28.9 C
Yerevan

Նկարն Ինքնություն Չէ

Ոչ մի թաքուն բան չի արվել ու պետք չէ այլ երանգներ տալ, սա հաստատ նման չէ Հանրա­պե­տա­կա­նի գործե­լաո­ճին, երբ մեկ գիշերվա մեջ Արա­րա­տի պատկե­րը հանե­ցին մարզա­շա­պի­կի վրա­յից, երբ ֆուտբո­լա­յին դիվա­նա­գի­տության օրե­րին Թուրքիա­յի պատվի­րա­կությունը պետք է գար:

Հասմիկ Հակոբյան

«Մեդիա­լա­բի» հարցե­րին պատասխա­նում է ԱԺ «Քաղա­քա­ցիա­կան պայմա­նա­գիր» խմբակցության պատգա­մա­վոր Հասմիկ Հակոբյա­նը

– Տիկի՛ն Հակոբյան, քննարկումնե­րի թեժ թեմա է դարձել Կառա­վա­րության սեպտեմբե­րի 11-ին ընդունած որո­շումը, ըստ որի 2025‑ի նոյեմբե­րի 1‑ից ՀՀ մուտքի և ելքի սահմա­նա­հատման կնի­քի վրա չի լինի Արա­րատ լեռան պատկե­րը: Որո­շումը դուք ինչպե՞ս եք գնա­հա­տում ու հնչող քննա­դա­տություննե­րին ինչպե՞ս եք վերա­բերվում:

– Նախ՝ ես չեմ նկա­տում, թե դա թեժ թեմա է մնա­ցել, որովհետև հասա­րա­կա­կան ցասում չեմ նկա­տում դրա վերա­բերյալ, իսկ որո­շումը պայմա­նա­վորված է ընդա­մե­նը տեխնի­կա­կան փոփո­խությամբ: Կնի­քի չափսը շատ մեծ էր, այսինքն՝ անձնագրե­րում այն տեղի խնդիր էր առա­ջացնում, ու փոքրացնե­լու միտում է առա­ջա­ցել, բնա­կա­նա­բար Արա­րա­տի գծա­պատկե­րը փոքրացնելն անտրա­մա­բա­նա­կան կլի­ներ:

Երկրորդ՝ եթե ունե­նում ես նոր կնիք, ապա ինչի՞ համար զետե­ղել Արա­րա­տի պատկե­րը այն դեպքում, երբ ճանա­չել ես քո երկրի տարածքա­յին ամբողջա­կա­նությունը և ընդունել ես դա Ալմա Աթա­յի հռչա­կագրի հիման վրա նաև հարև­ան երկրնե­րի սահմաննե­րը։ Արդեն քանի տարի է՝ բազմա­թիվ փաստաթղթե­րով, ստո­րագրություննե­րով ու հայտա­րա­րություննե­րով ասում ենք, որ մենք որևէ տարածքա­յին պահանջ չունենք որևէ երկրից, իսկ արդեն նախաստո­րագրած փաստաթղթով ասում ենք, որ նաև հետա­գա­յում չենք ունե­նա­լու: 

Ոչ մի թաքուն բան չի արվել ու պետք չէ այլ երանգներ տալ, սա հաստատ նման չէ Հանրա­պե­տա­կա­նի գործե­լաո­ճին, երբ մեկ գիշերվա մեջ Արա­րա­տի պատկե­րը հանե­ցին մարզա­շա­պի­կի վրա­յից, երբ ֆուտբո­լա­յին դիվա­նա­գի­տության օրե­րին Թուրքիա­յի պատվի­րա­կությունը պետք է գար: 

– Իսկ քննա­դա­տություննե­րը, որ, օրի­նակ՝ ասվում է, թե իշխա­նությունը սա անում է, որովհետև կա պահանջ Ադրբե­ջա­նից ու Թուրքիա­յից:

– Այո՛, լսել եմ նման բան, բայց գործընկերներս երեկ արդեն իսկ հաստա­տե­ցին, որ նման բան չկա, հայկա­կան կողմի հետ նման խոսակցություններ չկան: Մենք ենք խոսակցություն ստեղծել մեր ժողովրդի հետ, ու տևա­կան ժամա­նակ է՝ Իրա­կան Հայաստա­նի գաղա­փա­րա­խո­սություն ենք առա­ջարկել մեր հասա­րա­կությա­նը ու ասել ենք, որ մեր գործունեությունը շարունա­կե­լու ենք ըստ այդմ, ինչը միտված է Հայաստա­նի սուվե­րեն հանրա­պե­տության 29 743 քառա­կուսի կմ տարածքը ու ոչ ավե­լին զարգացնե­լուն ու այդ տարա­ծաշրջա­նում խաղաղ ապրե­լուն: 

Այդ կեղծ խոսակցություննե­րը, կենացնե­րը տեղ չունեն, գնում ենք խաղա­ղության, իրա­կա­նում ինչի տակ մենք ստո­րագրել ենք, իրա­կա­նում դա ենք ուզում, դրան ենք հավա­տում ու ամեն ինչ անե­լու ենք, որ դա էլ լինի: Եթե ուզում են քաղա­քա­կա­նացնել, խնդրեմ, եկեք քաղա­քա­կա­նացնենք, չնա­յած ասա­ցի՝ խնդի­րը տեխնի­կա­կան է:

– Իսկ ըստ ձեզ՝ ինչո՞ւ են քաղա­քա­կա­նացնում:

– Խորհրդա­րա­նի ընդդի­մությունը տևա­կան ժամա­նակ է՝ օրա­կարգ չունի, ընդա­մե­նը ռեակտիվ արձա­գանքում են մեր ամեն արա­ծին, միշտ մեր ասա­ծի հակա­ռակ բանն են ասում, սա էլ նույնն է, ինչպես Ծիծեռնա­կա­բերդի հուշա­հա­մա­լի­րի վերա­նո­րո­գումը դարձրե­ցին թեմա, որովհետև թեմա չունեն: 

Սա էլ ընդա­մե­նը թեմա է, ու քանի որ զգա­ցա­կան է, որովհետև Արա­րա­տը մեզ համար խորհրդանշա­կան է, շատ գեղե­ցիկ է, Երև­ա­նի բոլոր անկյուննե­րից երև­ում է, պատմա­կա­նո­րեն կապը գիտենք, ու այս զգա­ցա­կան կապն է ընդա­մե­նը, բայց դա բերել պետա­կան մակարդա­կով սարքել օրակա՞րգ: Սա ճիշտ չէ, էլ չեմ ասում, որ այնքան են պրի­մի­տի­վացնում ամեն բան, որ ասում են՝ Արա­րատ անունը պետք է դարձնենք Արա­գած, սա է իրենց մակարդա­կը:

– Տիկի՛ն Հակոբյան, որոշ ընդդի­մա­դիր շրջա­նակներ պնդում են, որ իշխա­նությունը պետա­կան մակարդա­կով հրա­ժարման, ուրացման քաղա­քա­կա­նություն է վարում։ Ինչպե՞ս կարձա­գանքեք այդ դիտարկումնե­րին։

– Ի՞նչն ենք ուրա­նում:

– Ասում են՝ մեր պատմա­կան արժեքնե­րը:

– Ի՞նչն է մեր արժե­քը, Արա­րա­տը մեր արժեքն է, որ պետք է ուրանա՞նք, ասենք՝ այդ կնի­քի վրա չկա Արա­րա­տը, դա նշա­նա­կում է ուրացո՞ւմ, ինքնության կորո՞ւստ, ես դա չեմ հասկա­նում: Ուրա­ցում, ինքնության կորուստ չէ՞ր, որ ժամա­նա­կին այդ կնի­քը ռուսե­րե­նով էր դրվում, բայց հիմա որ հայ սահմա­նա­պահն է, կնի­քի վրա այդ պատկե­րը չկա, դա ուրացո՞ւմ է: Ընդդի­մությունն ուղղա­կի երև­ա­լու, ստա­տուս գրե­լու խնդիր ունի, որովհետև բոլո­րը նրանց մեղադրում են, ասում են՝ ոչինչ չեք անում, չեն կարո­ղա­նում կոնսո­լի­դացվել, իմփիչմենթի գործընթաց սկսել, ոչինչ չեն կարո­ղա­նում անել:

– «Պատիվ ունեմ» խմբակցությունը հայտա­րա­րություն է տարա­ծել, իմփիչմենթի գործընթաց է սկսում, ծանո՞թ եք հայտա­րա­րությա­նը:

– Հա, լավ են արել, ինչ ուզում են թող անեն, ինչպես նախորդ անգամ արե­ցին, այնպես էլ էս անգամ են անե­լու, դա էլ է պտիչկա դնե­լու գործո­ղություն, իբր տեսեք՝ մենք գործ ենք անում, մենք Քոչարյա­նից լավն ենք, բայց երկուսն էլ նույն սանրի կտավն են: 

– Վստա՞հ եք, որ չեն հաջո­ղե­լու:

– Իհարկե, միանշա­նակ չեն հաջո­ղե­լու, բոլորն էլ պատրաստվում են հերթա­կան ընտրություննե­րի, այսինքն՝ ընդդի­մությունը ձախո­ղեց իր միակ օրա­կարգը՝ մեզ հեռացնե­լը:

– Տիկի՛ն Հակոբյան, ճի՞շտ հասկա­ցա ձեզ, որ այն, ինչ հիմա անում է իշխա­նությունը, բացա­ռա­պես ելնում է Իրա­կան Հայաստա­նի առաջ քաշած գաղա­փա­րա­խո­սությունից, ոչ մեկի պահանջի բավա­րա­րում չէ:

– Սրա-նրա պահանջ ներկա­յացնե­լը միշտ լավ է հնչում, ու այդ կերպ հեշտ է ժողովրդին գրգռել, դրա համար էլ ինչ արել ենք, ասում են՝ Ալիևի պահանջն էր, Էրդո­ղա­նի պահանջն էր, մենք գործում ենք Իրա­կան Հայաստա­նի գաղա­փա­րա­խո­սության համա­ձայն, ու շատ լավ կլի­նի, որ բոլո­րը ծանոթ լինեն դրան:

– Հիմա, ըստ այդ գաղա­փա­րա­խո­սության՝ Արա­րա­տը տեղ չունի՞ Հայաստա­նում, մեզա­նում:

– Իրա­կան Հայաստա­նում Արա­րա­տը տեղ ունի, Իրա­կան Հայաստա­նի քաղա­քա­ցի­ներն ամեն օր տեսնում են Արա­րատ լեռը ու շատ գեղե­ցիկ է, բայց այդքա­նը: Լավ՝ մերն է, պետա­կան մակարդա­կով ի՞նչ են առա­ջարկում, պետա­կան մակարդա­կով Դաշնակցությունն է առա­ջարկում, ասում է՝ պետք է միա­վո­րենք մեր հայկա­կան բոլոր հողերն ու մեկ ամբողջա­կան պետություն ստեղծենք, սա կուսակցության նպա­տակնե­րի մեջ է գրված, այդ մարդիկ սա են ասում, մենք ասում ենք՝ ոչ: 

Մենք ունենք մեկ երա­զանքնե­րի հայրե­նիք՝ Հայաստա­նի Հանրա­պե­տությունը, մենք դադա­րեցնում ենք փնտրտուքը, որովհետև մենք գտել ենք ամե­նա­լավ հայրե­նի­քը 29 743 քառա­կուսի կմ տարածքով ու վերջ: Դրա­նից ավե­լի ոչ մի սանտի­մետր չենք ուզում ու հետա­գա­յում էլ չենք ուզե­լու: Մենք գործում ենք ըստ այդմ, Արա­րա­տը մեր կյանքում գոյություն ունի այնքա­նով, որքա­նով մենք պատմա­կան կապ ունենք, որքա­նով որ մշա­կութո­րեն հաճե­լի է՝ տեսնում ենք, սիրում են, շատ հաճե­լի է ու վերջ, թող մեր սրտե­րում լինի, պարտա­դիր է մեր փաստաթղթերո՞ւմ լինի: 

Քրիստի­նե Աղա­բեկյան

Աղբյուրը՝ MediaLab.am

Առնչվող Հոդվածներ