ԵՐԲ ԳԱՂԱՓԱՐԸ ԿԱՇԿԱՆԴՒՈՒՄ Է

Յեղա­փո­խութիւնը գաղա­փարնե­րու յարա­փո­փոխ գործընթաց է

Յարութ Գալայճեան

Իրե­րի հոսանքը աւե­լի ուժեղ է, քան ամե­նահզօր բռնա­կա­լը։
Երբ ազատ հայրե­նի­քի իդէա­լը ծնունդ է առնում ու ձեւա­կերպւում է մարդկանց գիտակցութեան մէջ, նա ձգտում է անդի­մադրե­լի կերպով հարթել իր ճանա­պարհը, ոչնչացնե­լով բոլոր հինաւուրց կաղա­պարնե­րը, բոլոր քարա­ցած կաղա­պարնե­րը, բոլոր քարա­ցած “կաստա”ները, բոլոր ազնուա­կա­նութիւններն ու իշխա­նութիւննե­րը, որոնք յաւի­տեան թագաւո­րե­լու տենչանքն ունին։ Երբ գաղա­փա­րը կաշկանդւում է իր բնա­կա­նոն առաջխա­ղա­ցութեան մէջ, նա դիմում է յեղաշրջումնե­րի ու “կատաստրոֆ”ների, նա դիմում է մեծ մարդկանց օգնութեան, բայց աւե­լի յաճախ նա կոչ է անում ժողովրդա­յին մեծ զանգուածնե­րին, “մասսա”ներին …Նրա յաղթա­կան սլացքի առաջ յետ է նահանջում ամե­նանրբա­ցած դիւա­նա­գի­տութիւնը, օդն են ցնդում «հաւա­սա­րակշռութեան», “statu quo”-ի “թէորիա”ները…

Ազատ հայրե­նի­քը պէտք է յաղթանակէ՜ր, իբրեւ պահանջ քաղա­քակրթութեան, իբրեւ “պոստուլատ” համա­մարդկա­յին հոգե­բա­նութեան։

Հ.Յ.Դաշնակցութեան մեծա­գոյն տեսա­բա­նին կը պատկա­նին վերո­յի­շեալ տողե­րը, որոնք այնքա՜ն այժմէա­կան են եւ մեզ՝ դեռեւս կը ներշնչեն իրենց ազգա­յին եւ ընկերվա­րա­կան գաղա­փարնե­րով։

Ան, հաւա­տաւոր այն դաշնակցա­կանն էր՝ որ անտե­ղի­տա­լիօ­րէն կը հաւա­տար թէ “հայ լեզուն ինքնին մեր հայրե­նիքն է” եւ “յեղա­փո­խութիւնը յարա­փո­փոխ գործընթաց է” գաղա­փարնե­րուն։