Պուտի­նի Վարձու Հայրե­նա­սերնե­րը

«Կա մեծ հակա­սություն Պուտի­նի հայրե­նա­սի­րության միջև՝ ով իրեն տեսնում է որպես Արևմուտքի դեմ հավերժ պայքա­րի կրող, և սովո­րա­կան մարդկանց հայրե­նա­սի­րության միջև։ Մարդիկ չեն հասկա­նում այս պատե­րազմի պատճառնե­րը։ Նրանք դա տեսնում են որպես Պուտի­նի պատե­րազմ»։

The Times

The Times․ Պուտի­նի պարա­նո­յիկ հայրե­նա­սերնե­րը — ինչու՞  են ռուսնե­րը վախով վերա­բերվում նրա դաժան պատե­րազմին ։

Նույնիսկ ամե­նաանհրա­ժեշտ ֆինանսա­կան վճարնե­րը չեն կարող համո­զել ռուսնե­րին վտանգել իրենց կյանքը բանա­կում։

Բազմա­հարկ շենքի վերին հարկից Ալեքսանդրը լսում է հայրե­նա­սի­րա­կան երգեր, որոնք հնչում են ամբողջ Մոսկվա­յում։ Նա տեսնում է ռուսա­կան և խորհրդա­յին դրոշներ, որոնք կախված են լուսա­վորման սյունե­րին։ Նա հետև­ում է համազգեստով մարդկանց, որոնք քայլերթ են փորձում մայրա­քա­ղա­քի կենտրո­նա­կան փողոցնե­րում։

Քաղա­քը պատրաստվում է նշե­լու նացիստա­կան Գերմա­նիա­յի նկատմամբ հաղթա­նա­կի 80-ամյա­կը, և Ալեքսանդրի տան մուտքի մոտ հայտնվել է գովազդ՝ կոչ անե­լով կամա­վո­րագրվել ծառա­յության այն նույն մարտի դաշտե­րում, որտեղ 1940-ականնե­րին Կարմիր բանա­կը կռվում էր Վերմախտի դեմ։

Թեև նախա­գահ Պուտի­նը ձգտում է զուգա­հեռներ անցկացնել Խորհրդա­յին Միության պայքա­րի և իր ներկա­յիս՝ Ուկրաի­նա­յում տարվող՝ «դենա­ցիֆի­կացման» հորինված արշա­վի միջև, այդ գովազդը հիշեցնում է երկու հակա­մարտություննե­րի անվի­ճե­լի տարբե­րության մասին։

Եթե երբեմնի միլիո­նա­վոր խորհրդա­յին քաղա­քա­ցի­ներ կամա­վոր կռվում էին՝ պաշտպա­նե­լու հայրե­նի­քը զավթիչնե­րից, ապա Պուտի­նի բանակն այսօր հիմնա­կա­նում վարձկաններ են՝ նրանք, ովքեր պատրաստ են վտանգել կյանքը հանուն անձնա­կան շահի։

Ալեքսանդրի տան գովազդը առա­ջարկում է սկզբնա­կան վճա­րում՝ 1,9 միլիոն ռուբլի և տարե­կան աշխա­տա­վարձ՝ 5,2 միլիոն ռուբլի նրանց համար, ովքեր կհասցնեն այդքան երկար ապրել։

Մի երկրում, որտեղ միջին աշխա­տա­վարձը քիչ է 90 000 ռուբլուց մեկ ամսվա համար, սա հզոր ֆինանսա­կան խթան է։ Իսկ Կրեմլը պարբե­րա­բար բարձրացնում է այդ գումարնե­րը՝ բավա­րա­րե­լու զինուժի շարունա­կա­կան պահանջարկը առաջնագծում։

Ուկրաի­նա­յի հետա­խուզության տվյալնե­րով՝ Ռուսաստա­նը նաև հավա­քագրել է 140 000-ից 180 000 բանտարկյալ, որոնք ստո­րագրել են մարտա­կան մասնակցության պայմա­նա­գիր՝ ազա­տության դիմաց։

«Մարդիկ հասկա­նում են, որ պատե­րազմ գնա­լը գիտակցված ֆինանսա­կան որո­շում է։ Այդ պատճա­ռով, երբ որևէ ծանոթ զոհվում է այնտեղ, մարդիկ կարող են ափսո­սալ նրա մահվան համար, բայց դա չեն դիտարկում որպես մեծ հերո­սություն հանուն հայրե­նի­քի», — ասել է քաղա­քա­կան վերլուծա­բան և Re: Russia նախագծի հիմնա­դիր Կիրիլ Ռոգո­վը։

Միևնույն ժամա­նակ առօրյա կյանքն ավե­լի ու ավե­լի է միլի­տա­րի­զացվում։ Չնա­յած նավթից ստացվող եկա­մուտնե­րի անկմա­նը և բյուջեի աճող դեֆի­ցի­տին, այս տարի Կրեմլը կրկնա­պատկել է  «Յունարմիա­յի»՝ ռազմա­կան երի­տա­սարդա­կան շարժման ֆինանսա­վո­րումը, որը ծառա­յում է իբրև գաղա­փա­րա­կան մշակման գործիք։

Այսօր պետա­կան տոն հանդի­սա­ցող Հաղթա­նա­կի օրը ավե­լի շատ դարձել է ժամա­նա­կա­կից Ռուսաստա­նի ուժի ցուցադրություն, քան անցյա­լի հիշա­տակ։

«Ես արդեն 10 տարի է՝ անտե­սում եմ այդ օրը։ Մանկությունս Հաղթա­նա­կի օրը վետե­րաննե­րի տոն էր։ Այժմ դա դարձրել են գլխա­վոր քարոզչա­կան օր», — ասում է Ալեքսանդրը։Դժվար է վստա­հա­բար ասել, թե որքա­նով է այդ քարոզչությունը հաջող ձևա­վո­րում հասա­րակ ռուսնե­րի գիտակցությունը։

«Լևա­դա-կենտրո­նը», Ռուսաստա­նում գործող խոշո­րա­գույն անկախ սոցիո­լո­գիա­կան կազմա­կերպությունը, վերջին երեք տարում մշտա­պես հաղորդում է ռազմա­կան գործո­ղություննե­րի բարձր աջակցության մասին՝ հարցվածնե­րի 70-ից 80 տոկո­սը հայտա­րա­րում է, որ աջակցում է ռուսա­կան զորքե­րի գործո­ղություննե­րին Ուկրաի­նա­յում։ Այս հարցումնե­րի վավե­րա­կա­նությունը, ինչպես նաև դրանց ցույց տված Պուտի­նի բարձր աջակցության մակարդա­կը, կասկա­ծի տակ է դրվում՝ հաշվի առնե­լով տոտա­լի­տար պետությունում կարծի­քի ազատ արտա­հայտման վտանգը։ Այլ ցուցա­նիշներ, օրի­նակ՝ ծանր հանցա­գործություննե­րի աճը, որը հասել է վերջին 15 տարվա առա­վե­լա­գույնին, ինչպես նաև վերջին շրջա­նում ալկո­հո­լի սպառման նվազման հակա­ռակ միտումը, նույնպես վկա­յում են հասա­րա­կության լարվա­ծության մասին։

Ռոգո­վի կարծի­քով, հասա­րա­կության ամե­նա­մեծ հատվա­ծը նրանք են, ովքեր ընդհա­նուր առմամբ աջակցում են պատե­րազմին, բայց «չեն զգում որևէ պատասխա­նատվություն դրա համար»։ «Կա մեծ հակա­սություն Պուտի­նի հայրե­նա­սի­րության միջև՝ ով իրեն տեսնում է որպես Արևմուտքի դեմ հավերժ պայքա­րի կրող, և սովո­րա­կան մարդկանց հայրե­նա­սի­րության միջև։ Մարդիկ չեն հասկա­նում այս պատե­րազմի պատճառնե­րը։ Նրանք դա տեսնում են որպես Պուտի­նի պատե­րազմ», — ասում է նա։

Վերջին երեք տարի­նե­րին սոցիո­լոգ Մարի­նան շրջել է Ռուսաստա­նում՝ հարցումներ անցկացնե­լով մարդկանց հետ Ուկրաի­նա­յում հակա­մարտության իրենց ընկալման վերա­բերյալ՝ «Հանրա­յին սոցիո­լո­գիա­յի լաբո­րա­տո­րիա» նախագծի շրջա­նա­կում։ Նախագծի վերջին զեկույցում, որի համար հետա­զո­տողնե­րը այցե­լել էին Բուրյա­տիա­յում, Ուրա­լում և Կրասնո­դա­րի երկրա­մա­սում գտնվող երեք գավա­ռա­կան քաղաքներ, նշվում է, որ, հակա­ռակ պետության բոլոր ջանքե­րին, մարդիկ գնա­լով ավե­լի անտարբեր են դառնում կոնֆլիկտի նկատմամբ։ «Ընդհա­նուր տարածված կարծի­քին հակա­ռակ՝ հասա­րա­կության արագ միլի­տա­րի­զացման վերա­բերյալ, մենք տեսնում ենք, որ պատե­րազմը դառնում է սովո­րա­կան և, հետև­ա­բար, անտե­սա­նե­լի իրա­կա­նության մաս», — ասվում է զեկույցում։ Բուրյա­տիա­յում հարցված մյուս անձինք, որտեղ զորա­կո­չը եղել է հատկա­պես զանգվա­ծա­յին, հաստա­տել են զուտ ֆինանսա­կան մոտե­ցումը, պատե­րազմ մեկնե­լը կոչե­լով պարզա­պես «գործուղում»։

Հարցին, թե ինչու են մարդիկ դարձել ավե­լի անտարբեր այս հակա­մարտության հանդեպ, Մարի­նան պատասխա­նել է․ «Մարդիկ հասկա­նում են, որ ոչինչ չեն կարող փոխել, իրենցից ոչինչ կախված չէ, ուստի որո­շել են դրա մասին չմտա­ծել»։ Նշա­նա­կա­լից է, որ նման աճող ապա­տիա դրսև­ո­րում են նաև նրանք, ովքեր նախկի­նում դեմ էին պատե­րազմին, հավե­լում է նա։

Աղբյուրը‘