Ընդդի­մության Քարոզչությունը Գերա­զանցա­պես Հերյուրանք 

Դա արվում է մարդկանց զգացմունքնե­րի շահա­գործման, նրանց գիտակցությունը խեղաթյուրե­լու միջո­ցով։ Ավե­լի մեծ անարգանք, քան հանրությա­նը կեղծ տեղե­կություննե­րով համախմբե­լու եւ իշխա­նության դեմ տրա­մադրե­լու այդ քարոզչությունն է, դժվար է պատկե­րացնել։ 

Վահրամ Աթա­նեսյան

Ադրպե­ջա­նի փոխվարչա­պետ Մուստաֆաեւի Երեւան այցի մասին տեղե­կության հրա­պա­րա­կայնա­ցումից ոչ ավե­լի քան կես ժամ անց ռուսաստանցի մեդիա­մագնատ Արամ Գաբրելյա­նո­վը, հղե­լով Կրեմլի եւ ՌԴ հատուկ ծառա­յություննե­րի իր աղբյուրնե­րին, ֆեյսբուքի անձնա­կան էջում գրել է, որ նա «Հայաստա­նում երեք հարյուր հազար ադրբե­ջանցի վերաբնա­կեցնե­լու համար է եկել»։

Գաբրիելյա­նո­վի «տեղե­կություննե­րը» տարա­ծել են նաեւ հայաստանյան տասնյակ լրատվա­մի­ջոցներ։ 

ՌԴ ԱԳՆ‑ն եւ Պուտի­նի մամուլի քարտուղար Պեսկո­վը հերքել են Ռուսաստա­նի կողմից Հայաստա­նի դեմ հիբրի­դա­յին պատե­րազմը։ Արամ Գաբրելյա­նո­վի «բացա­ռիկ տեղե­կությունը» հիբրի­դա­յին պատե­րազմի ցայտուն օրի­նակ է։ Եւ խնդիրն այստեղ գործող իշխա­նություննե­րի եւ Նիկոլ Փաշինյա­նի նկատմամբ Գաբրելյա­նո­վի եւ ռուսաստանցի էթնիկ հայ օլի­գարխնե­րի ատե­լությունը եւ Հայաստա­նում իշխա­նա­փո­խության նրանց ցանկությունը չէ։ 

Հիբրի­դա­յին պատե­րազմը Հայաստա­նի եւ Ադրբե­ջա­նի միջեւ նախաստո­րագրված պայմա­նագրի վավե­րացման, խաղա­ղության ինստի­տուցիո­նա­լացման, Հարա­վա­յին Կովկա­սում առեւտրատնտե­սա­կան համա­գործակցության դեմ է։ Իսկ ինչ խաղա­ղության դեմ է, հօգուտ հակա­մարտության պահպանման, նոր պատե­րազմի է։

Ընդ որում, աչքի է զարնում, որ Գաբրելյա­նո­վը որպես աղբյուր մատնանշում է թե Կրեմլին, թե Ռուսաստա­նի հատուկ ծառա­յություննե­րին։ Ռուսաստա­նում իշխա­նություննե­րի դիրքո­րոշմա­նը հակա­սող ցանկա­ցած տեսա­կետ, նույնիսկ եթե հեղի­նա­կը դպրո­ցա­կան է, գրաքննության կողմից անհա­պաղ արձա­նագրվում է, եւ պատկան մարմիննե­րը ձեռնարկում են պատժիչ միջոցներ։

Առա­ջին անգամ չէ, որ Արամ Գաբրելյա­նո­վը սադրիչ տեղե­կություններ է տարա­ծում, բայց, երեւում է, նրա­նով ոչ ոք չի զբաղվում։ Այս իրո­ղությունը թույլ է տալիս վստա­հա­բար եզրա­կացնել, որ նա հայ-ադրբե­ջա­նա­կան կարգա­վորման դեմ գործում է ՌԴ բարձրա­գույն իշխա­նության գիտությամբ եւ հատուկ ծառա­յություննե­րի ուղղորդմամբ։

Ստացվում է, որ Գաբրելյա­նո­վի սադրանքը հայաստանյան մամուլում եւ սոցցանցա­յին հարթակնե­րում տարա­ծողնե­րը նույնպես Հայաստա­նի դեմ հիբրի­դա­յին պատե­րազմի մասնա­կիցներ են։ Քարոզչությամբ հանդես գալով որպես ժողովրդի «շահե­րի եւ իրա­վունքնե­րի պաշտպան», հայաստանյան ընդդի­մա­դիր դաշտի առնվազն մի զգա­լի հատվա­ծը փաստա­ցի գործում է նրա դեմ։

Ընդ որում, դա արվում է մարդկանց զգացմունքնե­րի շահա­գործման, նրանց գիտակցությունը խեղաթյուրե­լու միջո­ցով։ Ավե­լի մեծ անարգանք, քան հանրությա­նը կեղծ տեղե­կություննե­րով համախմբե­լու եւ իշխա­նության դեմ տրադրե­լու այդ քարոզչությունն է, դժվար է պատկե­րացնել։ Լինի իշխա­նություն, թե ընդդի­մություն՝ հանրության, ժողովրդի հանդեպ քաղա­քա­կան գործչի հարգանքի չափո­րո­շի­չը նրա խոսույթի հավաստիությունն է, անկեղծությունը։

Ընդդի­մության խոսույթը գերա­զանցա­պես հերյուրա­ծին է, ստա­հոդ եւ սադրիչ։ Հանրությունը, պետք է հուսալ, Ադրբե­ջա­նի փոխվարչա­պե­տի այցի շուրջ տեղե­կատվա­կան «կեղտաջրե­րից» վերջնա­կա­նա­պես կհիասթափվի եւ իրա­վի­ճա­կին համարժեք դիրքո­րո­շում կընտրի։

Վահրամ Աթա­նեսյան