TRIPP‑ը փաստացի ուժեղացնում է Հայաստանի, Վրաստանի և Ադրբեջանի դիրքերը Եվրասիական մայրցամաքում և դրանով իսկ թուլացնում է Ռուսաստանի նեոկայսրական աշխարհաքաղաքական տրամաբանությունը։
Աննա Օհանյան
1inTV‑ն զրուցել է Միացյալ Նահանգներում գործող Ստոունհիլ քոլեջի միջազգային հարաբերությունների պրոֆեսոր Աննա Օհանյանի հետ։ Զրույցի ընթացքում քննարկվել է ԱՄՆ փոխնախագահի այցին ընդառաջ Հայաստանի վրա Ռուսաստանի կողմից գործադրվող ճնշումը ՝ սպառնալով եվրոպական ինտեգրմանը և TRIPP նախագծին։ Կարևորվում են ինստիտուցիոնալ բարեփոխումները և տնտեսական արդիականացումը՝ որպես ինքնիշխանության պահպանման և տարածաշրջանային անվտանգության հիմք։
Աննա Օհանյանը նշեց, որ Հայաստան-ԱՄՆ հարաբերությունների առանցքային բաղադրիչներից մեկը TRIPP նախաձեռնությունն է, հատկապես էներգետիկայի և կիսահաղորդիչների ոլորտներում համագործակցությունը։ Նրա խոսքով՝ կիսահաղորդիչների շուրջ բանակցությունները Հայաստանի պետականության թարմանցման ու նորացման տեսանկյունից ամենակարևոր ուղղություններից են, քանի որ դրանք կարող են Հայաստանը դարձնել նոր ձևավորվող թվային գլոբալ տնտեսության կարևոր մաս։ Նույնիսկ եթե TRIPP‑ը դիտարկվի զուտ որպես ենթակառուցվածքային ծրագիր, այն միևնույն է բարձրացնում է Հայաստանի դերը տարածաշրջանում և ամբողջ Եվրասիական մայրցամաքում։ Սակայն, նրա համոզմամբ, նախաձեռնության իրական արժեքը բացահայտվում է այն դեպքում, երբ այն վերածվում է տարածաշրջանային ինտեգրման ինստիտուցիոնալ ծրագրի․ միայն այդ պայմաններում է հնարավոր Հայաստանի անվտանգության երկարաժամկետ ապահովումը։
Աննա Օհանյանը դիտարկում է, որ Ռուսաստանի կոշտ արձագանքը TRIPP-ին պայմանավորված չէ տնտեսական վնասներով։ Նրա խոսքով՝ եթե Ռուսաստանը ունենար ներսից ռեֆորմացված, մրցունակ տնտեսություն, ապա այդ նախագիծը կարող էր նաև հնարավորություն ստեղծել Մոսկվայի համար։ Սակայն Ուկրաինայում պատերազմը, ներքին տնտեսական ու կառավարման ճգնաժամը հանգեցրել են նրան, որ Ռուսաստանը չի փորձում մասնակցել նոր ձևավորվող փոխկապակցվածությանը, այլ ձգտում է վերահսկել և խոչընդոտել գործընթացները։
Պրոֆեսորը նշեց, որ TRIPP‑ը փաստացի ուժեղացնում է Հայաստանի, Վրաստանի և Ադրբեջանի դիրքերը Եվրասիական մայրցամաքում և դրանով իսկ թուլացնում է Ռուսաստանի նեոկայսրական աշխարհաքաղաքական տրամաբանությունը։ Նրա կարծիքով՝ հետխորհրդային տարածքի երկրներից այսօր Ռուսաստանն ավելի կախված է, քան այդ երկրներն են կախված Ռուսաստանից, թեև տնտեսական կապերը դեռևս կարևոր են։ Օհանյանը ուշադրություն հրավիրեց նաև այն հանգամանքի վրա, որ միջազգային վարկանիշներում Ռուսաստանի պետական կառավարման ու տնտեսական կայունության ցուցանիշները զգալիորեն ընկել են՝ մոտենալով ոչ ռեֆորմացված կենտրոնաասիական և նույնիսկ որոշ աֆրիկյան երկրների մակարդակին, մինչդեռ Հայաստանը և Վրաստանը այդ ցուցանիշներով ավելի բարձր դիրքերում են։
Խոսելով Կենտրոնական Ասիայի մասին՝ միջազգային հարաբերությունների մասնագետը նշեց, որ TRIPP ‑ը կարևոր է ոչ միայն Հարավային Կովկասի, այլև Կենտրոնական Ասիայի երկրների համար, քանի որ նրանց հնարավորություն է տալիս դուրս գալ Ռուսաստան-Չինաստան աշխարհաքաղաքական կախվածությունից և ինտեգրվել համաշխարհային տնտեսությանը Հարավային Կովկասի միջոցով։ Նրա խոսքով՝ հենց այդ պատճառով է նախաձեռնությունը շահեկան նաև Միացյալ Նահանգների համար։
Պրոֆեսոր Օհանյանը կարծում է, որ Ռուսաստանիռազմական հոխորտանքները և սպառնալիքները միայն խորացնում են Կենտրոնական Ասիայի երկրների միջև կոորդինացիան և նվազեցնում Մոսկվայի ազդեցությունը։ Նա ընդգծեց, որՌուսաստանի վարքագիծը բնորոշ է նեոկայսրական քաղաքականությանը, որը փորձում է տարածաշրջանային գործընթացներին մասնակցել ոչ թե ինստիտուցիոնալ, այլ անհատների և քաղաքական խմբերի միջոցով։
Անդրադառնալով Հայաստանի ներքին քաղաքական ընտրություններին՝ Օհանյանը նշեց, որ իրական ընտրությունը ոչ միայն դեմոկրատիայի և ավտորիտարիզմի միջև է, այլ՝ պետական կառավարման ինստիտուցիոնալ մոդելի և անհատականացված աշխարհաքաղաքական խնամակալության միջև։ Նրա խոսքով՝ վերջինը հատկապես վտանգավոր է փոքր պետությունների համար, քանի որ չի խթանում արտաքին ներդրումների աճը և տնտեսության մոդեռնիզացիան։
Պրոֆեսորը կտրականապես չհամաձայնեց այն տեսակետի հետ, թե TRIPP‑ը աշխարհաքաղաքական բախում է հրահրում։ Նրա համոզմամբ՝ Հայաստանը չի կանգնում կտրուկ աշխարհաքաղաքական ընտրության առաջ, ինչպես Ուկրաինան կամ Վրաստանը որոշ փուլերում, և նախաձեռնությունը չի պահանջում հրաժարվել Ռուսաստանի, Չինաստանի կամ Իրանի հետ հարաբերություններից։ Ընդհակառակը, այն կարող է ծառայել որպես գործիք՝ անկախ աշխարհաքաղաքական լարվածություններից տնտեսական փոխկապակցվածությունը պահպանելու համար։
Օհանյանն ընդգծեց, որ TRIPP‑ի դրական կողմերը՝ կիսահաղորդիչներ, էներգետիկ անվտանգություն, ենթակառուցվածքային կապեր, զգալիորեն գերազանցում են հնարավոր ռիսկերը։ Նրա խոսքով՝ աշխարհաքաղաքական բախումները ծագում են այն երկրներում, որտեղ պետական կառույցները թույլ են, մինչդեռ Հայաստանի խնդիրը պետք է լինի հենց պետականության և ինստիտուտների ամրապնդումը։
Խոսելով Իրանի շուրջ զարգացումներից՝ Աննա Օհանյանը նշեց, որ իրավիճակը դժվար է կանխատեսել։ Նրա կարծիքով՝ ԱՄՆ‑ն հազիվ թե գնա ուղիղ ռազմական ներգրավման կամ ռեժիմի փոփոխության ճանապարհով, սակայն վերևից ճնշումը կարող է թուլացնել իրանական ռեժիմը ներսից։ Նա նաև նշեց, որ Իրանի հասարակությունը շատ ավելի կրթված և լիբերալ է, քան իր կառավարությունը, ինչը երկարաժամկետ դրականս ցենարների հնարավորություն է տալիս։
Պրոֆեսորը հավելեց, որ թե՛ Իրանի, թե՛ Թուրքիայի, թե՛ Ռուսաստանի օրինակը ցույց է տալիս՝ որքան ռիսկային է անհատականացված կառավարման մոդելը։ Նրա խոսքով՝ տարածաշրջանային տնտեսական և սոցիալական ինտեգրացիան Հարավային Կովկասում կարող է փոքր պետություններին օգնել դիմակայել ապագա խոշորցնցումներին։
Ամփոփելով՝ Աննա Օհանյանը նշեց, որ Հայաստանի համար ամենից դրական դիրքավորումը կախված է ոչ թե մեծ տերությունների միջև ընտրությունից, այլ սեփական պետականության, ինստիտուտների և սուվերենության ամրապնդումից։ Նրա համոզմամբ՝ խաղաղ, բաց սահմաններով և ինտեգրված Հարավային Կովկասում Հայաստանը կունենա մանևրելու հնարավորություն, մինչդեռ անկայուն և բախումներով լի տարածաշրջանում փոքր պետությունների համար այդ հնարավորությունը գրեթե բացակայում է։
Հարցազրույցն ամբողջությամբ՝
