Երեք օրվա կտրվածքով յուրաքանչյուր կողմ մասնակի արդյունքներ ունի։ Միացյալ Նահանգներն ու Իսրայելը ծանր հարվածներ են հասցրել, սակայն Իրանի իշխանությունները շարունակում են գործել սահմանադրական ընթացակարգերով։
Արմեն Պետրոսյան
FactorTV‑ն զրուցել է տարածաշրջանային հարցերով փորձագետ, արևելագետ Արմեն Պետրոսյանի հետ։Զրույցի ընթացքում ներկայացվում է արևելագետ Արմեն Պետրոսյանի համապարփակ վերլուծությունը Մերձավոր Արևելքում բռնկված տարածաշրջանային պատերազմի և դրա հնարավոր հետևանքների վերաբերյալ: Փորձագետը մանրամասնում է, որ Իսրայելի և ԱՄՆ‑ի գործողություններն ուղղված են Իրանի վարչակարգի փոփոխությանը, սակայն ընդգծում է իրանական պետական ինստիտուտների կայունությունը, որոնք շարունակում են գործել նույնիսկ բարձրաստիճան առաջնորդների կորստից հետո:
Արմեն Պետրոսյանը նշեց, որ այս պահին պատերազմը զարգանում է այն սցենարով, որը կանխատեսելի էր․ արագ լուծումներ նախատեսված չէին։ Նրա խոսքով՝ եթե ԱՄՆ‑ի և Իսրայելի համար նպատակներից մեկը Իրանի գերագույն առաջնորդի և բարձրաստիճան պաշտոնյաների շարքից հանումն էր, ապա այդ նպատակը իրականացված կարելի է համարել, սակայն վարչակարգի փոփոխության հարցը լուծված չէ։ Առաջնորդի սպանությունից հետո Իրանում գործի է դրվել սահմանադրական մեխանիզմը, և իշխանությունները փորձում են ապահովել պետական կառավարման շարունակականությունը։ Նա ընդգծեց, որ համակարգը ինստիտուցիոնալ է և անձով պայմանավորված չէ, հետևաբար «գլխատումը» չի նշանակում համակարգի փլուզում։
Արևելագետը կարծում է, որ երեք օրվա կտրվածքով յուրաքանչյուր կողմ մասնակի արդյունքներ ունի։ Միացյալ Նահանգներն ու Իսրայելը ծանր հարվածներ են հասցրել, սակայն Իրանի իշխանությունները շարունակում են գործել սահմանադրական ընթացակարգերով։ Նրա համոզմամբ՝ տարածաշրջանային պատերազմի սցենարը Իրանի ինքնապաշտպանական ռազմավարության բաղադրիչներից էր, և այսօր արդեն կարելի է խոսել տարածաշրջանային պատերազմի մասին, քանի որ հարվածները տարածվել են մի շարք երկրների վրա, որտեղ տեղակայված են ամերիկյան ռազմաբազաներ։Սաուդյան Արաբիայի և Պարսից ծոցի այլ երկրների ներգրավման հավանականությունը կա, սակայն դրանք դեռ չեն մտնում պատերազմ, քանի որ այդ դեպքում կդառնան Իրանի համար լեգիտիմ թիրախներ։ Նրա խոսքով՝ Իրանի համար հարևան արաբական երկրները ավելի հասանելի թիրախներ են, քան Իսրայելը՝ հեռավորության և պաշտպանական համակարգերի պատճառով։
Անդրադառնալով Իրանի ներքին կառավարման հարցին՝ փորձագետը հիշեցրեց, որ սահմանադրության համաձայն ձևավորվել է ժամանակավոր առաջնորդության խորհուրդ, որը ներառում է նախագահին, դատական իշխանության ղեկավարին և Սահմանադրության պահապանների խորհրդի ներկայացուցչին։ Արմեն Պետրոսյանի խոսքով՝ այս փուլում որևէ անձ ինքնուրույն որոշումներ չի կայացնում, և բանակցային նախկին օրակարգը այլևս գոյություն չունի։ Նա կարծում է, որ այժմ հարցը ոչ թե միջուկային ծրագրի, այլ վարչակարգի լինել-չլինելու մասին է։
Իրանում իշխող համակարգը գաղափարական հիմք ունի, և յուրաքանչյուր առանցքային պաշտոնի համար նախապես պատրաստված են մի քանի թեկնածուներ։ Նրա խոսքով՝ իրանական կողմը նախապատրաստվել է երկարատև պատերազմի սցենարին՝ նպատակ ունենալով ձգձգել հակամարտությունը և այն դարձնել ռեսուրսատար ԱՄՆ‑ի համար։ Պատերազմը գնահատվում է որպես «կենաց և մահու» պայքար թե՛ Իրանի, թե՛ ԱՄՆ‑ի և Իսրայելի համար։ Այդ պատճառով ուժերի գերագնահատման կամ թերագնահատման հարցը երկրորդական է․ պայքարը մղվում է մինչև վերջնական արդյունք։

Արմեն Պետրոսյանը նաև նշեց, որ ԱՄՆ նախագահ Դոնալդ Թրամփը և Իսրայելի վարչապետ Բենյամին Նեթանյահուն կոչերով դիմել են իրանական հասարակությանը՝ փորձելով ներսից խթանել իշխանափոխությունը։ Սակայն նա կարծում է, որ բողոքի ներուժը դեռևս ամբողջությամբ չի վերածվել համակարգային ճեղքման, քանի որ ուժային կառույցները պահպանել են իրենց կենսունակությունը։ Իրանի ներսում ամենավտանգավոր սցենարը կարող է լինել քաղաքացիական պատերազմի հավանականությունը, եթե հասարակության տարբեր հատվածներ բախվեն միմյանց։ Նա հիշեցրեց, որ նման լարվածություններ արդեն նկատվում են տարածաշրջանի այլ երկրներում, օրինակ՝ Իրաքում և Պակիստանում։
Խոսելով հնարավոր արտաքին կոնսոլիդացիայի մասին՝ արևելագետը նշեց, որ ԱՄՆ‑ի շուրջ կարող է ձևավորվել եվրոպական աջակցություն, մասնավորապես՝ Մեծ Բրիտանիա‑ի և Ֆրանսիա‑ի մասնակցությամբ։
Անդրադառնալով Հարավային Կովկասին՝ Արմեն Պետրոսյանը նշեց, որ այս փուլում տարածաշրջանը նույն մակարդակի սպառնալիքի տակ չէ, ինչ Մերձավոր Արևելքը։ Նրա դիտարկմամբ՝ 2025 թվականի օգոստոսի 8‑ից հետո տեղի ունեցած գործընթացները և խաղաղության օրակարգի առաջընթացը որոշակիորեն փոխել են անվտանգային միջավայրը։ Նա ընդգծեց, որ ԱՄՆ‑ի ներգրավվածությունը կարող է զսպող դեր ունենալ Ադրբեջանի համար՝ սահմանափակելով նրա տարածքի օգտագործումը Իսրայելի կողմից հնարավոր գործողությունների համար։
Առաջիկա մեկ-երկու շաբաթների ընթացքում ռազմական գործողությունները կշարունակվեն նույն ինտենսիվությամբ կամ ավելի ուժգնությամբ։ Բանակցային գործընթաց չի երևում, և կողմերից որևէ մեկի զիջման պատրաստակամություն առայժմ նկատելի չէ։ Նա նաև զգուշացրեց, որ Հայաստանի համար հիմնական ռիսկերը կկրեն տնտեսական և լոգիստիկ բնույթ՝ կապված Հայաստան–Իրան կապերի և տարածաշրջանային բեռնափոխադրումների հետ, ինչպես նաև հնարավոր հումանիտար հետևանքների առաջացման վտանգի հետ։
Հարցազրույցն ամբողջությամբ՝
