Պետք է վերապահում անել. ղարաբաղյան հակամարտության կարգավորումը Հայաստանում փոխակերպվել է «Արցախ պրոյեկտի»: Իսկ դա Հայաստանի «վտիտ ուսերին անհամատեղելի բեռ էր»:
Վահրամ Աթանեսյան
1994‑ի մայիսից մինչեւ 2020‑ի սեպտեմբեր, ավելի քան քառորդդարյա ժամանակահատվածում հայ ո՞ր գրողը, մտավորականը, քաղաքական-հանրային գործիչն է Լեւոն Տեր-Պետրոսյանից բացի հրապարակային խոսել ղարաբաղյան հակամարտությունը փոխզիջումային հիմքի վրա լուծելու, Թուրքիայի հետ հարաբերությունները կարգավորելու օգտին: Նույնը վերաբերում է քաղաքագետներին, վերլուծաբաններին, հրապարակախոսներին, նաեւ՝ նվաստիս: Ես նման ելույթ, գեղարվեստական գործ, «ռումբի ազդեցության» հոդված չեմ հիշում:
Բա հիմա պատերազմի, պարտության, կորուստների պատասխանատվությունը մեզնից ինչու՞ ենք ուրիշների գլխին բարդում: Քառասունչորսօրյա պատերազմին նախորդած շրջանի ադրբեջանական մամուլի արխիվները եթե քրքրենք, Հայաստանի նախագահներ Ռոբերտ Քոչարյանից եւ Սերժ Սարգսյանից այս մեջբերումները.
-Հայերը եւ ադրբեջանցիները էթնիկ-քաղաքակրթական առումով անհամատեղելի են:
-Խոջալուում մենք կոտրեցինք կարծրատիպը, որ հայը խաղաղ մարդկանց դեմ զենք չի գործադրում:
-Մեր սերունդը լուծել է Արցախի հարցը, նոր սերունդը պիտի լուծի Արարատը վերադարձնելու հարցը:
Այս մտքերը, իհարկե, կոնտեքստից կտրված են, հիմնականում՝ խեղաթյուրված, բայց քարոզչական տիրույթում նման «մանրուքների» ոչ ոք ուշադրություն չի դարձնում: Իլհամ Ալիեւի դստեր «Արդարություն Խոջալուին» նախաձեռնությունը աշխարհի տասնյակ երկրներում է հյուրընկալվել եւ ամենուր խոշոր ցուցապաստառների վրա Խոջալուի մասին Սերժ Սարգսյանի ասածը ներկայացվել է վերոհիշյալ ձեւակերպմամբ:
Ինչու՞ գրեցի:
Վերլուծաբան Հակոբ Բադալյանը թելեգրամյան իր տիրույթում գրել է, որ Հայաստանի երրորդ հանրապետության ռազմավարական պրոյեկտը Արցախն էր: Պետք է վերապահում անել. ղարաբաղյան հակամարտության կարգավորումը Հայաստանում փոխակերպվել է «Արցախ պրոյեկտի»: Իսկ դա Հայաստանի «վտիտ ուսերին անհամատեղելի բեռ էր»: Այստեղ-այնտեղ ընկնելու եւ անլուր կամ բարձրաձայն տվայտելու հարկ չկա. աշխարհաքաղաքական մեծության այդ ծանրության տակ Հայաստանը ճկել է: Եւ պետք է ոտքի կանգնի: Ինչպես Երեւանում են ասում՝ «էսքան բան»:
Վահրամ Աթանեսյան