ՔԻՄԻԱՔԱՂԱՔԱԿԱՆ ԱՂՏՈ՜Տ ԽԱՂԵՐ

ԳԱՐԵԳԻՆ ՄԻՍԿԱՐՅԱՆ

Ցավում եմ Լիբա­նա­նում տեղի ունե­ցած ողբերգության համար։ Իմ զորակցությունն եմ հայտնում անպա­տասխա­նա­տու մարդկանց պատճա­ռով տեղի ունե­ցած ողբերգության հետև­անքով տուժածնե­րին։

Որոշ մարդիկ կարող են գրա­ռումը համա­րել մանի­պուլյա­տիվ, կամ չափա­զանցված, բայց ինձ համար Ամուլսա­րի ցիա­նի­դի ավա­զա­նը ու թթվա­յին ապարնե­րի շերտը բացե­լը ջրա­հա­վաք ավա­զա­նի «մեջ», նույնն է, ինչ արել էին Լիբա­նա­նում պարտքի դիմաց վտանգա­վոր բեռը բռնա­գանձողնե­րը։

Եթե մի կողմ դնենք բազմա­թիվ իրա­վա­կան վիճե­րը, ապա հանքի շահա­գործմամբ մենք պարզա­պես ջրա­հա­վաք ավա­զա­նի վրա ցիա­նի­դով ու ծանր մետաղնե­րով ռումբ ենք դնում, որը չգի­տենք, թե երբ «կպայթի»‘ մի տարուց, երկու տարուց, Բեյրութի նման‘ վեց տարուց, տասը տարուց։ Բայց այն շահա­գործման դեպքում «պայթե­լու» է, ու ոչ ոք չի կարող կառա­վա­րել դրա ռիսկե­րը, ինչպես որ չկա­րո­ղա­ցան կառա­վա­րել Բեյրութի ազո­տա­կան պարարտանյութի ռիսկե­րը։

https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=4933323206693689&id=100000481744921