ՀՅԴ‑ն Քիուեսթյան «Նախագծի» Պատասխա­նա­տունե­րից Է

Պարզ հասկացվում է, որ Դաշնակցությունը Հայաստա­նի օրվա իշխա­նություննե­րից ներշնչված էր, որ ԼՂ կարգա­վորման «ավե­լի հայանպաստ տարբե­րակ, քան քիուեսթյան «փաթեթն» է գոյություն չունի, իսկ այդ առա­ջարկության ձախո­ղումը Հայաստա­նի եւ հայ ժողովրդի համար միայն սպառնա­լիք է»:

Վահրամ Աթա­նեսյան

Մաս 21

Եթե Լեռնա­յին Ղարա­բա­ղը թե Հայաստա­նի հետ միա­վո­րումը, թե անկա­խությունը հռչա­կել է ԼՂԻՄ‑ի սահմաննե­րով,- այս պնդման, մեղմ ասած, ոչ հիմնա­վորվա­ծությունը դիտարկել ենք նախորդիվ, ապա «բանակցություննե­րի սեղա­նի վրա ինչպե՞ս պետք է պնդենք ազա­տագրված տարածքնե­րի հայկա­կան պատկա­նե­լիության հարցը»,- կարդում ենք ՀՅԴ Բյուրո­յի խնդրո առարկա «Շրջա­բե­րա­կա­նի», այսպես ասած՝ «մեկնա­բա­նա­կան» մասում: Այս հարցադրումը, թող ներվի, բացա­հայտում է ազգա­յին կուսակցության ողջ «պերճանքը եւ թշվա­ռությունը»: 

Տասնամյակներ շարունակ, իսկ այսօր արդեն՝ հարյուր տարուց ավե­լի, Դաշնակցությունը հրա­պա­րա­կա­յին գործունեությամբ պայքա­րել է «Ազատ, անկախ եւ միա­ցեալ Հայաստա­նի» տեսլա­կա­նը մարմնա­վո­րե­լու համար՝ հիմք ընդունե­լով պատմա­կան իրո­ղություննե­րը: Դա նրան ապա­հո­վել է «ազգա­յին իղձե­րի իրա­կա­նացման նվիրյա­լի» ոչ միայն քաղա­քա­կան աուրա, այլեւ նրա շուրջ հյուսել պաշտա­մունքի գրե­թե համա­ժո­ղովրդա­կան մթնո­լորտ: 

Ղարա­բաղյան պատե­րազմից յոթ տարի հետո, պարզվում է, Դաշնակցությունը կանգնած է եղել «բանակցություննե­րի սեղա­նի վրա ինչպե՞ս պնդել, որ ԼՂ շուրջ տարածքնե­րը հայկա­կան են եւ պիտի մնան հայկա­կան վերահսկո­ղության ներքո» հարցին պատասխան գտնե­լու խնդրի առջեւ: Ինչպե՞ս հասկա­նալ այս իրա­վի­ճա­կը: 

Որեւէ հրա­պա­րա­կա­յին տեղե­կություն չկա՝ Դաշնակցությունը քիուեսթյան բանակցություննե­րի շրջա­նում ե՞րբ է իրա­զեկվել կարգա­վորման առա­ջարկություննե­րի «փաթե­թի» մասին եւ ո՞րն է եղել ՀՅԴ Բյուրո­յի առա­ջին արձա­գանքը: 

Մեջբերված հարցադրումից այնպես է հասկացվում, որ կուսակցության ղեկա­վարնե­րը կամ առնվազն Բյուրո­յի օրվա ներկա­յա­ցուցիչ Հրանտ Մարգարյա­նը փորձել է նախա­գահ Ռոբերտ Քոչարյա­նին համո­զել, որ ԼՂ շուրջ ազա­տագրված տարածքնե­րի գոնե մի մասը չհանձնվի Ադրբե­ջա­նին, բայց ստա­ցել է «իսկ ինչպե՞ս դա հիմնա­վո­րենք» պատասխա­նը, ինչի հանդեպ Դաշնակցությունը մնա­ցել է անզոր-կարկա­մած: 

«Մերժե­լով այս (քիուեսթյան) առա­ջարկությունը, մենք ի՞նչ ենք առա­ջարկում բանակցություննե­րի փոխզի­ջումա­յին տրա­մա­բա­նության մթնո­լորտում»,- կրկին հարցադրում է արել ՀՅԴ Բյուրոն եւ պատասխա­նել. «Եթե միայն ձգտում ենք հարցի ձգձգման, ապա ո՞րն է երաշխի­քը, որ ապա­գան ավե­լի վտանգա­վոր ու անբա­րենպաստ չի լինե­լու մեր ազգի համար»: Պարզ հասկացվում է, որ Դաշնակցությունը Հայաստա­նի օրվա իշխա­նություննե­րից ներշնչված էր, որ ԼՂ կարգա­վորման «ավե­լի հայանպաստ տարբե­րակ, քան քիուեսթյան «փաթեթն» է գոյություն չունի, իսկ այդ առա­ջարկության ձախո­ղումը Հայաստա­նի եւ հայ ժողովրդի համար միայն սպառնա­լիք է»: Ի՞նչ քննարկումներ են նախորդել դրան՝ ցավոք, բաց աղբյուրներն անցած քսանհինգ տարի­նե­րին այդ մասին ոչինչ չեն փոխանցել: 

Վահրամ Աթա­նեսյան

Շարունա­կե­լի