերյալ առա­ջին պաշտո­նա­կան հետաքննությա­նը։ Նա նաև Independent Diplomat դիվա­նա­գի­տա­կան խորհրդատվա­կան խմբի հիմնա­դիրն ու նախկին գործա­դիր տնօ­րենն է։ Նրա նոր Substack սյունա­կը վերնագրված է «Դիվա­նա­գի­տա­կան անարխիստը»։

Աղբյուրը‘