Թուրքիան չի շտապում Հայաստանի հետ հարաբերությունների կարգավորման հարցում, քանի որ կարող է ավելի շահեկան դիրք ստանալ ապագա աշխարհաքաղաքական վերադասավորումների արդյունքում։
Վահրամ Աթանեսյան
1inTV‑ն զրուցել է Արցախի նախկին պատվամավոր Վահրամ Աթանեսյանի հետ։ Զրույցի ընթացքում քննարկվել են հայ-թուրքական հարաբերությունների ներկայիս դադարը, որը Վահրամ Աթանեսյանի կարծիքով պայմանավորված է Իրանի շուրջ ստեղծված ճգնաժամով և ԱՄՆ‑ի հնարավոր ռազմական գործողություններով։ Թուրքիան սպասողական կեցվածք է ընդունել՝ փորձելով հասկանալ տարածաշրջանային նոր ստատուս քվոն, ինչով էլ բացատրվում է Հայաստանի բարձրաստիճան պաշտոնյաների բացակայությունն Անթալիայի դիվանագիտական ֆորումից։ Զուգահեռաբար քննարկվում է Հայաստան-Եվրամիություն խորացող համագործակցությունը, հատկապես անվտանգության և դիմակայունության ոլորտներում, ինչն արտացոլվում է Արարատ Միրզոյանի բրյուսելյան հանդիպումներում։
Վահրամ Աթանեսյանը՝ անդրադառնալով Անթալիայի դիվանագիտական ֆորումին Հայաստանի ներկայացվածության մակարդակին, նշեց, որ այդ հարթակի կարևորությունը ներկայում մեծ չէ։ Նրա կարծիքով՝ միջազգային իրավիճակը, մասնավորապես Իրանի շուրջ զարգացումները, հանգեցրել են այնպիսի անորոշության, որ հստակ արտաքին քաղաքական կողմնորոշումներ այսօր գրեթե ոչ մի երկիր չունի։ Նա կարծում է, որ այս պայմաններում արտաքին գործերի նախարարի մասնակցությունը պարտադիր չէ, և Հայաստանը կարող էր ներկայացվել նաև ավելի ցածր մակարդակով՝ պարզապես արարողակարգը պահպանելու համար։
Աթանեսյանը նաև ընդգծեց, որ հայ-թուրքական հարաբերություններում առաջընթացի բացակայությունը հիմնականում պայմանավորված է տարածաշրջանային լայն գործընթացներով։ Նրա դիտարկմամբ՝ Թուրքիան սպասում է Մերձավոր Արևելքում ձևավորվելիք նոր ստատուս քվոյին՝ հասկանալու իր հետագա քաղաքականության ուղղությունները։ Նա նշեց, որ այս փուլում հայ-թուրքական սահմանի բացման կամ նախկին պայմանավորվածությունների իրականացման մասին խոսելը չափազանց լավատեսական է։
Անդրադառնալով ընդդիմության քննադատությանը՝ Վահրամ Աթանեսյանը նկատեց, որ նախկին իշխանությունները երկար տարիներ ունեցել են հնարավորություն կարգավորելու հարաբերությունները Թուրքիայի հետ, սակայն շոշափելի արդյունքների չեն հասել։ Նա հիշեցրեց, որ դեռ 1991-ից տարբեր ձևաչափերով բանակցություններ շարունակվել են, բայց առանց էական առաջընթացի, իսկ Ցյուրիխյան արձանագրությունները դրա դասական օրինակն են։

Նա նաև քննադատեց այն պնդումները, թե Թուրքիան քայլեր չի անի առանց Ադրբեջանի բոլոր պահանջների կատարման։ Աթանեսյանը նշեց, որ Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև նախաստորագրված պայմանագիրը չի պարունակում միակողմանի պարտավորություններ, և փոխադարձ տարածքային ամբողջականության ճանաչումը բնական և անհրաժեշտ հիմք է ցանկացած խաղաղության համաձայնագրի համար։ Նրա խոսքով՝ նման սկզբունքների ժխտումը ոչ թե քաղաքական, այլ «կլինիկական» երևույթ է։
Աթանեսյանը շեշտեց, որ խաղաղության պայմանագրի ստորագրումը և վավերացումը կարող են իրավական առումով անշրջելի դարձնել հայ-ադրբեջանական խաղաղությունը։ Նա կարևորեց առաջիկա ընտրությունները՝ որպես որոշիչ հանգրվան՝ հասկանալու, թե Հայաստանը շարունակելու է այս ճանապարհով, թե ոչ։
Խոսելով տարածաշրջանային ավելի լայն համատեքստի մասին՝ նա նշեց, որ Թուրքիան այսօր նաև մրցակցային հարաբերությունների մեջ է Իսրայելի հետ և իր քայլերը պայմանավորում է այդ մրցակցությամբ։ Նրա դիտարկմամբ՝ Թուրքիան չի շտապում Հայաստանի հետ հարաբերությունների կարգավորման հարցում, քանի որ կարող է ավելի շահեկան դիրք ստանալ ապագա աշխարհաքաղաքական վերադասավորումների արդյունքում։
Եվրամիության առաքելության վերաբերյալ Աթանեսյանը նշեց, որ պետք է տարբերել դիտորդական առաքելությունն ու հիբրիդային սպառնալիքներին դիմակայության ուղղված ծրագրերը։ Նա ընդգծեց, որ նախորդ շրջանում եվրոպական առաքելության դեմ հիմնականում հանդես էր գալիս Ռուսաստանը, ոչ թե Ադրբեջանը։ Նրա կարծիքով՝ Եվրամիության հետ համագործակցության խորացումը, հատկապես անվտանգային ոլորտում, կարևոր նշանակություն ունի, և առաջիկա գագաթաժողովը կարող է այս առումով որոշակի արդյունքներ տալ։
Իրանի շուրջ իրավիճակի վերաբերյալ Վահրամ Աթանեսյանը նշեց, որ ԱՄՆ նախագահի հայտարարությունները հաճախ հակասական են, և հստակ կանխատեսումներ անել հնարավոր չէ։ Նա կարծում է, որ ԱՄՆ‑ը կարող է չշարունակել ուղղակի ռազմական ներգրավվածությունը, սակայն չի բացառվում, որ Իսրայելը վերսկսի հարվածները։ Ըստ նրա՝ հակամարտության կարգավորումը չափազանց բարդ է, կողմերի դիրքորոշումները՝ հակադիր, և նույնիսկ փորձագետները խուսափում են հստակ կանխատեսումներից։
Հարցազրույցն ամբողջությամբ‘
