Ակնհայտ էր, որ ռուսական կողմը չի թաքցնում՝ Հայաստանում ունի աջակցություն ստացող քաղաքական շրջանակներ, որոնք պետք է հնարավորություն ունենան ակտիվ դեր խաղալու ներքաղաքական կյանքում։
Արսեն Խառատյան
MEDIA ANALYTIC CENTER‑ը զրուցել է քաղաքագետ, կոնֆլիկտաբան Արսեն Խառատյանի հետ։ Զրույցի ընթացքում քննարկվում են Հայաստան-Ռուսաստան հարաբերությունների լարվածությունն ու տարածաշրջանային անվտանգության մարտահրավերները: Քննարկման առանցքում Փաշինյան-Պուտին հանդիպումն է, որտեղ ընդգծվում են կողմերի միջև առկա ակնհայտ տարաձայնությունները Արցախի հարցի և ՀԱՊԿ‑ի պարտավորությունների վերաբերյալ։ Խառատյանը շեշտում է, որ Մոսկվան փորձում է տնտեսական և էներգետիկ լծակներ կիրառել Երևանի նկատմամբ՝ միաժամանակ բացահայտ աջակցություն հայտնելով հայաստանյան ներքաղաքական ընդդիմադիր որոշ շրջանակների։ Բացի այդ, վերլուծվում է Մերձավոր Արևելքում և Ուկրաինայում ստեղծված ճգնաժամային իրավիճակը, որտեղ ԱՄՆ‑ի և ՆԱՏՕ‑ի ներքին պառակտումները կարող են էապես վերաձևել համաշխարհային ուժային հավասարակշռությունը։
Արսեն Խառատյանը, որ երկար ժամանակ երկկողմ օրակարգով Հայաստան-Ռուսաստան այց չէր եղել, և այս հանդիպման առանցքում հիմնականում ենթակառուցվածքային թեմաներն էին՝ հատկապես երկաթուղային համակարգի հարցը։ Նրա խոսքով՝ Հայաստանի երկաթուղին գտնվում է ռուսական կառավարման ներքո, և այժմ քննարկվում են ներդրումների հնարավորությունները, որոնք վերաբերում են ինչպես Մեղրիի հատվածին, այնպես էլ Նախիջևանի և Իջևան-Ղազախ ուղղություններին։ Նա ընդգծեց, որ այդ նախագծերը պահանջում են լուրջ ֆինանսական միջոցներ, իսկ մինչ այժմ ներդրումների պակասը պայմանավորված է նաև ռուսական կողմի ֆինանսական խնդիրներով։
Խառատյանը դիտարկեց, որ քննարկումը դուրս եկավ տնտեսական շրջանակից և տեղափոխվեց քաղաքական հարթություն։ Նա նշեց, որ հանդիպման ընթացքում հնչեցին արդեն ծանոթ ձևակերպումներ՝ կապված Արցախի հարցում Հայաստանի քայլերի հետ, և դրանց ի պատասխան հայկական կողմը հիշեցրեց ՀԱՊԿ-ից ունեցած չիրացված ակնկալիքները։ Քաղաքագետի կարծիքով՝ նորությունն այն էր, որ նախկինում տարբեր մակարդակներում հնչած դիրքորոշումները այս անգամ ձևակերպվեցին ամենաբարձր մակարդակում։ Խոսակցությունը վերաբերում էր Հայաստանի ներքաղաքական իրավիճակին։ Արսեն Խառատյանի գնահատմամբ՝ ակնհայտ էր, որ ռուսական կողմը չի թաքցնում՝ Հայաստանում ունի աջակցություն ստացող քաղաքական շրջանակներ, որոնք պետք է հնարավորություն ունենան ակտիվ դեր խաղալու ներքաղաքական կյանքում։ Նրա խոսքով՝ այցից հետո ռուսական պաշտոնյաների հայտարարությունները տնտեսական լծակների կիրառման ակնարկներ էին՝ հատկապես ռուսական և հայկական բիզնեսների գործունեության փոխադարձ սահմանափակումների թեմայով։

Քաղաքագետը նշեց, որ քննարկվել է նաև Հայաստանի և Եվրամիության հարաբերությունների թեման։ Նրա դիտարկմամբ՝ ռուսական կողմը կրկին շեշտում է այդ ուղղությունների անհամատեղելիությունը և հիշեցնում ԵԱՏՄ-ում Հայաստանի տնտեսական շահերի մասին։ Խառատյանը կարծում է, որ այս հռետորաբանությունը նպատակ ունի ցույց տալու՝ Ռուսաստանը շարունակում է ունենալ տնտեսական ազդեցության լուրջ գործիքներ։
Խոսելով հնարավոր ճնշումների մասին՝ նա ասաց, որ Ռուսաստանը կարող է կիրառել տարբեր լծակներ՝ սկսած տնտեսական սահմանափակումներից մինչև գազի գնի բարձրացում։ Արսեն Խառատյանի կարծիքով՝ գազի ցածր գինը քաղաքական ազդեցության գործիք է, և շուկայական գների անցումը կարող էր նվազեցնել կախվածությունը, թեև դա կունենա կարճաժամկետ դժվարություններ։ Նա ընդգծեց, որ նախընտրական փուլում չի կարելի բացառել Ռուսաստանի կողմից որոշակի ազդեցության փորձերը, սակայն վստահ չէ, որ նման քայլերը կփոխեն ընտրողների տրամադրությունները։
Անդրադառնալով Մերձավոր Արևելքի զարգացումներին՝ Խառատյանը նշեց, որ լարվածությունը ոչ թե նվազում է, այլ խորանում։ Նրա խոսքով՝ ԱՄՆ‑ի կողմից դիվանագիտական լուծման փորձեր եղել են, սակայն Իրանը դրանք անվստահելի է համարում՝ հիշեցնելով բանակցությունների ընթացքում իրականացված ռազմական գործողությունները։ Նա դիտարկեց, որ փորձեր են եղել միջնորդության միջոցով նոր երկխոսություն բացելու, սակայն Թեհրանը դրանք մերժել է։
Քաղաքագետը կարծում է, որ իրավիճակի կենտրոնում Հորմուզի նեղուցն է, որտեղ Իրանը զգալի ազդեցություն ունի։ Արսեն Խառատյանի խոսքով՝ նավթի տարանցման վերահսկումը դարձել է հիմնական գործոնը, և այդ հարցում ԱՄՆ‑ը փորձում է դաշնակիցներ գտնել, սակայն լայն կոալիցիա ձևավորել չի հաջողվում։ Նա եզրակացրեց, որ այս փուլում Միացյալ Նահանգներն ու Իսրայելը գործում են հարաբերականորեն սահմանափակ գործընկերային աջակցությամբ։
Խոսելով ՆԱՏՕ-ում առաջացած լարվածության մասին՝ Խառատյանը նշեց, որ ճգնաժամը նոր չէ և կապված է ֆինանսական բեռի վերաբաշխման շուրջ տարաձայնությունների հետ։ Նրա դիտարկմամբ՝ ԱՄՆ‑ը առաջարկում է երկու տարբերակ՝ կամ դաշնակիցները վճարեն անվտանգության համար, կամ զարգացնեն սեփական ռազմարդյունաբերությունը։ Նա նշեց, որ եվրոպական երկրները տարբեր ճանապարհներ են ընտրում՝ բյուջեի ավելացումից մինչև սեփական արտադրության զարգացում։ Քաղաքագետը ընդգծեց, որ որոշ երկրների կողմից ամերիկյան ռազմական բազաների սահմանափակումը ցույց է տալիս խորացող անհամաձայնությունները։ Խառատյանի կարծիքով՝ եվրոպական պետությունները դժգոհ են, որ ռազմական գործողությունները սկսվել են առանց լայն խորհրդակցության և միջազգային մանդատի։ Նա նշեց, որ այս իրավիճակում նույնիսկ ամենամոտ գործընկերները չեն ցանկանում ներգրավվել պատերազմում։
Անդրադառնալով Ուկրաինային՝ Արսեն Խառատյանը նշեց, որ հենց այդ հարցն էր ԱՄՆ-Եվրոպա հակասությունների հիմնական պատճառը դեռ մինչև նոր պատերազմը։ Նրա խոսքով՝ ամերիկյան դիրքորոշման փոփոխությունը արդեն իսկ ազդել է աջակցության բնույթի վրա՝ այն դարձնելով վճարովի և պայմանական։ Նա կարծում է, որ այս պայմաններում եվրոպական երկրները ստիպված են ավելի ինքնուրույն քաղաքականություն վարել։

Խառատյանը նաև նշեց, որ պատերազմական զարգացումների արդյունքում որոշ պատժամիջոցների ազդեցությունը նվազել է, և էներգետիկ շուկայի փոփոխությունները նոր իրավիճակ են ստեղծել։ Նրա դիտարկմամբ՝ Ուկրաինայի հարցում այժմ ավելի հաճախ հնչում են զիջումների կոչեր, սակայն նման լուծումը դժվար է պատկերացնել արդեն երկարատև և մեծ կորուստներ ունեցող պատերազմի պայմաններում։ Նա եզրափակեց, որ նույնիսկ մեծ տերությունները չեն կարող միանձնյա որոշել իրավիճակի ելքը, քանի որ ներգրավված են բազմաթիվ խաղացողներ, որոնց դիրքորոշումները պետք է հաշվի առնել։
