Առաջիկա ամիսներին այդ ճնշումը կուժեղանա, և այն կիրականացվի թե՛ պաշտոնական հայտարարությունների, թե՛ Հայաստանի ներսում գործող քաղաքական ուժերի միջոցով։ Խոսքը շանտաժի, տնտեսական սպառնալիքների և տեղեկատվական ազդեցության մասին է, որոնք ուղղված են Հայաստանի քաղաքական գործընթացների վրա ազդեցություն ունենալուն։
Ռոբերտ Ղևոնդյան
1inTV‑ն զրուցել է քաղաքագետ Ռոբերտ Ղևոնդյանի հետ։ Զրույցի ընթացքում Ղևոնդյանը վերլուծում է վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի աշխատանքային այցը Մոսկվա և դրա թողած ազդեցությունը հայ-ռուսական լարված հարաբերությունների ու Հայաստանի ներքաղաքական կյանքի վրա։ Շեշտվում է, որ Կրեմլում առաջին անգամ հստակ արձանագրվել է ՀՀ օրենսդրության գերակայությունը, ինչը հակադրվում է Ռուսաստանի կողմից իրականացվող բացահայտ միջամտություններին և տնտեսական ու քաղաքական շանտաժի փորձերին։ Քաղաքագետ Ռոբերտ Ղևոնդյանը նախազգուշացնում է սպասվող հիբրիդային գրոհների կատաղի փուլի մասին, որտեղ Մոսկվան կփորձի օգտագործել իր «հինգերորդ շարասյունը» և տնտեսական լծակները՝ ընտրական գործընթացների վրա ազդելու համար։ Վերլուծությունն ամփոփվում է արևմտամետ ուժերի համախմբման բացակայության և իշխանության կողմից դատական համակարգի ու բանակի նախկին բարձրաստիճան պաշտոնյաների նկատմամբ վերահսկողության անբավարարության քննադատությամբ։
Ռոբերտ Ղևոնդյանը անդրադառնալով վարչապետի՝ Ռուսաստանի Դաշնություն կատարած այցին՝ նշեց, որ տվյալ ժամանակաշրջանում այն, որ վարչապետը «անվնաս վերադարձել է Հայաստան», արդեն իսկ կարելի է հաջող զարգացում համարել։ Նրա խոսքով՝ բովանդակային առումով հանդիպումը ցույց տվեց Հայաստանի Հանրապետության և Ռուսաստանի Դաշնության միջև առկա լարվածությունն ու ճգնաժամը։ Նա դիտարկում է, որ Ռուսաստանում դեռևս ամբողջությամբ չեն գնահատում հարաբերությունների ներկայիս մակարդակը և շարունակում են Հայաստանը ընկալել որպես մինչև 2022 թվականը գոյություն ունեցած ազդեցության դաշտ։ Քաղաքագետը կարծում է, որ իրականում Ռուսաստանի ազդեցությունն էականորեն նվազել է, և այլևս հնարավոր չէ արտաքին կենտրոնից որոշել՝ ով պետք է մասնակցի Հայաստանի ընտրություններին։
Ռոբերտ Ղևոնդյանը նշեց, որ Ռուսաստանի նախագահի կողմից ընտրություններին մասնակցության թեմայի բարձրացումը կարող էր պայմանավորված լինել Հայաստանի օրենսդրության առանձնահատկություններին լիարժեք անծանոթ լինելու հանգամանքով, սակայն, ըստ նրա, խնդիրը խորքային է․տարիներ շարունակ ձևավորված ընկալումն է, որ Հայաստանի ներսում հնարավոր է գործել՝ անկախ տեղական օրենքներից։ Նա ընդգծեց, որ երկքաղաքացիները Հայաստանում ունեն ակտիվ ընտրական իրավունք, այսինքն՝ կարող են քվեարկել, սակայն չեն կարող ընտրվել, քանի որ պասիվ ընտրական իրավունք չունեն։ Քաղաքագետը սա ներկայացնում է որպես սկզբունքային բացատրություն, որը, իր կարծիքով, առաջին անգամ հստակ ձևակերպվեց Մոսկվայում։

Անդրադառնալով օլիգարխների թեմային՝ Ղևոնդյանը նշեց, որ քաղաքական գիտության մեջ օլիգարխ են համարվում այն գործիչները, որոնք միաժամանակ ունեն մեծ բիզնես և անմիջական մասնակցություն քաղաքական որոշումների կայացմանը։ Նրա դիտարկմամբ՝ մինչև 2018 թվականը Հայաստանում նման իրավիճակ կար, սակայն ներկայումս այդ բնորոշումը կիրառելը բարդ է, քանի որ նախկին քաղաքական դերակատարների մի մասը պաշտոնական դիրքեր չի զբաղեցնում։ Նա նաև նկատեց, որ «այլ երկրում օլիգարխ լինելու» ձևակերպումը քաղաքական գնահատական է, ոչ թե գիտական։
Քաղաքագետը անդրադարձավ նաև ռուսական պաշտոնյաների հայտարարություններին՝ դրանք գնահատելով որպես համակարգված ճնշման և հիբրիդային պատերազմի գործիքներ։ Նրա խոսքով՝ առաջիկա ամիսներին այդ ճնշումը կուժեղանա, և այն կիրականացվի թե՛ պաշտոնական հայտարարությունների, թե՛ Հայաստանի ներսում գործող քաղաքական ուժերի միջոցով։ Նա կարծում է, որ խոսքը շանտաժի, տնտեսական սպառնալիքների և տեղեկատվական ազդեցության մասին է, որոնք ուղղված են Հայաստանի քաղաքական գործընթացների վրա ազդեցություն ունենալուն։
Ռոբերտ Ղևոնդյանը անդրադարձավ նաև երկաթուղիների կառավարման թեմային՝ նշելով, որ Ռուսաստանի կողմից այդ ոլորտը պահելու ցանկությունը պայմանավորված է ռազմավարական լծակ պահպանելու նպատակով։ Նա ընդգծեց, որ այստեղ վճռորոշ կլինի Հայաստանի իշխանությունների քաղաքական կամքը, և հավելեց, որ նմանատիպ զգուշավորություն արդեն նկատվել է ՀԱՊԿ‑ի հարցում։
Ընտրական հնարավոր դասավորությունների մասին խոսելիս քաղաքագետը նշեց, որ ներկայումս խորհրդարան անցնելու իրական շանս ունեն սահմանափակ թվով ուժեր։ Նրա գնահատմամբ՝ հիմնական մրցակցությունը լինելու է գործող իշխանության, Սամվել Կարապետյանի քաղաքական ուժի, Ռոբերտ Քոչարյանի և Գագիկ Ծառուկյանի ուժերի միջև։ Նա կարծում է, որ մյուս ուժերը դժվար թե հաղթահարեն անցողիկ շեմը, իսկ արևմտամետ դաշտը, ըստ նրա, մասնատված լինելու պատճառով նվազ շանսեր ունի։ Քաղաքագետը նաև անդրադարձավ Ռուսաստանի տնտեսական լծակներին՝ նշելով, որ դրանք շարունակում են կարևոր դեր ունենալ, սակայն միաժամանակ ընդգծեց կախվածության աստիճանական նվազեցման անհրաժեշտությունը։ Նրա խոսքով՝ միայն այդ դեպքում հնարավոր կլինի ապագայում ընտրություն կատարել ԵԱՏՄ‑ի և Եվրամիության միջև՝ առանց կարճաժամկետ տնտեսական ցնցումների։
Ռոբերտ Ղևոնդյանը խոսեց նաև հասարակության սպասումների և դատական համակարգի վերաբերյալ քննադատությունների մասին՝ նշելով, որ հիասթափությունը մեծանում է, քանի որ քաղաքացիները պահանջներ են ներկայացնում ընտրված իշխանություններին, իսկ դատական համակարգը անմիջական հաշվետու չէ ընտրողներին։ Նա կարծում է, որ այս գործոնը կարող է ազդեցություն ունենալ ընտրությունների վրա, սակայն դժվար թե արմատապես փոխի արդյունքները։
Վերջում քաղաքագետը գնահատեց, որ գործող իշխանությունը կարող է ստանալ մոտ 45 տոկոս ձայն, ինչը, ըստ նրա, կարող է բավարար լինել հետագայում խորհրդարանում մեծամասնություն ձևավորելու համար։ Նա նաև դիտարկեց, որ ընդդիմադիր դաշտում հնարավոր են դաշինքային վերադասավորումներ, իսկ որոշ ուժեր կարող են միավորվել՝ փորձելով համախմբել ռուսամետ ընտրազանգվածը։
Հարցազրույցն ամբողջությամբ՝
