Հայաստանը պետք է այս իրավիճակից հետևություն անի և ակտիվացնի երկխոսությունը Ադրբեջանի հետ՝ չսպասելով ընտրություններին։ Անհրաժեշտ է գտնել փոխադարձ հետաքրքրություն ներկայացնող նոր նախագծեր, որոնք կարող են դառնալ հարաբերությունների առանցք՝ նույնիսկ եթե ներկայիս տրանսպորտային նախագիծը հետաձգվի։
Բորիս Նավասարդյան
1inTV‑ն զրուցել է քաղաքական վերլուծաբան Բորիս Նավասարդյանի հետ։ Զրույցի ընթացքում քննարկվում է հայ-ռուսական հարաբերությունների ներկա լարված փուլը՝ կենտրոնանալով Կրեմլի կողմից կիրառվող քաղաքական և տնտեսական ճնշումների վրա։ Առանցքում էներգետիկ շանտաժի և տրանսպորտային ուղիների վերահսկողության խնդիրներն են, որոնք Մոսկվան օգտագործում է Հայաստանում թույլ և կախյալ իշխանություն ունենալու համար։ Որպես դիմակայության միջոց՝ տեքստն առաջարկում է դիվերսիֆիկացնել արտաքին կապերը, ակտիվացնել երկխոսությունը հարևանների հետ և փնտրել այլընտրանքային էներգետիկ գործընկերներ։ Վերջնական նպատակն է հասկանալ, թե ինչպես կարող է Հայաստանը պահպանել իր ինքնիշխանությունը՝ չնայած ռուսական կողմից հնչող բացահայտ սպառնալիքներին և նախընտրական միջամտություններին։
Բորիս Նավասարդյանը նշեց, որ այցին վերջնական գնահատական տալու համար նախ պետք է հասկանալ՝ արդյոք հրապարակված 20 րոպեանոց հատվածն էր ամբողջ բովանդակությունը, թե եղել են նաև փակ քննարկումներ։ Նրա խոսքով, եթե ամեն ինչ սահմանափակվել է հրապարակված մասով, ապա կարելի է եզրակացնել, որ Ռուսաստանը Հայաստանից որոշակի ակնկալիքներ ունի։
Նավասարդյանը կարծում է, որ այդ ակնկալիքները անմիջապես ընտրությունների հետ կապված չեն, թեև, ըստ նրա, Մոսկվան շահագրգռված է, որպեսզի Հայաստանում ձևավորվեն լուրջ մրցակիցներ իշխանությանը։ Նա դիտարկում է, որ Ռուսաստանի նպատակներից մեկը կարող է լինել ընտրական գործընթացի շուրջ անորոշության ստեղծումը, ինչը թույլ կտա կասկածի տակ դնել ընտրությունների լեգիտիմությունը և արդյունքում ունենալ ավելի թույլ իշխանություն Հայաստանում։ Նրա գնահատմամբ՝ Մոսկվան ավանդաբար շահագրգռված է հենց այդպիսի իրավիճակով, որպեսզի մեծ ազդեցություն ունենա Երևանի վրա։ Պուտինի խոսքում անդրադարձ կար անազատության մեջ գտնվող քաղաքական գործչին, ինչը, նրա կարծիքով, կարող է օգտագործվել նախընտրական գործընթացի լեգիտիմությունը հարցականի տակ դնելու համար։ Նա կարծում է, որ նման ուղերձներով նաև խրախուսվում է ներքաղաքական լարվածությունը և որոշ քաղաքական ուժերի ակտիվությունը։
Հիմնական հարցը կապված է Մեղրիի հատվածի և տրանսպորտային հաղորդակցությունների թեմայի հետ։ Նրա խոսքով՝ Ռուսաստանը կարող է փորձել վերադառնալ 2020 թվականի նոյեմբերի 9‑ի հայտարարության օրակարգին՝ հաշվի առնելով տարածաշրջանում տեղի ունեցող փոփոխությունները և 2025 թվականի օգոստոսի 8‑ի պայմանավորվածությունների շուրջ առաջացած անորոշությունը։ Նա դիտարկում է, որ ուղերձը կարող է ուղղված լինել ոչ միայն Երևանին, այլ նաև Բաքվին՝ առաջարկելով վերադառնալ ռուսական միջնորդությամբ լուծումների։
Նավասարդյանը նշեց, որ Հայաստանը պետք է այս իրավիճակից հետևություն անի և ակտիվացնի երկխոսությունը Ադրբեջանի հետ՝ չսպասելով ընտրություններին։ Նրա խոսքով, անհրաժեշտ է գտնել փոխադարձ հետաքրքրություն ներկայացնող նոր նախագծեր, որոնք կարող են դառնալ հարաբերությունների առանցք՝ նույնիսկ եթե ներկայիս տրանսպորտային նախագիծը հետաձգվի։ Նա հավելեց, որ այդպիսի օրակարգ կարող է ձևավորվել տրանսպորտի, առևտրի և տնտեսական համագործակցության ոլորտներում։Երկխոսությունը պետք է լինի տարբեր մակարդակներում՝ պաշտոնական, փորձագիտական և բիզնես շրջանակներում։ Նրա համոզմամբ՝ դա կլինի ամենահամարժեք արձագանքը այն ուղերձներին, որոնք հնչել են այցի ընթացքում։
Հարավկովկասյան երկաթուղու հարցում, եթե Ռուսաստանից ներդրումներ չեն սպասվում, ապա պետք է վերանայել կամ նույնիսկ չեղարկել գործող պայմանագիրը։ Սակայն նա ընդգծեց, որ դա երկար գործընթաց է՝ իրավական և կառավարման հարցերով։ Այդ պատճառով նա առաջարկում է զուգահեռ զարգացնել այլ ուղղություններ Ադրբեջանի հետ համագործակցության համար, որոնք կարող են արագ արդյունք տալ և մեծացնել հարաբերությունների կարգավորման շահագրգռվածությունը։
Նա նաև ուշադրություն հրավիրեց, որ նման համագործակցությունը պետք է հետաքրքիր լինի նաև տարածաշրջանի այլ երկրների՝ Վրաստանի և Թուրքիայի համար։ Բացի այդ, Նավասարդյանը նշեց կենտրոնական Ասիայի ուղղության կարևորությունը՝ որպես Ռուսաստանի հետ առևտրի հնարավոր փոխարինող։ Նրա խոսքով, այդ տարածաշրջանում կարելի է գտնել գրեթե բոլոր ապրանքները, որոնք ներկայում Հայաստանը ստանում է Ռուսաստանից։

Բորիս Նավասարդյանը անդրադարձավ նաև էներգետիկ անվտանգության հարցին՝ նշելով, որ ռուսական մենաշնորհի ռիսկերը վաղուց պետք էր կանխատեսել։ Նրա կարծիքով, այժմ Հայաստանը ստիպված է ավելի բարդ պայմաններում արագ լուծումներ գտնել՝ հատկապես հաշվի առնելով տնտեսության զարգացման համար անհրաժեշտ էներգետիկ պահանջները։ Նա ընդգծեց, որ միջուկային էներգետիկան միայն էներգիայի հարց չէ, այլ նաև տեխնոլոգիական և տնտեսական զարգացման հիմք։ Նավասարդյանը կարծում է, որ պետք է ինտենսիվ բանակցություններ վարել այլ գործընկերների հետ, միաժամանակ գնահատելով Ռուսաստանի սպառնալիքների իրական չափը։ Նրա խոսքով՝ անհրաժեշտ է հասկանալ՝ արդյոք դրանք իրական գործողությունների պատրաստակամություն են, թե նաև ճնշման և վախեցման գործիք։
Ամփոփելով՝ քաղաքական վերլուծաբանը նշեց, որ Հայաստանը գտնվում է բարդ իրավիճակում և անհրաժեշտ են լուրջ կառավարչական ու դիվանագիտական քայլեր։ Նա ընդգծեց, որ չի կարելի կենտրոնանալ միայն ներքին քաղաքական խնդիրների վրա, քանի որ տարածաշրջանային զարգացումները պահանջում են ակտիվ և բազմուղղված արտաքին քաղաքական աշխատանք։
Հարցազրույցն ամբողջությամբ՝
