Այդ «վերնախավի ձեռնարկատիրական գործունեությունը» քողածածկույթ էր, որ թաքցնում էր ահռելի չափերի հասած կոռուպցիան, համահայկական դրամագլխից արցախյան մասնաբաժնի կողոպուտը։
Վահրամ Աթանեսյան
Գրել էի, որ Հայաստանը 1990–2023 թվականներին հոգացել է ԼՂ ֆինանսական կարիքները, մոտ մեկ տասնամյակ՝ հարյուր տոկոսով։ Բռնագաղթված մի օգտատեր հակադարձել է, թե բա՝ երբ «արցախցին մեքենա էր ներմուծում, մաքսատուրքը Հայաստանի բյուջե էր գնում, հետո ձեւակերպվում որպես միջպետական վարկ»։ Վերջում էլ կշտամբել է, որ լինելով արցախցի, ՔՊ-ական նարատիվներ եմ տարածում, իբր թե “Հայաստանն է արցախցիներին պահել”։

Չգիտեմ, տարեկան քանի՞ արցախցի պիտի արտերկրից ավտոմեքենա ներմուծեր, որպեսզի մաքսատուրքերի ընդհանուր գումարը կազմեր հիսուն-վաթսուն միլիարդ դրամ, որ Հայաստանը տրամադրում էր ԼՂ-ին, բայց ղարաբաղյան կարգավորման վերաբերյալ «Միջազգային ճգնաժամային խմբի» տասնյակ զեկույցներում սեւով-սպիտակի վրա միշտ գրվել է, որ Լեռնային Ղարաբաղը “գերազանցապես ֆինանսավորվում է Հայաստանի կողմից”։ Եւ դա դիտվել է նրա միջազգային ճանաչման խոչընդոտ։

Ինձ «կշտամբող» արցախցին, իհարկե, պարտավոր չէ իմանալ ՄՃԽ‑ի, ԵԱՀԿ ՄԽ համանախագահ երկրների գնահատականների մասին։ Նա ներշնչված է Ստեփանակերտի պսեւդոէլիտայի հորինած նարատիվներով, որ մի նպատակ են ունեցել եւ ունեն․ մարդկանց համոզել, թե «քրտնաթոր աշխատանքով են» դոլարային մուլտիմիլիոնատեր դարձել։ Այդ «վերնախավի ձեռնարկատիրական գործունեությունը» քողածածկույթ էր, որ թաքցնում էր ահռելի չափերի հասած կոռուպցիան, համահայկական դրամագլխից արցախյան մասնաբաժնի կողոպուտը։
Վահրամ Աթանեսյան
