Ներկայումս լայնածավալ պատերազմի գնալու պատրաստակամություն ո՛չ Միացյալ Նահանգներն ունի, ո՛չ Իրանը, սակայն կողմերից ոչ մեկը չի ցանկանում զիջել Հորմուզի նեղուցի հարցում։ Նա ասաց, որ Իրանը դեռևս ունի բավարար ռեսուրսներ դիմակայելու հարվածներին, իսկ ամերիկյան կողմը հիմնականում թիրախավորում է ռազմավարական ենթակառուցվածքներ՝ կամուրջներ, էլեկտրակայաններ և այլ օբյեկտներ, որոնք ազդում են Իրանի տնտեսության վրա։
Արմեն Պետրոսյան
Freenews Armenia‑ն զրուցել է տարածաշրջանային հարցերով փորձագետ Արմեն Պետրոսյանի հետ։ Զրույցի ընթացքում քննարկվում է Իրանի և ԱՄՆ‑ի միջև առկա լարվածությունը, որտեղ Արմեն Պետրոսյանը ներկայացնում է Մերձավոր Արևելքում տիրող իրավիճակը որպես կառավարելի հակամարտություն՝ զուրկ երկարաժամկետ լուծման հեռանկարից։ Քննարկման առանցքում Հորմուզի նեղուցի վերահսկողության համար մղվող պայքարն է, որտեղ կողմերը թիրախային հարվածների միջոցով բարձրացնում են իրենց խաղադրույքները՝ խուսափելով լայնամասշտաբ պատերազմից։ Պետրոսյանն ընդգծում է Իրանի ներքին քաղաքական երկփեղկվածությունը և տարածաշրջանային խաղացողների, հատկապես Իսրայելի և Ռուսաստանի ազդեցությունը գործընթացների վրա։ Ընդգծվում է, որ Հայաստանը պետք է զգոնություն և հաշվենկատություն պահպանի, քանի որ հարևան երկրի անվտանգային ցնցումներն ուղղակիորեն առնչվում են հայկական պետության շահերին։

Արմեն Պետրոսյանը նշեց, որ այս պահին Մերձավոր Արևելքում տեղի ունեցող զարգացումների առանցքում Հորմուզի նեղուցի վերահսկողության համար պայքարն է Միացյալ Նահանգների և Իրանի միջև։ Նրա խոսքով՝ Վաշինգտոնը ցանկանում է վերականգնել պատերազմից առաջ գործող ռեժիմը, երբ նեղուցով նավագնացությունն ազատ էր, մինչդեռ Իրանը ձգտում է պատերազմից հետո սահմանել նոր կարգ, որտեղ ինքը կունենա գերակշռող դեր՝ որոշ գործառույթներ կիսելով Օմանի հետ։ Փորձագետի դիտարկմամբ՝ Թեհրանը պատերազմի ընթացքում Հորմուզի նեղուցի փակման սպառնալիքը փորձում է վերածել բանակցային գործիքի և ամրագրել ապագա համաձայնագրում։ Ներկայումս լայնածավալ պատերազմի գնալու պատրաստակամություն ո՛չ Միացյալ Նահանգներն ունի, ո՛չ Իրանը, սակայն կողմերից ոչ մեկը չի ցանկանում զիջել Հորմուզի նեղուցի հարցում։ Նա ասաց, որ Իրանը դեռևս ունի բավարար ռեսուրսներ դիմակայելու հարվածներին, իսկ ամերիկյան կողմը հիմնականում թիրախավորում է ռազմավարական ենթակառուցվածքներ՝ կամուրջներ, էլեկտրակայաններ և այլ օբյեկտներ, որոնք ազդում են Իրանի տնտեսության վրա։
Արմեն Պետրոսյանի խոսքով՝ Իրանի պատասխան գործողությունները նույնպես հիմնականում ուղղված են ռազմավարական ենթակառուցվածքների դեմ։ Նա նշեց, որ պաշտոնապես հայտարարվում է ամերիկյան ռազմաբազաները թիրախավորելու մասին, սակայն իրականում հարվածների նպատակը տարածաշրջանային գործընկերների վրա ճնշում գործադրելն է, որպեսզի վերջիններս ազդեցություն ունենան Վաշինգտոնի վրա և նպաստեն ռազմական գործողությունների դադարեցմանը։
Փորձագետը դիտարկեց, որ այս պահին կողմերը դեռևս ունեն անհրաժեշտ ռեսուրսներ հակամարտությունը շարունակելու համար։ Նրա գնահատմամբ՝ Միացյալ Նահանգների գործողությունները չեն վկայում լայնամասշտաբ պատերազմի նախապատրաստության մասին, քանի որ ռազմական ներկայության զգալի ընդլայնում տարածաշրջանում չի նկատվում։ Արմեն Պետրոսյանն ասաց, որ այժմ ընթանում է «նյարդերի պատերազմ», իսկ քաղաքական հայտարարությունները չեն ուղեկցվում այնպիսի ռազմական քայլերով, որոնք կվկայեին էսկալացիայի մասին։
Թեհրանի մերձակայքում իրականացվող հարվածներն էլ նոր երևույթ չեն, քանի որ նման գործողություններ եղել են նաև նախորդ պատերազմի ընթացքում։ Փորձագետը նշեց, որ հիմնականում կիրառվում է օդուժ, որն աշխատում է նախապես ընտրված թիրախների ուղղությամբ, և ներկայում լայնածավալ պատերազմի մեկնարկը ենթադրելու հիմքեր չկան։
Արմեն Պետրոսյանը կարևորեց նաև Հորմուզի նեղուցի շուրջ ստեղծված իրավիճակը՝ նշելով, որ եթե Միացյալ Նահանգները կարողանա երկար ժամանակ պահպանել Իրանի նավթային արտահանումը սահմանափակող ռեժիմը, դա լուրջ հարված կհասցնի Իրանի տնտեսությանը, սակայն միաժամանակ կազդի նաև համաշխարհային նավթային շուկայի վրա։ Նրա խոսքով՝ սա երկսայր սուր է, քանի որ դժգոհությունները կարող են ուղղվել ոչ թե Իրանի, այլ հենց Միացյալ Նահանգների դեմ։Բոլոր դերակատարները շահագրգռված են հնարավորինս արագ ավարտել ճգնաժամը, քանի որ դրա երկարաձգումը կարող է լուրջ խնդիրներ ստեղծել համաշխարհային նավթային շուկայում։ Նա ասաց, որ թեև Սաուդյան Արաբիան և Արաբական Միացյալ Էմիրությունները ստեղծել են որոշ այլընտրանքային երթուղիներ, դրանք չեն կարող ամբողջությամբ փոխարինել Հորմուզի նեղուցի հնարավորությունները։ Եթե շրջափակումը երկարատև դառնա, առանձին երկրներ կսկսեն ակտիվորեն որոնել նոր երթուղիներ և շուկաներ, ինչը կարող է փոխել տարածաշրջանի էներգետիկ քարտեզը։

Անդրադառնալով Իրանի ներքաղաքական իրավիճակին՝ նա նշեց, որ տեղեկատվական մեծ վակուումի պատճառով դժվար է հստակ գնահատել իրական պատկերը։ Նրա խոսքով՝ պաշտոնական Թեհրանը փորձում է ցույց տալ իշխանությունների շուրջ համախմբված հասարակություն, սակայն որոշ նշաններ վկայում են քաղաքական ղեկավարության և Իսլամական հեղափոխության պահապանների կորպուսի միջև տարաձայնությունների մասին։Քաղաքական ղեկավարությունը՝ նախագահի և արտգործնախարարի գլխավորությամբ, հակված է բանակցությունների, մինչդեռ Իսլամական հեղափոխության պահապանների կորպուսը պաշտպանում է ավելի կոշտ գիծ և պահանջում է պահպանել Հորմուզի նեղուցի նկատմամբ վերահսկողությունը՝ այն օգտագործելով նաև տնտեսական շահերի համար։ Արմեն Պետրոսյանի խոսքով՝ հենց այս շահերի անհամընկնումն է խոչընդոտում բանակցային գործընթացին։ Նրա գնահատմամբ՝ ներկայիս հակամարտությունը դեռևս այն աստիճանի ինտենսիվ չէ, որ հնարավոր լինի կանխատեսել ներքին համակարգի ճգնաժամ կամ իշխանության փլուզում։ Նա կարծում է, որ եթե իրավիճակը պահպանվի այս մակարդակում, հակամարտությունը կարող է շարունակվել նույնիսկ ամիսներով։
Խոսելով Իսրայելի դերի մասին՝ Արմեն Պետրոսյանը նշեց, որ թեև այն ուղղակիորեն ներգրավված չէ ներկայիս ռազմական գործողություններում, շարունակում է կարևոր դեր խաղալ։ Նրա խոսքով՝ Իսրայելը փորձել է խոչընդոտել ԱՄՆ‑ի և Իրանի միջև քաղաքական պայմանավորվածություններին, այդ թվում՝ Լիբանանում ռազմական գործողությունների միջոցով, ինչպես նաև լոբբիստական ազդեցությամբ Վաշինգտոնում։
Փորձագետի դիտարկմամբ՝ ներկայիս իրավիճակը ձեռնտու է Իսրայելին, սակայն երկրի ղեկավարությունը խուսափում է բաց ռազմական ներգրավվածությունից՝ խորհրդարանական ընտրությունների նախաշեմին չստանձնելով նոր պատերազմի քաղաքական ռիսկերը։
Անդրադառնալով Սիրիային՝ Արմեն Պետրոսյանը նշեց, որ Արևմուտքը փորձում է աստիճանաբար վերականգնել երկրի տնտեսական հնարավորությունները և մեղմել պատժամիջոցները, սակայն այդ գործընթացը բախվում է Իսրայելի դիմադրությանը։ Իսրայելը մտահոգված է Սիրիայում Թուրքիայի ազդեցության աճով և այդ պատճառով շարունակում է թիրախավորել այն ենթակառուցվածքներն ու ռազմական օբյեկտները, որոնք կարող են ուժեղացնել թուրքական ներկայությունը։
Ռուսաստանի վերաբերյալ փորձագետն ասաց, որ Մոսկվայի դիրքորոշումը էականորեն չի փոխվել։ Նրա խոսքով՝ Ռուսաստանը չափազանց ներգրավված է Ուկրաինայի պատերազմում և չունի ո՛չ անհրաժեշտ ռեսուրսներ, ո՛չ իրավական պարտավորություն Իրանի ռազմական պաշտպանությունն ապահովելու համար։ Արմեն Պետրոսյանը կարծում է, որ առավելագույնը հնարավոր է հումանիտար կամ դիվանագիտական աջակցություն, մինչդեռ նավթի գների աճը տնտեսական առումով նույնիսկ շահավետ է Ռուսաստանի համար։
Ադրբեջանի հնարավոր ներգրավման մասին նա նշեց, որ նախորդ պատերազմի փորձը ցույց տվեց՝ Իրանը պատրաստ է պատասխանել նաև Ադրբեջանի ուղղությամբ, ինչի հետևանքով Բաքուն դժվար թե գնա նոր արկածախնդրության։ Փորձագետը հավելեց, որ Թուրքիան ևս շահագրգռված չէ Ադրբեջանի ներքաշմամբ, քանի որ այդ դեպքում ստիպված կլինի ինքն էլ ներգրավվել հակամարտության մեջ։
Հայաստանի համար ամենատեսանելի հետևանքները կարող են լինել Իրանի տարածքով տարանցման սահմանափակումները, ինչը կազդի թե՛ Հնդկաստանի, թե՛ Պարսից ծոցի երկրների հետ տնտեսական կապերի վրա։ Նա նշեց, որ երկարատև ճգնաժամը կարող է խոչընդոտել նաև TRIPP նախագծի իրականացմանը, քանի որ բացասական անվտանգային միջավայրը կբարդացնի գործընթացը։ Հայաստանը պետք է պահպանի հավասարակշռված քաղաքականությունը և շփումները շարունակաբար զարգացնի հակամարտության բոլոր շահագրգիռ կողմերի հետ։ Նրա խոսքով՝ անհրաժեշտ է նաև լավ հասկանալ Իրանի ներսում իրական որոշում կայացնողների շրջանակը, քանի որ քաղաքական և ռազմական ղեկավարությունների շահերը միշտ չէ, որ համընկնում են։
Այս պահին ԱՄՆ-Իրան լայնածավալ պատերազմ չի սպասվում, Հայաստանի կողմից սահմանի սահմանափակ բացումը փախստականների համար հնարավոր է, Ադրբեջանի ներգրավման հավանականությունը փոքր է, «Խաղաղության խաչմերուկը» Հայաստանի համար շարունակում է կենսունակ նախագիծ մնալ, իսկ TRIPP‑ի իրականացումը հնարավոր է մինչև 2030թ․։ Նա նաև նշեց, որ Ռուսաստանը չի պաշտպանի Իրանին, Չաբահարի նավահանգիստն այս պահին տնտեսական առումով հեռանկարային չէ, իսկ Հայաստանի դիվանագիտությունը, նախորդ փորձը հաշվի առնելով, ընդհանուր առմամբ պատրաստ է նման ճգնաժամային զարգացումներին։

Ներկայիս իրավիճակը երկու կողմերի համար էլ կառավարելի հակամարտություն է, սակայն դրա երկարաժամկետ քաղաքական լուծման հեռանկար այս պահին չի տեսնում։ Նրա գնահատմամբ՝ տարածաշրջանը մտել է «կառավարելի անորոշության» փուլ։
Հարցազրույցն ամբողջությամբ՝
