Ավանդական ծովային և հյուսիսային երթուղիները ներկայումս բախվում են քաղաքական և ժամանակային խոչընդոտների, և այս պայմաններում բեռնափոխադրողները պատրաստ են նույնիսկ ավելի բարձր վճարել՝ կարճ ժամկետում ապրանքը հասցնելու համար։
Հայկ Ֆանյան
Պետրոս Ղազայանը զրուցել է տնտեսագետ Հայկ Ֆանյանի հետ։ Զրույցի ընթացքում քննարկվել է Հայաստանի տնտեսական և աշխարհաքաղաքական հեռանկարները նոր տրանսպորտային միջանցքների համատեքստում։ Հիմնական շեշտը դրված է «Միջին միջանցքի» վրա, որը կարող է էապես ավելացնել բեռնափոխադրումների ծավալը և դառնալ այլընտրանք վրացական երթուղուն։
Հայկ Ֆանյանը նշեց, որ տվյալ համաձայնագիրը և ընդհանուր առմամբ «TRIPP»-ը միաժամանակ ունի թե՛ աշխարհաքաղաքական, թե՛ տնտեսական բաղադրիչներ։ Տնտեսագետ Հայկ Ֆանյանը կարծում է, որ աշխարհաքաղաքական գործոնը չի կարելի անտեսել՝ հաշվի առնելով Մեղրիով անցնող հնարավոր երկաթուղու և ճանապարհի ռազմավարական նշանակությունը, սակայն միաժամանակ առկա է նաև հստակ տնտեսական հաշվարկ։
Ֆանյանը նշեց, որ միջազգային ֆինանսական կառույցները, մասնավորապես Համաշխարհային բանկը և այլ կազմակերպություններ, արդեն հրապարակել են հետազոտություններ, որոնց համաձայն՝ մինչև 2030 թվականը «միջին միջանցքով» բեռնահոսքը կարող է հասնել մինչև 11 միլիոն տոննայի։ Նրա դիտարկմամբ՝ այդ միջանցքի մի ենթաճյուղ կարող է անցնել նաև Հայաստանի տարածքով։
Տնտեսագետը պարզաբանեց, որ միջին միջանցքը սկսվում է Ղազախստանի արևելյան շրջաններից և հասնում մինչև Եվրոպա՝ ունենալով տարբեր երթուղիներ, այդ թվում՝ Վրաստանով և Թուրքիայով դեպի Սև և Միջերկրական ծովերի նավահանգիստներ։ Նա ընդգծեց, որ ներկայումս այդ բեռնափոխադրումները հիմնականում իրականացվում են Վրաստանի տարածքով, սակայն վրացական երկաթուղին ունի տեխնիկական և կազմակերպչական սահմանափակումներ, որոնք նվազեցնում են դրա գրավչությունը։
Հայկ Ֆանյանը դիտարկեց, որ Վրաստանի երկաթուղին միաերթուղային է, ունի լուրջ թեքություններ և պահանջում է ավելի հզոր լոկոմոտիվներ, ինչը բեռնափոխադրումները դարձնում է ավելի դանդաղ և ծախսատար։ Նա նաև նշեց, որ վերջին շրջանում Վրաստանի իշխանությունների հակաարևմտյան դիրքորոշումը ևս կարող է ազդել միջանցքի գրավչության վրա՝ ստիպելով արևմտյան գործընկերներին փնտրել այլընտրանքային ուղիներ։
Ֆանյանը կարծում է, որ Կենտրոնական Ասիայիերկրները, հատկապես Ղազախստանը և Ուզբեկստանը, ունեն մեծ տնտեսական ներուժ։ Նրա խոսքով՝ Ուզբեկստանը տարածաշրջանի ամենաարագ զարգացող տնտեսություններից է, և այդ երկրների տնտեսական ակտիվությունը հետաքրքիր է տարանցիկ բեռնափոխադրումների տեսանկյունից։ Նա նաև ընդգծեց չինական առևտրային հարթակների՝ Alibaba‑ի, Temu‑ի և այլոց ակտիվ ընդլայնումը Եվրոպայում և տարածաշրջանում, ինչը մեծացնում է արագ և արդյունավետ լոգիստիկ լուծումների պահանջարկը։
Տնտեսագետը նշեց, որ ավանդական ծովային և հյուսիսային երթուղիները ներկայումս բախվում ենքաղաքական և ժամանակային խոչընդոտների, և այս պայմաններում բեռնափոխադրողները պատրաստ են նույնիսկ ավելի բարձր վճարել՝ կարճ ժամկետում ապրանքը հասցնելու համար։ Նրա գնահատմամբ՝ այս գործոնը միջին միջանցքը դարձնում է գրավիչ թե՛ Չինաստանի, թե՛ Կենտրոնական Ասիայի համար։
Հայկ Ֆանյանը ուշադրություն հրավիրեց նաև այն փաստի վրա, որ Թրամփի կողմից Կենտրոնական Ասիայի պետությունների ղեկավարների ընդունումը պատահական չէր և տեղավորվում է նույն աշխարհաքաղաքական սցենարի մեջ։ Նրա խոսքով՝ Հայաստանի համագործակցությունը Կենտրոնական Ասիայի երկրների հետ ունի մեծ չօգտագործված ներուժ և կարող է հակակշիռ հանդիսանալ Թուրքիայի նախաձեռնություններին, մասնավորապես Կարս-Իգդիր-Դիլիջու երկաթուղու կառուցմանը։
Տնտեսագետը նշեց, որ եթե խոսքը միայն Մեղրիի հատվածի ավտոճանապարհի և երկաթուղու մասին է, ապա նախնական հաշվարկներով ներդրումների ծավալը կազմում է մոտ 500–600 միլիոն դոլար։ Նա հավելեց, որ այդ գումարը կարող է աճել, եթե կառուցվեն լոգիստիկ կենտրոններ, ենթակառուցվածքներ, ինտերնետային մալուխներ, գազատարներ և էլեկտրաէներգետիկ օբյեկտներ։
Ֆանյանը բացատրեց, որ մուլտիմոդալ փոխադրումները( ցանկացած ապրանքի փոխադրումն է երկու կամ ավելի տրանսպորտի եղանակներով՝ կազմակերպված մեկ լոգիստիկ ընկերության կողմից) ենթադրում են տարբեր տրանսպորտային միջոցների համադրություն՝ օրինակ նավ, երկաթուղի և ավտոճանապարհ։ Նրա խոսքով՝ սա որոշակիորեն նվազեցնում է գրավչությունը, սակայն Կասպից ծովի ավազանումենթակառուցվածքների արդիականացումը կարող է կրճատել բեռնման և բեռնաթափման ժամկետները։
Տնտեսագետը նշեց, որ Հայաստանը եկամուտ կարող է ստանալ երկու հիմնական աղբյուրից․առաջինը՝ մաքսային և հարկային վճարներն են, երկրորդը՝ ենթակառուցվածքների օգտագործման վճարները։ Նա պարզաբանեց, որ ստեղծվելիք ընկերությունը, որը կգործի հայկական օրենսդրության շրջանակում, եկամուտ կստանա ճանապարհների և երկաթուղու օգտագործման վճարներից, ինչպես նաև ճանապարհի երկայնքով իրականացվող առևտրային գործունեությունից։
Հայկ Ֆանյանը դժվարացավ միանշանակ գնահատել74/26 հարաբերակցությունը՝ նշելով, որ չկա հողի շուկայական արժեքի հստակ հաշվարկ։ Նրա կարծիքով՝ այս դեպքում ավելի կարևոր է ներդրումների ներգրավումը և ամերիկյան ընկերությունների ներկայությունը, որոնք բացի ֆինանսներից բերում են նաև տեխնոլոգիա և կառավարման փորձ։
Նա ընդգծեց, որ օտարերկրյա ներդրումները նպաստում են ոչ միայն կոնկրետ նախագծի իրականացմանը, այլև ընդհանուր կորպորատիվ մշակույթի և տեխնոլոգիական զարգացմանը երկրում։ Որպես օրինակ՝ նա հիշատակեց Հայաստանի բանկային համակարգի և արդյունաբերության զարգացման փորձը։
Ֆանյանը հերքեց այն պնդումները, թե համաձայնագիրը ենթադրում է արտատարածքային միջանցք կամ հողի օտարում։ Նրա խոսքով՝ խոսքը կառուցապատման իրավունքի մասին է, իսկ տարածքը մնում է Հայաստանի իրավազորության ներքո՝ սահմանապահների և մաքսային ծառայողների ֆիզիկական ներկայությամբ։
Տնտեսագետը նշեց, որ հիմնական բեռնահոսքը սկզբնական շրջանում կլինի Ղազախստանից՝ հացահատիկ և հանքահումքային արտադրանք, հետագայում հնարավոր է նաև ուզբեկական և չինական բեռների ավելացում։ Նրա խոսքով՝ տեսականորեն այս ենթակառուցվածքից կարող են օգտվել նաև Ռուսաստանը և Իրանը։
Հայկ Ֆանյանը դիտարկեց, որ Հայաստանը կարող է ոչ միայն տարանցիկ երկիր լինել, այլև օգտվել նոր արտահանման հնարավորություններից։ Նա օրինակ բերեց պղնձի խտանյութի արտահանումը, որը կարող է իրականացվել ավելի կարճ և էժան երթուղով՝ Նախիջևանով և Իրանի երկաթուղով դեպի Պարսից ծոց։
Տնտեսագետը կարծում է, որ լոգիստիկայի բարելավումը կարող է նվազեցնել ներքին գները Հայաստանում՝ ինչպես վառելիքի շուկայում մրցակցության դեպքում։ Նա նաև նշեց, որ համակարգի լիարժեք գործարկման համար կարևոր է Թուրքիայի հետ սահմանի բացումը և Գյումրի-Կարս երկաթուղու շահագործումը։
Ֆանյանը ընդունեց, որ բաց սահմանների պայմաններում որոշ ոլորտներ կարող են տուժել, իսկ մյուսները՝ շահել, սակայն ընդհանուր առմամբ բաց տնտեսությունը, նրա համոզմամբ, ավելի մեծ բարեկեցություն է ապահովում, քան փակ սահմանները։
Նա նշեց, որ Հայաստանը ունի ապրանքներ, որոնք կարող են հետաքրքիր լինել Ադրբեջանի շուկայի համար, այդ թվում՝ ջերմոցային արտադրանք, ծաղիկներ և կոնյակ։ Նրա խոսքով՝ տնտեսական կապերի զարգացումը կարող է նաև նպաստել քաղաքական լարվածության նվազեցմանը, քանի որ բիզնես շահերը ազդում են քաղաքական որոշումների վրա։
Վերջում Հայկ Ֆանյանը եզրակացրեց, որ այս նախագիծը բիզնեսի համար ստեղծում է լայն հնարավորությունների դաշտ, և հենց բիզնեսը պետք է առաջինը ակտիվ քայլեր ձեռնարկի փոխադարձ շահերի ձևավորման ուղղությամբ։
Հարցազրույցն ամբողջությամբ՝
